Sunday, February 7, 2010

ကိုယ့္အႀကိဳက္

ဘေလာ့ေလးကို ဖုန္သုတ္သန္႕စင္ရင္း ဘေလာ္ဂါညီမေလး ေပါက္ရဲ႕ ကိုယ့္အႀကိဳက္ tag ကုိေရးလိုက္ပါၿပီ။

ေရးလက္စျပတ္သြားေတာ့ ေရးရမွာ ပ်င္း။ ေရးရမွာ ပ်င္းေတာ့ ေခါင္းထဲက ေရးခ်င္တဲ့အေၾကာင္းေလးေတြ ေပၚလာတာေတာင္ ကီးဘုတ္ကို မႏွိပ္ခ်င္ ျဖစ္ရတာမို႕ ေခါင္းနဲ႕ ေမာ္နီတာ ႀကိဳးနဲ႕ ဆက္ထားၿပီး ေတြးသမွ် စာလံုးေပၚႏုိင္ေအာင္လုပ္တဲ့ စက္ကေလးမ်ား တီထြင္ၾကရင္ေကာင္းမယ္လို႕ စဥ္းစားမိေသးတယ္။
ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္တဲ့ကာတြန္းထဲက ဖိုးဆိတ္ျဖဴသာ ရွိေသးရင္ သိပ္ေကာင္းမယ္။ တီထြင္ပါရဂူ ဖိုးဆိတ္ျဖဴဆိုရင္ေတာ့ ပူဆာတာ အကုန္လုပ္ေပးႏုိင္မွာပဲေနာ္။

ဘေလာ့မဖတ္မလည္ မေရး လုပ္ေနရင္း ညီမသက္ေ၀က အမကိုလဲ တဂ္ တဲ့အထဲပါတယ္ ေျပာလာတယ္။ ဘာအေၾကာင္းတဂ္ထားသလဲ ေမးေတာ့ ကိုယ္အႀကိဳက္ လံုခ်ည္(ထဘီ) ေလးအေၾကာင္းတဲ့။ ဗုေဒၶါလုိ႕ တမိပါတယ္။ ဘာလို႕ဆို ဒီမွာ ေနတာ ေဘာင္းဘီခ်ည္း၀တ္ျဖစ္တာ မ်ားတယ္ ဆုိေတာ့ ဘယ္လုိေရးရပါ့မလဲ ခက္လုိက္တာ လို႕ ညည္းမိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျပန္စဥ္းစားရင္ အိမ္မွာေတာ့ လံုခ်ည္၀တ္ျဖစ္ေပမယ့္ အျပင္သြားရင္ ေဘာင္းဘီပဲ ၀တ္ျဖစ္ေနတာမို႕ ဘာအႀကိဳက္ဆံုးလဲေတာင္ စဥ္းစားမရျဖစ္ေနတယ္။


ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားရင္ေတာ့ ငယ္ငယ္က လံုခ်ည္(ထဘီ)၀တ္ခ်င္လြန္းလို႕ ေမေမတုိ႕ ေစ်း၀ယ္ထြက္တဲ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ိဳးမွာ သူတုိ႕ လံုခ်ည္ေတြ ယူၿပီး၀တ္ရင္း ေရသီနားခတ္တမ္းေဆာ့ခဲ့တာကို သတိရတယ္။ တကယ္လံုခ်ည္(ထဘီ)၀တ္ျဖစ္တာက ၉ တန္းမွပါ။ က်မတို႕ေက်ာင္းက ၈တန္းထိ စကဒ္၀တ္ခြင့္ေပးပါတယ္။ ၉ တန္းေရာက္ရင္ေတာ့ မျဖစ္မေန ထဘီ၀တ္ရမယ္ဆုိေတာ့ ထဘီမၿမဲတဲ့ က်မအဖို႕ ခါးပတ္ပတ္၀တ္ခဲ့ရပါတယ္။ ခါးတိုအက်ီ ၤနဲ႕ ထဘီခါးပတ္ ပတ္၀တ္ခဲ့ရတဲ့ ငယ္ဘ၀မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခါးသက္ဖြယ္ရာပါပဲ။ ေနာက္ ထဘီ၀တ္က်င့္ျဖစ္တယ္။ သူမ်ားေတြလို ဒီတုိင္း၀တ္ခ်င္လြန္းလို႕ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ အိမ္ေနရင္း စကဒ္မ၀တ္ပဲ ထဘီ၀တ္ေနတယ္။ လူေရွ႕သူေရွ႕ဆုိ ထဘီျပင္၀တ္တတ္လြန္းလို႕ ခဏခဏ အဆူခံခဲ့ရတဲ့ ငယ္ဘ၀ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက က်င့္ခဲ့တဲ့ အက်ိဳးေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ က်မ ထဘီတခါ၀တ္ထားရင္ အၾကာႀကီးခံတယ္။ ျပန္ျပင္မ၀တ္ရေတာ့ဘူး။ ေဒါက္ထည့္၀တ္တတ္တာကလဲ ေကာလိပ္တတ္ေတာ့မွပါ။ ေဒါက္ေလးေဒါက္ တေဒါက္ခ်င္းထည့္တဲ့ ပတ္လည္ေဒါက္ကို ခ်ည္သားထည္ေတြမွာ ထည့္ျဖစ္ၿပီး ပြဲေနပြဲထုိင္အ၀တ္ေတြမွာေတာ့ ၂ ေဒါက္ၿပိဳင္ ေလးေဒါက္ ထည့္ၿပီး ပံုက်ပန္းက်၀တ္တတ္လာတယ္။

က်မက ပတ္ထဘီေတြ လံုခ်ည္စကဒ္ေတြကို မႀကိဳက္ဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ ခ်ပ္ခ်ပ္ရပ္ရပ္ျပင္၀တ္လုိ႕ရတဲ့ ကြင္းလိုက္လံုခ်ည္ထဘီေလးေတြပဲ ႀကိဳက္ခဲ့တယ္။

ကုိယ္၀တ္တတ္စားတတ္တဲ့ အရြယ္ေရာက္ေတာ့ တရုပ္ခ်ည္ထည္ေတြ ေခတ္စားလာတာကလဲ ေက်းဇူးးတင္စရာပဲ။ တရုပ္ခ်ည္ထည္က အဆင္ဆန္းဆန္းေလးေတြကို ႀကိဳက္တတ္သလို အပြင့္ႏုတ္ႏုတ္ေလးေတြကုိလဲ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ၀မ္းဆက္ေတြ ခ်ဳပ္၀တ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အျဖဴခံေပၚမွာ ပန္းေရာင္ အ၀ါေရာင္ အစိမ္းေရာင္နဲ႕ ငယ္ကၾကည့္ဖူးတဲ့ ဖန္စႀကၤာထဲက ပန္းပြင့္ပံုေလးေတြ ေဖာ္ထားတဲ့ တရုပ္ပိတ္၀မ္းဆက္ကေလးဟာ က်မရဲ႕ အစြဲလမ္းဆံုး ၀တ္စံုေလး ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္။

အလံုးေတြေပၚတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အလံုးအႀကီးကေန အေသးဆံုးထိ အေရာင္စံု အလံုး ဆုိဒ္စံု ၀ယ္၀တ္ခဲ့တယ္။ အျဖဴလံုးေတြခ်ည္းပဲမို႕ အေပၚက အက်ီ ၤကို အျဖဴနဲ႕ပဲ တြဲ၀တ္တတ္လြန္းလို႕ က်မရဲ႕ အေဆာင္ေသတၱာထဲမွာ ရွိသမွ်အက်ီ ၤ အျဖဴေရာင္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ မီးခိုးေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေပၚမွာ ဖန္ခြက္အ၀ိုင္းေလာက္ရွိတဲ့ အျဖဴလံုးထဘီေလးတထည္ဟာလဲ က်မရဲ႕ ေဖးဘရိတ္ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္။

အဲဒီေခတ္ၿပီးေတာ့ ဒါးႀကီးပါတိတ္ေခတ္၊ ဘူးပါတိတ္ေခတ္ေတြေရာက္လာေတာ့ က်မက ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြထဲ ပါေနၿပီျဖစ္ေတာ့ အ၀တ္အစားမွာ ေယာလံုခ်ည္အညိဳ၊ အနက္ ၊ အစိမ္းရင့္ေတြ ခ်ည္း ၀တ္ျဖစ္ျပန္ပါေရာ။ ၂ နံစပ္ အညိဳေယာလံုခ်ည္မွာ ေရာင္စံု စႀကၤာပံုေလးေတြ ပါတဲ့ ထဘီေလးတထည္ကို က်မျဖင့္ ဘယ္လိုမွ ေမ့မရႏုိင္တာ ဒီေန႕ထိပဲ။

ထုိင္းေရာက္ေတာ့ ပတ္ထဘီေလးေတြ ၀တ္ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ လံုခ်ည္ကြင္းလိုက္ ၀တ္ရတာေလာက္ မႏွစ္သက္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္လဲ ခ်ည္ထည္ကိုသာ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ စိတ္အခံေၾကာင့္ရယ္ ပတ္ထဘီေပၚက လက္နဲ႕ေရးတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးေတြကို ႏွစ္သက္မႈရယ္ေၾကာင့္ ၀ယ္ထားတဲ့ ပတ္ထဘီအနက္ေရာင္ေလးတထည္ကိုေတာ့ ဒီေန႕ထိ ႀကိဳက္မိတုန္းပါပဲ။

ကိုယ္ႀကိဳက္မိတဲ့ ပတ္ထဘီေလး ၀တ္ထားတယ္။
ေထာင္က ထြက္မယ့္ေန႕၀တ္ခဲ့ဘူးတဲ့ အစိမ္းရင့္ေပၚမွာ အျဖဴ ၂ ဆင့္ခ်ိတ္ အခၽြန္ေလး၊ ဘြဲ႕ယူတုန္းက ၀တ္တဲ့ အျဖဴေပၚ ေအာက္နားေရာင္စံုအခၽြန္းနဲ႕ ေဟမာေန၀င္းခ်ိတ္ဆင္ေလး ။
မဂၤလာေဆာင္တုန္းက ၀တ္ခဲ့တဲ့ ေက်ာက္ပြင့္ကပ္ ပုဇြန္ဆီေရာင္ ဇာ၀တ္စံုေလး။

ကိုယ့္အႀကိဳက္ေတြကလဲ မ်ားလြန္းလွပါတယ္ ေပါက္ေရ… ဒီေလာက္ေရးျဖစ္တာပဲ ေက်နပ္ပါေတာ့ေနာ္။

စာျပန္ေရးျဖစ္ေအာင္ သတိတရ တဂ္ေပးတဲ့ ညီမေပါက္ကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

8 comments:

Nge Naing said...

ကၽြန္မကေတာ့ ထမိန္ အကြင္းဆိုရင္ အခုထိ ျပင္၀တ္ရတုန္းပဲ။ ႀကိဳးပါတဲ့ ပတ္တမိန္ ဒါမွမဟုတ္ ႀကိဳးတ၀က္ ကြင္းတ၀က္ ထမိန္ဆိုရင္ေတာ့ ျပင္၀တ္စရာမလိုေပမဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ထမိန္စ ဆြဲရေသးေတာ့ သက္ေတာင့္သက္သာမရွိလို႔ အျပင္သြား အျပင္လာ မ၀တ္ျဖစ္ဘူး။

မဆုမြန္ said...

ပို႕စ္ေလးဖတ္ျပီး အန္တီ့အၾကိဳက္ ထမိန္ေလးေတြက ခ်စ္စရာေလးေတြခ်ည္းပဲ။ သမီးကေတာ့ အခုထိ ထမိန္အရမ္းၾကိဳက္တယ္ ေတြ႕တိုင္းလည္း အျမဲ၀ယ္တယ္။ ေက်ာင္းသြားတိုင္းလည္း ၀တ္တယ္။ အန္တီ့ဆီလာလည္တုန္းက အတူတူသြား ခ်ဳပ္သြားတဲ့ ျမန္မာအက်ီေလးေတြ ျမန္မာလံုခ်ည္ေလးေတြနဲ႕ ေဒါင္းရုပ္ အစိမ္းေရာင္ေလးမွန္ဇာေလး ကို ၾကိဳရင္ခုန္ေနတယ္ ဟိဟိ

ၿငိမ္းေ၀ said...

ထမိန္ရင္ခုန္ ေရးလို ့မကုန္
ႏွစ္ေထာင့္ကိုးကို ႏွဳတ္ဆက္
ႏွစ္ေထာင့္တစ္ဆယ္ကို ထမိန္နဲ ့ထြက္..။

မဂၤလာနံနက္ခင္းပါ မန္ဒါလီ
အဲေလ ခင္မင္းေဇာ္ေရ..။
ဒီတခါထပ္ၿပီး ဖြဲ ့စည္းပံုကို အစည္းအေဝလုပ္ၾကရင္
မေကာင္းဘူးလား။

Kay said...

အမ..ခ်င္းမိုင္ ပတ္ကြင္း က်မ ၾကိဳက္တယ္ေနာ္..
အက်ယ္ၾကီး ေအာ္ေျပာထားတယ္..
အမ မၾကိဳက္တဲ့ ဟာေတြ ရွိရင္ လက္ေဆာင္ေပးဖို႕ သိမ္းထား း)

သက္ေဝ said...

အမဆီမွာ ပိုစ့္အသစ္ မေတြ႕တာ ၾကာလွေပါ့... း))
အခုမွပဲ ေတြ႕ရေတာ့တယ္...
အမတို႕ေျပာေနၾကတဲ့ ပတ္ထဘီဆိုတာ မဝတ္ဖူးဘူး...
အမဝတ္ထားတာ ေတြ႕ရတာ ခ်စ္စရာေလး...
လွတယ္... ေနာက္မွ အဲဒီကို လာလည္ျဖစ္မွ ဝယ္ဝတ္ၾကည့္အံုးမယ္... း))

ဂ်ဴနို said...

ဘေလာ့တခုနဲ႕တခု ထမိန္ကြင္းေတြနဲ႕ဆက္ေနၾကပါေရာ၊ ကိုယ့္အႀကိဳက္ဆိုလို႕ ေမာင့္အႀကိဳက္ အက်ီ ၤလည္း ရွိခဲ့ဖူးတယ္ေနာ္ :))

မအယ္

Anonymous said...

အဟီးး
အစ္မေရ..
အစ္မဖက္မေရာက္တာၾကာလို႔..အခုသတိရလို႔လာလည္မွေတြ႔ေတာ့တယ္..
၅ရက္ေန႔ေလာက္ကတည္းကအိမ္ေျပာင္းတာဆိုေတာ့..
မေတြ႔မိဘူး..
ေရးေပးတဲ့အတြက္ေက်းဇူး..
က်ေနာ္လဲစံုေဒါက္ပဲၾကိဳက္တယ္..
ပတ္လည္ေဒါက္မၾကိဳက္ဘူး..
ပတ္ထမီလည္းမၾကိဳက္ဘူး...
ခ်ည္ထည္ၾကိဳက္တာမ်ားတယ္..


ေပါက္

မန္းကိုကို said...

အာဟား .. တီထြင္ပါရဂူ ဖိုးဆိတ္ျဖဴကို တမ္းတသူဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္ေတြလို အဖိုးႀကီး အဖြားႀကီး အတန္းထဲကပဲ ျဖစ္ရမယ္။ ကဲ ကဲ .. ဦးစိတ္တို ျပန္ၿပီဗ်ိဳ႕။