Sunday, October 26, 2014

ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႕သီ

                    (ခ်င္းမုိင္ေတာင္ေပၚ ဘုရင္မပန္းၿခံမွာ ရိုက္ကူးခဲ့သည္)

ဒီေန႕ ေကာ္ဖီဆုိင္က မထင္မွတ္ပဲ လူမ်ားေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ခါတုိင္းထုိင္ေနက် ညာေထာင့္ စားပြဲမွာလဲ လူရွိေနတယ္။ ဆုိင္ထဲ ေ၀့၀ဲၾကည့္လိုက္ေတာ့ တေယာက္တည္းထုိင္ေနတဲ့ စားပြဲ တခုပဲရွိေနၿပီး အဲဒီစားပြဲကလဲ ေလးေယာက္ထုိင္ခံုနဲ႕ စားပြဲျဖစ္ေနတာ ေတြ႕တာနဲ႕ ခြင့္ေတာင္းၿပီး ၀င္ထုိင္လိုက္တယ္။

" ဟလို .. ပါပါးလား တုိ႕အခု ေကာ္ဖီဆုိင္ထဲေရာက္ေနၿပီ။ ထူးထူးဆန္းဆန္း လူမ်ားေနလို႕။ ဒါေပမယ့္ ထုိင္စရာေနရာေတာ့ ရၿပီ။ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ထုိင္ေစာင့္ေနမယ္။ ခုထြက္လာေတာ့..။  ျမန္ျမန္လာေနာ္"
++++++++++++++++
ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ ထုိင္ရင္း ဒီေနရာမွာ ယိုင္နဲ႕နဲ႕အေၾကာ္ဆိုင္ရွိခဲ့တာ သတိရမိတယ္။ ေကာလိပ္ေက်ာင္းနားဆိုေတာ့ လူမျပတ္တဲ့ အေၾကာ္ဆုိင္ေပါ့။ ဒီနားက ဘုရားေလးကလဲ အရင္အတုိင္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခုေတာ့ ပိုၿပီးေတာက္ေျပာင္ေနတာေပါ့။ လမ္းတဖက္မွာ အရင္ကရွိခဲ့တဲ့ စာအုပ္အငွားဆိုင္ေတြ၊ ေယာက္်ားေလး မိန္းကေလး အေဆာင္ေတြ ေနရာမွာလဲ တုိက္အိမ္ေတြျဖစ္လို႕။ အဲ့ဒီဟိုဘက္က လယ္ကြင္းေတြက ခုေတာ့ အဆင့္ျမင့္အိမ္ယာ ျဖစ္ေနၿပီ။ ေကာလိပ္ေက်ာင္းကလဲ ခုေတာ့တကၠသိုလ္အျဖစ္ အဆင့္ျမွင့္လို႕ ဆုိေတာ့ အရာရာ အသစ္ျဖစ္ေနၿပီ။ ကိုယ့္ကိုလဲလူေတြ မမွတ္မိ ကိုယ္သိတဲ့လူေတြလဲ တေယာက္မွ မရွိေတာ့တဲ့ အေျခအေနပါလား။

ကိုယ္ဒီၿမိ္ဳ႕ေလးကို မိဘေတြ တာ၀န္ေရႊ႕ေျပာင္းလုိ႕ လိုက္လာခဲ့ရေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္က ေဆးေက်ာင္းတက္ေနခ်ိန္ဆုိေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေလာက္ပဲ လာျဖစ္ခဲ့တာကိုး။ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေပါင္းသင္း ခဲ့သူေတာင္ သိပ္မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီၿမိဳ႕ေလးကို ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ခဲ့ဘူး။ ဘာလုိ႕လဲ ဆုိ ဒီၿမိဳ႕မွာပဲ ကိုယ့္ႏွလံုးသားက ထားခဲ့ရတာကိုး။ ခုေတာ့လဲ သူ ဘယ္ေရာက္ေနတယ္ မသိေတာ့ပါဘူး။ စိတ္ကူးထဲမွာေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာ သူ႕စကားသံက ထံု႕ပိုင္းထံု႕ပိုင္း ၀င္လာတတ္ေသးတယ္။
++++++++++++++++++++++++++++++++

"တေယာက္တည္း မဟုတ္လားဟင္။ က်မ ဒီမွာ ထုိင္ပါရေစ။ ဒီဆုိင္မွာ က်မ ခ်ိန္းထားတာေလးတခု ရွိလုိ႕ပါ။ တျခားခံုေတြမွာလဲ လူျပည့္ေနလို႕ေနာ္"
ဒီအသံကိုၾကားလိုက္ခ်ိန္မွာ ကိုယ္ကိုမတ္ကနဲ ျပင္ထုိင္လိုက္မိတယ္။ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ အထင္ရွားဆံုး ညာဘက္မ်က္ခံုးေထာင့္က မွည့္ကို ျမင္လုိက္ခ်ိန္မွာ ကိုယ္အသက္ရႈဖုိ႕ေမ့သြားတယ္။ ေခါင္းကို ခပ္ျမန္ျမန္ညိတ္ျပလိုက္မိတယ္ ထင္တာပဲ။ သူ၀င္ထုိင္လိုက္တယ္။ သူကိုယ့္ကို မမွတ္မိေတာ့ပါလား။ သူကေတာ့ ျပည့္လာတယ္လုိ႕ ေျပာႏုိင္ေပမယ့္ အရင္က ပံုစံနဲ႕ သိပ္မေျပာင္းလဲခဲ့ဘူး။ ဆံပင္ကို စုစည္းထားေနက် သူက ခုေတာ့ ေနာက္မွာ ဖဲျပားကလစ္ညွပ္ၿပီး ဆံထံုးဆန္ဆန္ထံုးဖြဲ႕ထားတယ္။ ခပ္ရွင္းရွင္း သူ႕မ်က္ႏွာမွာ ကိုယ္ေမ့မရဆံုးျဖစ္ခဲ့တဲ့ မ်က္ဆန္ညိဳညိဳ ေတာက္ေတာက္ေတြက အရင္အတုိင္းပဲ။ ပံုက်က် ႏႈတ္ခမ္းေပၚမွာေတာ့ အရင္လို ႏႈတ္ခမ္းေရာင္ရင့္ရင့္ေတြ မရွိေတာ့ပဲ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ဆိုးထားတာေတြ႕တယ္။ သူဖုန္းဆက္ေနတဲ့အသံနားေထာင္ရင္း ခပ္သြက္သြက္ ရယ္ေျပာတတ္တဲ့ သူ႕ေလသံေတြက ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရွိေနတုန္း။
+++++++++++++++++++++++++
ေရွ႕က လူႀကီးက က်မကိုဘာလို႕ၾကည့္ေနပါလိမ့္။ စိတ္အုိက္လိုက္တာ။ ဒါနဲ႕ အိမ္ကေယာက္်ားကို ဖုန္းဆက္လုိက္ရတယ္။ အျမန္လာဖုိ႕၊ တခါတည္း အိမ္က ထြက္ရမွာကို ေျခရွည္ေတာ္မူတယ္ ကိုယ္ေတာ္က။ သူ႕အလုပ္တခုဆီကို အရင္သြားၿပီး ဒီမွာ လာဆံုမယ္ ဆုိပဲ။ ေကာ္ဖီႀကိဳက္တဲ့ က်မကို ေကာ္ဖီဆုိင္က ေစာင့္ခုိင္းတာ အခြင့္အေရးပဲ ေပးသလိုလုိ။ ခါတုိင္းလိုဆို ဘာအေရးလဲ တေမ့တေမာ ထုိင္ေနလို႕ ရတာပဲ။ ခုက ဆုိင္မွာ လူက မက်စဖူးက်လို႕။ သူမ်ားထုိင္တဲ့ စားပြဲ ၀င္ထုိင္ေနရတာ မမိုက္လိုက္တာ။ 
++++++++++++++++++++++++
အေအးခန္း ေကာ္ဖီဆုိင္ထဲ စိတ္အုိက္ေနပံု ျမင္ရေတာ့ စိတ္ထဲ အေတာ္ရယ္ခ်င္သြားတယ္။ ခုထိ သူ႕မ်က္ႏွာက ဟန္ေဆာင္မႈအတတ္ မကၽြမ္းေသးဘူးကိုး။ နည္းနည္းစခ်င္စိတ္ေတာင္ ျဖစ္မိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္စကားသြားေျပာလို႕ ကိုယ့္ကို မွတ္မိသြားမွာလဲ စိုးတယ္။ ေဆးမဆိုးပဲ ထားတဲ့ ဆံပင္ျဖဴေတြနဲ႕ အထိန္းအကြပ္မဲ့ ဘ၀မွာ ေနခ်င္သလို ေန စားခ်င္သလိုစား လုပ္ထားတဲ့ ၀တုတ္တုတ္ ကိုယ္ထည္ေၾကာင့္ သူမမွတ္မိတာပဲ ကံေကာင္းသလို ထင္မိတယ္။ လက္ထဲက အိုင္ပက္ကို ဟိုပြတ္ဒီပြတ္လုပ္ရင္း မသိမသာ အကဲခတ္ေနတာပဲ ေကာင္းမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ တကယ္ေတာ့ ကုိယ္ဟာ ဘ၀မွာ ေငြေၾကးနဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈေနာက္လိုက္ရင္း က်ဆံုးေနသူပါ။
++++++++++++++++++++++++++++++
"ကိုကိုက က်မကို မေရြးပဲ သူ႕ကိုေရြးသြားၿပီးမွ ဘာလို႕ စကားေျပာခ်င္တယ္ ျဖစ္ေနရတာလဲ။ က်မက ထပ္မေတြ႕ခ်င္ေတာ့ဘူးေလ။ က်မဆီ ဖုန္းလဲ မဆက္ပါနဲ႕ ။ စာလဲ မေရးပါနဲ႕ေတာ့။ ဒါေနာက္ဆံုးပဲ ျဖစ္ပါေစ။ ဒီအသံကိုေတာင္ က်မက မၾကားခ်င္ေတာ့ဘူးရွင့္"
ဖုန္းထဲကေန ခပ္ဖြဖြ ေျပာေနတဲ့ သူ႕အသံကို နားေထာင္ရင္း ထင္သေလာက္ေတာ့ သူ၀မ္းနည္းေၾကကြဲေနတာ မဟုတ္ဘူးလို႕ မွတ္ခ်ျပဳရင္း စိတ္ခ်လက္ခ် ဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့တယ္။ သာမန္မိန္းကေလးတေယာက္ေပမယ့္ သူ႕ကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္စိတ္က ဘာနဲ႕မွ ႏိႈင္းမရဘူးဆိုတာ ကိုယ္တုိင္သိေပမယ့္ သူသိေအာင္လဲ မေျပာခ်င္ေတာ့။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀ကို အခ်စ္တခုတည္းနဲ႕ မတည္ေဆာက္ႏုိင္ဘူးလို႕ ကိုယ္က ယံုၾကည္ေနေတာ့ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ခ်စ္ သူ႕ကို ထားခဲ့ရေတာ့မယ္။

အခု ကိုယ္လက္ထပ္မယ့္ မိန္းကေလးက သူ႕ေလာက္မငယ္ေပမယ့္ ရာထူးႀကီးႀကီး အသိုင္းအ၀ိုင္းက ျဖစ္သလို သူ႕အေဖလုပ္တဲ့ ဌာနက ၀င္ေငြေကာင္းတဲ့ ဌာနဆုိေတာ့ ကားထည္လဲ စီးေနႏုိင္တယ္။ ၿခံက်ယ္က်ယ္ တုိက္တလံုးလဲ လက္ဖြဲ႕ဦးမယ္ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္မိဘေတြကို ပင္စင္ယူခ်ိန္မွာ ေကာင္းေကာင္းထားႏုိင္ဖို႕ ဒီနည္းကလြဲ တျခားနည္းမရွိေတာ့ဘူးလို႕ ထင္တာပဲ။ အေဖကေတာ့ ဒီမိန္းမကို လက္ထပ္မယ္ဆုိေတာ့ အံ့ၾသတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႕ ၾကည့္ေသးတယ္။ ဘ၀မွာ ေငြရွိရင္ ဘာမဆို အဆင္ေျပသြားမွာပါ အေဖလို႕ ကုိယ္ကေျပာေတာ့ ေခါင္းတယမ္းယမ္းနဲ႕။ အေမကေတာ့ကိုယ္တို႕လူမ်ိဳးရိုးရာအတုိင္း သတို႕သားကို ၿခံက်ယ္က်ယ္ တုိက္တလံုး လက္ဖြဲ႕နဲ႕ တင္ေတာင္းမယ့္ ေခၽြးမေလာင္းဖက္ကို အေလးသာခဲ့ၿပီးသားေလ။
အံ့ၾသဖုိ႕ေကာင္းတာက ဒီလိုထားခဲ့ရင္ သူငိုေနမလားလို႕ စိတ္ထဲေတြးထင္ သနားေနမိတာေတြ အားလံုးက ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ခဲ့ရတာပဲ။ လံုး၀ မငိုေပမယ့္ မႈန္တည္တည္ သူ႕စကားေတြက ကိုယ့္ထက္ ငါးႏွစ္ငယ္တဲ့ မိန္းကေလးေျပာေနတာမွ ဟုတ္ရဲ႕လားလို႕ အံ့ၾသခဲ့ရတဲ့ အထိ တည္ၿငိမ္ေအးစက္လြန္းေနတယ္။ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္တာက သူငိုမယ္ သူ႕ကို မထားခဲ့ဖုိ႕ ေျပာလိမ့္မယ္လို႕ ထင္ထားတာ။
+++++++++++++++++++++++++++
"ကိုကိုေရြးတဲ့လမ္း ပဲ သြားေပါ့။ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလို႕ပဲ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။ ကံရွိလုိ႕ ဆံုၾကရတာပဲ မဟုတ္လား။ က်မအေပၚ ဘာအခြင့္အေရးမွ မယူခဲ့တဲ့အတြက္လဲ ေ က်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မကို ထပ္မံပတ္သက္ဖုိ႕ ေတာ့ မစဥ္းစားပါနဲ႕။ က်မဘ၀ထဲက အၿပီး ထုတ္ပစ္လိုက္ၿပီေနာ္။"
မ်က္ရည္လံုး၀မက်ပဲ ေျပာၿပီးထြက္သြားတဲ့ အသက္ ၂၀ အရြယ္ေကာင္မေလးတေယာက္က အဲဒီႏွစ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးႏွစ္စာေမးပြဲကို ဂုဏ္ထူးေတြ ေတြအမ်ားႀကီးနဲ႕ အထူးေအာင္ ဆုိတဲ့ စာတန္းနဲ႕ ေအာင္သတဲ့။ သူ႕ေအာင္စာရင္းကို တိတ္တဆိတ္သြားၾကည့္မိတဲ့ ကိုယ့္မ်က္လံုးထဲမွာေတာ့ သူ႕နာမည္ၾကည့္ေနရင္း သူထီမထင္ မ်က္ႏွာေပးကို ျမင္ေယာင္မိေနတယ္။ သူ၀မ္းနည္းၿပီး စာမက်က္ႏုိင္ျဖစ္ေနလား။ စာေမးပြဲက်ရံႈးေလမလားလို႕ စိုးရိမ္မိခဲ့တဲ့ စိတ္ေတြဟာ တကယ္ေတာ့ သူ႕ကို ငါဘာမွ နားမလည္ႏုိင္ခဲ့ သူတေယာက္ပါလားလို႕လဲ ေတြးမိေစခဲ့တယ္။
ကိုယ္လက္ထပ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာင္ သူမဟာသိပၸံတက္တာ။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ လုပ္ငန္းတခုမွာ အလုပ္၀င္ေနတာ ၊ အဲဒီအလုပ္မွာ သူက ေအာင္ျမင္ေနတာေတြကို ဘာလို႕ လိုက္စံုစမ္းမိေနတယ္ မသိခဲ့ဘူး။
တခ်ိန္တည္းမွာပဲ သမီး ၂ေယာက္ ပိုင္ဆုိင္ၿပီး သူ႕ကိုယ္သူ လွပေအာင္ မြမ္းမံေနတတ္တဲ့ ဇနီးလွလွတေယာက္နဲ႕ အင္မတန္အားက်စရာလို႕ လူအထင္ႀကီးခံရတဲ့ ကိုယ့္ဘ၀မွာလဲ လူမသိ သူမသိ ကံၾကမၼာဆိုးက ၀င္လာခဲ့ေသးတယ္။ ဘာကိုမွ သည္းမခံတတ္ အလိုမက်တတ္ ပဲ လုိခ်င္ေလာဘႀကီးတတ္တဲ့ ဇနီးနဲ႕ ခြန္းႀကီးခြန္းငယ္ စကားမ်ားရတဲ့ ညေတြ ရက္ဆက္လာတဲ့ အိမ္ေထာင္သည္ ဘ၀ႀကီးမွာ လွလွပပႀကီး ကိုယ္ရံႈးနိမ့္ခဲ့တယ္။ အရက္နဲ႕ စိတ္အနာကို ေျဖသိမ့္ရင္း ကိုယ္ကလဲ အရက္ရဲ႕ေက်းကၽြန္ျဖစ္ေနရၿပီ။ က်မက ရွင့္အခ်စ္ကိုမွ မရခဲ့တာလို႕ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ ေျပာေနတဲ့ ဇနီးသည္ကို သမီး၂ေယာက္မ်က္ႏွာနဲ႕ ကိုယ္ခြင့္လႊတ္ေပးခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ အရက္ကိုပါ စြန္႕လႊတ္ေပးၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ေငြဆုိတာ ဘာမွမဟုတ္ဘူး ။ ေငြရွိေပမယ့္ အဆင္မေျပႏုိင္တဲ့ အေျခအေန ရွိေနပါေသးလားလို႕ ေႏွာင္းတဲ့ ေနာင္တေတြ ရခဲ့ေတာ့တယ္။
အမ်ားအျမင္မွာ လိုက္ဖက္ညီလွတဲ့ ကိုယ္တုိ႕မိသားစုရဲ႕ အတြင္းပိုင္းေအးစက္မာေက်ာမႈေတြကို သမီးေတြ မခံစားရေစဖုိ႕ ႀကိဳးစားရင္း ဘ၀ကို ေရစုန္ေမ်ာေနခဲ့မိတယ္။ ကိုယ့္နာမည္ေတြနဲ႕ အိမ္ေတြ တလံုးၿပီးတလံုး၀ယ္ေနရင္း ဘ၀ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ရွာေဖြေနမိေတာ့တယ္။
+++++++++++++++++++++++++++++++
"ေဟး ပါပါး ဒီမွာ ဒီမွာ ဒီကိုလာ ....."

အတိတ္ကို ေရာက္ေနတဲ့ ကိုယ့္စိတ္ေတြက သူ႕အသံေၾကာင့္ ပစၥဳပၸန္ထဲ ျပန္ေရာက္လာတယ္။သူနဲ႕ သက္တူရြယ္တူ အမ်ိဳးသားတဦးက ဆယ္ေက်ာ္သက္ သားေလးတေယာက္နဲ႕ ၀င္လာတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေအာ္ ဒါ သူ႕သားေလး ထင္ပါရဲ႕။ အေဖအေမႏွစ္ေယာက္လံုးနဲ႕ ခပ္ဆင္ဆင္တူတဲ့ ကေလးက ကိုယ့္ေဘးက ခံုမွာ ၀င္ထုိင္လိုက္တယ္။ ကိုယ့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မွာ သူ႕အမ်ိဳးသားက ၀င္ထုိင္ရင္း ကိုယ့္ကို ရယ္ျပလိုက္ေတာ့ အလုိက္သင့္ပဲ ကိုယ္ျပန္ရယ္ျပရင္း ထထြက္လုိက္ဖုိ႕ ဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္။

" ထုိင္ပါ အကိုႀကီး။ က်ေနာ္တုိ႕ ခုပဲ ထြက္ေတာ့မွာ။ က်ေနာ္တုိ႕ နက္ျဖန္ ျမန္မာ့ရိုးရာ အဆင့္ျမင့္ စားေသာက္ဆုိင္အသစ္တခု ထပ္ဖြင့္ဖို႕ရွိတယ္။ အဲဒါျပင္ဆင္ထားတာ သြားၾကည့္မလို႕ခင္ဗ်။ အကိုႀကီး ဒီၿမိဳ႕က မဟုတ္ဖူးထင္တယ္။ ေနာက္တေခါက္ၿမိဳ႕ကို လာလည္ရင္ျဖစ္ျဖစ္ မနက္ျဖန္ လမ္းႀကံဳရင္ျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္တုိ႕ဆုိင္ကို ၀င္လာႏုိင္ပါတယ္။ ခဏ.. သားသား ဒီဦးဦးကို လိပ္စာကတ္ေလးေပးလိုက္ပါဦး။"

ကေလးက သူဆြဲလာတဲ့ အိတ္ထဲကေန လိပ္စာ ကတ္တခု ကိုယ့္လက္ထဲကမ္းေပးရင္ ၿပံဳးျပေနတယ္။ ကိုယ္ျပန္ၿပံဳးျပလိုက္ရင္း သူမဘက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ သူအၿပံဳးက ျမင္ရသူတုိင္းကို ကူးစက္တဲ့ အၿပံဳး ။ မ်က္လံုးေတြပါ လိုက္ၿပံဳးေနတဲ့ အၿပံဳး၊ အဲဒီအၿပံဳးနဲ႕ ၾကည္ၾကည္စင္စင္ ကိုယ့္ကို ၾကည့္လို႕။ 

" ဒါဆိုလဲ သြားၾကမယ္ေလ။ သြားလိုက္ပါဦးမယ္ရွင့္။ က်မတို႕ဆိုင္လဲ လာျဖစ္ေအာင္ လာပါဦးေနာ္။ ဒါက သားေလး နာမည္နဲ႕ ဖြင့္ေပးထားတာ"

ခပ္သြက္သြက္ႏႈတ္ဆက္သံနဲ႕ စတင္ေရြ႕လ်ားသြားတဲ့ သူ႕ေနာက္ကေန သူ႕အမ်ိဳးသားနဲ႕ သူ႕သား လိုက္ပါသြားတယ္။ ျမန္မာ့ရိုးရာ အဆင့္ျမင့္စားေသာက္ဆိုင္ဆုိေတာ့ သူ႕လက္ရာ ငွက္ေပ်ာေပါင္း တခြက္ စားဖူးတာ သတိရမိတယ္။ သူ ဒါေတြ ဘယ္လိုမ်ား ခ်က္ျပဳတ္ဦးစီးတတ္သြားခဲ့သလဲ ဆုိတာ စဥ္းစားမိရင္း လက္ထဲက လိပ္စာ ကတ္ကို ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ရင္ဘတ္ထဲက ဆတ္ကနဲ နာနာက်င္က်င္ခံစားလုိက္ရတယ္။

"ဝင္းသန္႕ ျမန္မာ့ရိုးရာအဆင့္ျမင့္စားေသာက္ဆုိင္" တဲ့။
+++++++++++++++++++++++++
မေန႕ညေနက ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ အထြက္ အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးမွာ ကားတုိက္မႈတခု ျဖစ္ၿပီး လူေသတယ္တဲ့။ ေသဆံုးသြားသူက ေဒါက္တာ ၀င္းသန္႕ ဆုိပါလားး။ ဘုရားေရ။ 

×××××××××××××××××××××××××××××××
(စိတ္ကူးယဥ္ေရးဖြဲ႕ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္)
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

9 comments:

rose of sharon said...

လာလည္​ဖတ္​ရႉသြားပါ​ေၾကာင္​း... ​ေဒါက္​တာဝင္​းသန္​႔က ဆိုင္​​ကအျပန္​လမ္​းမွာကားတိုက္​မႉျဖစ္​တာထင္​တယ္​​ေနာ္​.. အ​ေတြး​ေတြက်န္​​ေစခဲ့တဲ့ဇာတ္​လမ္​း​ေကာင္​း​ေလး...

Kay Thwel said...

အမ ကလည္း ကိုုယ့္ငယ္ခ်စ္ေဟာင္း ကိုု ဘယ္လိုုမွ မမွတ္မိ ေတာ့ဘူးလား.. :P

Anonymous said...

ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္ ညီမေရ ေက်းေက်း

ေရႊစင္ဦး

Ma Tint said...

စိတ္ကူးယဥ္သက္သက္ဆိုေပမယ့္
ျဖစ္ရပ္မွန္ေလးလိုပဲ...
ဖတ္ေကာင္းတယ္ၾကည္ေရ။

ခင္မင္းေဇာ္ said...

ေဖာေရ.... စိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္လမ္းေလးပါေနာ္။
ေက... မွတ္မိခ်င္လဲ မွတ္မိမွာေပါ့။ မမွတ္မိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာေနမယ္ေနာ္ ။
မေရႊစင္... ေက်းဇူးေနာ္။
တီတင့္ ... ဖတ္ဖို႕ ပို႕စ္တခုရသြားၿပီေနာ္

:P said...

ညီမသာဆို ရစဟ အမည္ ကိုယ့္ကေလးကို မေပးေပါင္

ဟမ္

ခင္မင္းေဇာ္ said...

အမလဲ ေပးမထားဘူး စင္စင္ (((ဟမ္)))

Daythanix Chann said...

(y) :)

ျမတ္ၾကည္ said...

(y)