Saturday, January 17, 2009

အိမ္ေျခယာမဲ့ေ၀ဒနာ

ဒီေန႕ စေနေန႕ မုန္႕ဟင္းခါး ျဖစ္ျဖစ္၊ နန္းႀကီးသုပ္ျဖစ္ျဖစ္ လုပ္စားမယ္လို႕
စဥ္းစားထားေသာ္ျငားလည္း…
မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ေတာင္ဘက္ ဖုတ္ဖရ နယ္ထဲက ၀ါးေတာ ဆိုတဲ့ ရြာကေလးက အိမ္ေတြကို ဖ်က္ခို္င္းတယ္ လူေတြ အဖမ္းခံမလား ထြက္သြားမလား ေျပာလို႕
အားလံုး ေတာထဲကို တိမ္းေရွာင္ပုန္းေနရတယ္တဲ့။
ဒီသတင္းၾကားလာေတာ့ သတင္းယူဖို႕သြားရင္း သူတုိ႕ကိုလဲ လိုတာေလးေတြ လႈမယ္ စိတ္ကူးၿပီး နီးစပ္ရာကို နည္းနည္းအလႈခံလို႕ ဒီေန႕ မနက္ ေစာေစာသြားျဖစ္လိုက္တယ္။
အဲဒီလို အဖ်က္ခံထားလိုက္ရတယ္
အဲဒီရြာေလးကို က်မနဲ႕ဘေလာ္ဂါ ဂ်စ္တူး ေရာက္သြားဖူးတယ္။ အိမ္တန္းေလးေတြ စီရီၿပီး သန္႕ရွင္းသပ္ရပ္ေနသလို ရြာထဲက ကုိယ့္ႏုိင္ငံသားေတြရဲ႕ ေဖာ္ေရြမႈကလဲ က်မတုိ႕ကို ခင္မင္မႈတိုးေစခဲ့တဲ့ မွတ္မွတ္ရရရွိခဲ့ရတဲ့ ရြာကေလးပါ။ ၀ါးပင္ေတြရဲ႕ အရိပ္ေတြေအာက္မွာ သနပ္ခါးေဖြးေဖြးနဲ႕ ရြာသူေတြကို ညေနခင္းျမင္ခဲ့ရတဲ့ ျမင္ကြင္းကို ခုထိ မွတ္မိေနဆဲပါ။
အခုလိုေတာထဲေတာင္ထဲမွာ ယာယီတဲေလး ထုိးလို႕
တကယ္က ထုိင္းကို လာလုပ္တဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြ ေျမပိုင္ရွင္သူေဌးခြင့္ျပဳခ်က္နဲ ခုလို စုေပါင္းေနရင္း လူဦးေရက ၂ ရာေက်ာ္ ရွိလာတာရယ္။
သန္႕ရွင္းၿပီး စနစ္က်လွတဲ့ ဒီရြာေလးမွာ အန္ဂ်ီအိုေတြက ေဆးခန္း စာၾကည့္တုိက္ ေရေပးေ၀ေရး စနစ္တက် ၊ ယင္လံုအိမ္သာ ေတြနဲ႕မို႕ အိမ္ေျခက တုိးတုိးလာေနတာမွာ ျမန္မာရြာႀကီးႀကီးတခု ျဖစ္လာႏုိင္တာေတြရယ္ ေၾကာင့္ အလုပ္သမားလက္မွတ္မရွိသူေတြ ေနထိုင္ခြင့္မေပးေတာ့တာကေန စတာျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
အေၾကာင္းရင္းေသခ်ာ ကို ဘယ္သူကမွမသိပါဘူး။
ညဖက္ႀကီးလာၿပီး ဖယ္ေပးမလား အဖမ္းခံမလားေျပာလို႕ လက္မွတ္ရွိသူေရာ မရွိသူေတြပါ ထြက္ေျပးခဲ့ၾကရတာကိုး။ လက္မွတ္ရွိသူေတြကေရာ ဘာလို႕ ထြက္ေျပးရတာတုန္းဆိုေတာ့ မသိပါဘူး အမရယ္ ။ ဒီလိုပဲ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕ထြက္ေျပးခဲ့တာပါပဲတဲ့။ က်မတို႕ ႏိုင္ငံသားေတြမွာလဲ အေၾကာက္တရားက ေတာ္ေတာ္စြဲျမဲေနတာပဲေနာ္။
သူတုိ႕ကို ျမင္တဲအခါမွာ ေဒါသထြက္တာေရာ စိတ္မေကာင္းတာေရာ ေပါင္းၿပီးခံစားရတယ္။
ကိုယ့္မိခင္ႏုိင္ငံက မေကာင္းေတာ့ အားလံုး ဒုကၡလာခံေနရပါလားလို႕ ခံစားရတာပါ။
က်မကေတာ့ ထုိင္းအာဏာပိုင္ေတြကိုလဲ အျပစ္မတင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။
သူတုိ႕ကလဲ သူတုိ႕ရဲ႕ ေဒသ လံုၿခံဳေရးကို ကာကြယ္ခ်င္ပါလိမ့္မယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အရင္းစစ္ရင္ေတာ့ အမိေျမမွာ ေနခြင့္မသာေအာင္ ဖိႏွိပ္မႈေတြ က်ပ္တည္းလြန္းမႈေတြကေန ဒီလုိ တပါးႏုိင္ငံမွာ ခုလို ေအာက္က်ေနာက္က် ေန ေနရတဲ့အျဖစ္ကို ေရာက္ေစခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား။
ဒီဘက္ကို ေရာက္လာသူအမ်ားစုက ေတာသူေတာင္သားေတြေလ ။ ျမန္မာႏုိင္ငံထဲမွာတုန္းကလဲ လုပ္အားေပးေဟ့ ဆုိလဲ သူတို႕၊ ကင္းေစာင့္ဖို႕ ဆိုလဲ သူတုိ႕၊ ေပၚတာဆိုလဲ သူတုိ႕ … ဒီေတာ့ လြတ္ရာကၽြတ္ရာ အျဖစ္ေျပးခဲ့ေပမယ့္လဲ အခုက်ေတာ့ ေတာထဲေတာင္ထဲ ျခင္ကိုက္ ျဖဳတ္ကိုက္ ၊ ဒီႏွစ္ ပိုလာတဲ့အေအးထဲမွာ အိမ္ေျခယာမဲ့ဘ၀နဲ႕..
က်မေတာ့ ျမင္ကြင္းေတြ ၾကည့္ရင္း ဒင္းတို႕လူရမး္ကား လူဆိုးဗိုလ္ အုပ္စုကိုပဲ အေသသတ္ခ်င္ေတာ့တယ္….။

ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

9 comments:

ေအာင္သာငယ္ said...

အသက္ရွဴဖို႕ က်ပ္တည္းေနၾကတဲ့သူေတြနဲ႕အတူ အသက္ရွဴက်ပ္သြားတယ္...

Craton said...

ျပည္သူျပည္သားေတြ ဒုကၡလည္းမေသးပါလားေနာ္..
ေျပးစရာေျမရယ္မရွိျဖစ္ေနျပီ။
ဟုတ္တယ္အန္တီေရ.. သားလည္းျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဟိုလူအုပ္စုကို အေသသာသတ္ပစ္ခ်င္တယ္။
ရြာသားေတြအတြက္ စိတ္မေကာင္းစရာပဲေနာ္..။
အျမန္ဆံုးအကူအညီ အေထာက္အပံ႔ေတြရလို႔ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းျပန္ေနႏိုင္ၾကပါေစ..

လင္း said...

အားလံုး နားခိုဖို ့အတြက္ ေနရာ ေလးတခု လိုခ်င္မိတယ္။
တေန ့ေတာ့ တေန ့ေပါ့
ဘယ္ေတာ့လဲ မေမးလိုက္ပါနဲ ့ ဆိုတဲ ့ အိမ္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးကို သတိရမိတယ္

M.Y. said...

(Sigh!)

Ko Paw said...

အင္း… ေဆးၿမီးတုိကလည္း ေရရွည္ေတာ့ ဘယ္အစြမ္းထက္ႏုိင္ပါ့မလဲ။ ေရာဂါကုိ အျမစ္ကျပတ္ေအာင္ျဖတ္ၾကဖုိ႔ အားလုံးသေဘာေပါက္လာတဲ့တေန႔မွာ ေအာင္ျမင္မွာပဲ။

ေရႊဂ်မ္း said...

ဒါဖတ္ျပီး ေဆာင္းတြင္းေအးေအးမွာ အိမ္ယာမရွိေနရမယ့္ ဘ၀ေတြကုိ ျမင္ေယာင္ျပီး စိတ္မေကာင္းဘူး အမရယ္။

TZA said...

က်ေနာ္လည္း သက္ျပင္းခ်သြားပါတယ္။

pandora said...

ဒုကၡတရားေတြအတြက္ ရင္နာမိပါတယ္.. အစ္မရယ္။ ရာသီဥတုကလည္း ဒီအခ်ိန္ အဲဒီမွာ ေအးေနမွာေပါ့။

စိုးေဇယ်ထြန္း said...

တကယ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္