Sunday, October 25, 2009

နီကိုရဲ အတြက္ ေရးတဲ့စာ

စာေရးဆရာ နီကုိရဲ ဆံုးတာကို မ်က္ႏွာ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ မေနာ္ေရးမွ သိလိုက္ရတယ္။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ သူနဲ႕ ျပန္ဆံုရဦးမယ္လို႕ ေတြးထားတာ။

တေလာက ခ်င္းမုိင္ေရာက္တုန္းကေတာင္ တူးတူးသာနဲ႕ သူ႕အေၾကာင္းေျပာမိေသးတယ္။ သူ႕စာအုပ္အသစ္မထြက္ႏုိင္တာ ထုတ္ေ၀သူက ညစ္ပတ္ထားတဲ့အေၾကာင္းေတြ စံုစံုလင္လင္ေျပာျဖစ္တယ္။ အႏုပညာသမားကေတာ့ စီးပြားေရး ဘယ္သိပါ့မလဲေလ။ ကိုယ့္အေပၚေကာင္းလွခ်ည္လား ထင္ၿပီး အဲဒီလူကို ပစ္ယံုတတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါနဲ႕ပဲ သူ စိတ္ညစ္ခဲ့ရမယ္။ အႏုပညာသမားမို႕လဲ ပိုခံစားတတ္ခဲ့လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

သူနဲ႕ က်မကလဲ ဆံုေတြ႕ခင္မင္ခဲ့ပံုက ရိုးပါတယ္။ စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရးလုပ္ေတာ့ ေလထန္ကုန္းမွာ သူငယ္ခ်င္းခက္မာနဲ႕ တူတူ သြားသြားထုိင္တတ္တယ္။ အဲဒီမွာ ခင္ခဲ့တာပဲ ၊ သူက ေဗဒင္တြက္တတ္တယ္ လကၡဏာၾကည့္တတ္တယ္။ ဒီေတာ့ ပိုၿပီး ခင္မင္ဖို႕ လြယ္ကူတယ္။ လက္ကေလး ထုိးေပးၿပီး အပ်င္းေျပ ၾကည့္ေနၾကတဲ့ အုပ္စုက က်မတို႕ခက္မာတုိ႕ ေမၿငိမ္းတုိ႕ေပါ့။ အဲဒီ ၉၅ ႏွစ္ကုန္ပိုင္း ၉၆ ႏွစ္စ ပိုင္းေတြမွာ တနလၤာသမီးမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ေမၿငိမ္း၊ ခက္မာ၊ မုိခ်ာ့၊ မိုးခ်ိဳသင္း၊ ေကသီ ၊ က်မ ဆုိတဲ့ ခင္မင္းေဇာ္တုိ႕ က်ားမေတြ ဆံုေတြ႕ၿပီး မခြဲပဲ တတြဲတြဲ ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ရက္စြဲေတြေပါ့။

ဗြီဒီယို ကင္မရာတလံုးနဲ႕ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လည္မွာ ေလွ်ာက္သြားေနတဲ့ က်မေနာက္ကို ကင္မရာအိတ္ထမ္းၿပီး မၾကည္ ဟုိလူေတြ ရိုက္ပါလား။ ဒီရႈခင္းမုိက္တယ္ ရိုက္ရိုက္ဆိုၿပီး ေျမွာက္ေပးတတ္တာ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာ မျဖစ္ေသးတဲ့ စာေရးဆရာေပါက္စ နီကိုရဲေခၚ ကိုရဲပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက သူ႕စာေတြက မဂၢဇင္းေတြမွာေတာ့ နာမည္ထြက္ေနၿပီ။ ၾကည္ျပာေရာင္နဂၢတစ္မ်ားထဲက မသီတာကို နာမည္ေျပာင္းေပးရတဲ့အခ်ိန္လဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။

သူနဲ႕ က်မက ညေနေစာပိုင္းေတြမွာ က်မအလုပ္လုပ္တဲ့ ၃၇လမ္းထဲက ရံုးခန္းမွာ သူ႕ကိုေစာင့္ၿပီး သူေရာက္တာနဲ႕ ၾကည့္ျမင္တုိင္ ညေစ်းဘက္ေတြ။ တခါတေလ ဗိုလ္တေထာင္ဘုရားဘက္ေတြ ။ ဘယ္မွ သိပ္မသြားခ်င္ရင္ ဆူးေလဘုရားလမ္းနဲ႕အေနာ္ရထားလမ္း အနီးအနားက ပလက္ေဖာင္း ေတာက္ေလွ်ာက္ေရာင္းေနတဲ့ ဆုိင္ေတြမွာ ေစ်းေရာင္းေစ်း၀ယ္ စည္ကားေနတာမ်ိဳးေတြကို လုိက္ လိုက္ရိုက္ရတယ္။ က်မအဲဒီတုန္းက ကိုင္တဲ့ ဗြီဒီယိုကင္မရာကလဲ ခုလိုေသးေသးေလးေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ပုခံုးမွာထမ္းရတယ္ ၊ ေနာက္ခုလို ေမာ္နီတာေသးေသးေလး မပါတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႕ ၾကည့္ရတဲ့ ကင္မရာအႀကီး။ ဒီေတာ့ ရိုက္စရာ ရွိတာ ရိုက္ၿပီးရင္ သူက ေပးအမ က်ေနာ့္ကိုေပးဆိုၿပီး ကိုင္ေပးထားတာပဲ။ သူရိုက္ေစခ်င္တဲ့ ျမင္ကြင္းေတြဆုိ အမ ရိုက္ ရိုက္ဆိုၿပီး အတင္းေခၚေတာ့တာ။

က်မတို႕ ပလက္ေဖာင္းေစ်းသည္ေတြကို ပထမဆံုး ရိုက္တုန္းက ထင္တယ္။ ေစ်းသည္ေတြက ပစၥည္းေတြသိမ္းၿပီး ေျပးမယ္လုပ္လို႕ ။ မနည္းလိုက္ဆြဲရတယ္။ က်မတုိ႕ အေပ်ာ္ရိုက္တာပါ ။ အရုိက္က်င့္ေနတာပါဆိုၿပီး ေတာင္းပန္ရွင္းျပ လုပ္ရတယ္။ ဘာလို႕ ထြက္ေျပးတာလဲ ေျပာေတာ့ စည္ပင္က လာရိုက္တာ မွတ္လို႕တဲ့။

နီကိုရဲ ဆီမွာ ထူးျခားတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ ရွိတယ္။ က်မ ျမင္ဖူးသမွ်လက္ေခ်ာင္းေတြဟာ အရင္းႀကီးမယ္ အဖ်ားရႈးရႈးသြယ္သြယ္ ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေလးေထာင့္လက္ စသျဖင့္ ရွိေပမယ့္ သူ႕လက္ကေတာ့ အရင္းက ေသးၿပီး အဖ်ားပိုင္း ပထမဆစ္က ႀကီးေနတယ္။ က်မက သူ႕လက္ကို ျပန္ၾကည့္ၿပီး နင္က ဒီလက္ေၾကာင့္ ဒါ့ထက္နာမည္ႀကီးတဲ့ စာေရးဆရာ ျဖစ္မယ္လို႕ေတာင္ ျပန္ေနာက္ခဲ့ေသးတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ က်မ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး လြိဳင္ေကာ္ဖက္ေရာက္ ... ေနာက္ စာေပနယ္က အားလံုးနဲ႕ အဆက္ျပတ္သေလာက္ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပိုင္းမွာ ခက္မာက ပုသိမ္အိမ္ကိုလာလည္တယ္။ အိမ္မွာအိပ္ခါနီး ညဘက္က်ေတာ့ သတိတရ ဘယ္သူရွိေသးလား သူဘာလုပ္ေနလဲ ေလွ်ာက္ေမးေနတုန္း ခက္မာက ျဗဳန္းကနဲ အမ နီကိုရဲဆီ ဖုန္းဆက္မလား သူ႕ဟန္းဖုန္းနံပါတ္ က်မဆီမွာ ရွိတယ္တဲ့။ ေအး ဆက္ၾကည္ရေအာင္ ဆုိၿပီး ဖုန္းဆက္စကားေျပာျဖစ္ေသးတယ္။ အမ ပုသိမ္ျပန္ေရာက္ေနသလား။ ကေလး ဘယ္အရြယ္ေရာက္ေနၿပီလဲ။ အကုိေရာ ဘယ္မွာလဲ ေမးခြန္းေတြခ်ည္း ေမးျဖစ္ၾကတယ္။ ေအး ဒီတခါ ရန္ကုန္လာရင္ ေလထန္ကုန္းကို လာလည္ဦးမယ္ဆုိေတာ့ ေလထန္ကုန္းက သိပ္မစည္ေတာ့ဘူး အမရဲ႕။ ခု ဂ်က္ကာ တခုေျပာင္းထုိင္တယ္ တဲ့။
ေနာက္ပိုင္း ရန္ကုန္ေရာက္ေပမယ့္ မဆံုျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ေလထန္ကုန္းမဟုတ္ပဲ ပိုအဆင့္ျမင့္တဲ့ အင္း၀ စာအုပ္ဆုိင္နားက နာမည္ေမ့ေနတဲ့ ေကာ္ဖီဆုိင္မွာပဲ ဆံုျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ကေလးအေမေတြျဖစ္ေနေတာ့ အရင္ကလို တေမ့တေမာ မထုိင္ျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး။

မေတြျဖစ္တာ ၾကာေပမယ့္ မွတ္မွတ္ရရ ဒီလဆန္းပိုင္းကပဲ သူ႕အေၾကာင္းကို သတိတရေျပာျဖစ္ၿပီး ခုေတာ့ သူဆံုးၿပီတဲ့။ အႏုပညာသမားေတြမွာ ကိုယ္မွန္ေနတာကိုေတာင္ စီးပြားေရးသမားရဲ႕ ခ်ဳပ္ကိုင္မႈထဲက ရုန္းထြက္ဖုိ႕ ေငြေၾကးမတတ္ႏုိင္ခဲ့လို႕ ေရးထားခဲ့တဲ့ ၀တၴဳေတြ မထုတ္ႏုိင္ပဲ ပရိသတ္နဲ႕ အဆက္အသြယ္ျပတ္၊ စိတ္ဓါတ္ေတြ က်ဆင္း အဲလိုျဖစ္ခဲ့ေလသလားလို႕ ေတြးရင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနရတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းတရားေတြက သူ႕ကို အသက္တုိေစတာျဖစ္မွာပဲ။

ေပ်ာ္စရာေတြ အေရးေကာင္းခဲ့တဲ့ နီကိုရဲ ဆုိတဲ့ ရိုးသားတဲ့ ကိုရဲ၀င္း တေယာက္ ေကာင္းရာသုဂတိ ေရာက္ရွိပါေစလို႕ပဲ အမ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။
ဗြီဒီယို ကင္မရာ ကိုင္တိုင္း သတိရေနဆဲပါ။

ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

16 comments:

Ko Boyz said...

စာေပေလာက အထူးသျဖင့္ ဟာသစာေပေလာကအတြက္ ဆံုး႐ံႈးမႈပါ။
႐ိုက္ကြင္းမွ အလြဲေတြ ဘာေတြ ခဏခဏ ျပန္ဖတ္ျဖစ္တယ္။

Nge Naing said...

အစ္မေရ စီးပြားေရးသမားေတြေၾကာင့္ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မွာပါ သူ႔ကံကုန္လို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါ။

သူေရးတဲ့စာအုပ္ ပထမဦးဆံုး ဖတ္ဖူးတာ နာမည္နဲ႔ ခုႏွစ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး အေၾကာင္းအရာကေတာ့ အားလံုးမွတ္မိေနတယ္ ဇာတ္ေကာင္ အမ်ိဳးသမီးနာမည္က မၾကည္ျပာ ဇာတ္လမ္းထဲက သူ႔ေကာင္ေလးက မၾကည္ျပာထက္ အရပ္ႏွိပ္တယ္။ အဲဒီမၾကည္ျပာတို႔ အတြဲအေၾကာင္း ေရးထားတာ လံုး၀ ပါးစပ္မပိတ္ရဘူး။ ဖတ္တဲ့သူတိုင္း လက္ကမခ်ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္တယ္။

စာေရးဆရာ နီကိုရဲ ေကာင္းရာသုဂတိ လားပါေစလို႔ အစ္မနဲ႔အတူ ဆုေတာင္းေပးသြားပါတယ္။

ေမျငိမ္း said...

နင္ေရးတာ ပိုစံုတယ္.. ငါကေတာ့ ေနာက္ဆံုးေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ရက္ကေလးကိုပဲ သတိရေနမိတာ..။ ရယ္စရာေတြ ေျပာေနက်ေပမဲ့ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ငါတို႔ အားလံုး အဲဒီအခ်ိန္မွာ စိတ္ေတာ္ေတာ္ ဆင္းရဲေနၾကရတာလည္း မွတ္မိတယ္..။ ခု နင္ေရးတာေလး စံုစံုလင္လင္ဖတ္ရေတာ့မွ အေစာပိုင္းကာလ ေလထန္ကုန္းရဲ႕ ရက္ေတြကို ျပန္ျမင္လာတယ္..။ အဲဒီတုန္းက ဗုိေတာက္ (ေနေဇာ္ႏိုင္)လည္း ပါသဟ...
လြမ္းလိုက္တာ...

phyomaung2 said...

မၾကည္ၿပာကို နဂၢတစ္ေတြထဲမွာထားခဲ့ၿပီေပါ့ ကိုရဲ၀င္းေရ..။

reenoemann said...

အမေရ အမစာေလးကိုဖတ္ျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။

ေတြၾကံုဆံုကြဲ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့ေနာ္ အမ။

ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ နီကိုရဲ ဆိုတာ နာမည္တစ္လံုးေတာ့

က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာနီကိုရဲ ေကာင္းမြန္ေသာ ဘံုဘဝ

ကို ေရာက္ရွိပါေစဗ်ာ။

ခင္တဲ့ ရီနို

JulyDream said...

အင္း၀ေဘးနားက ေကာ္ဖီဆိုင္ဆိုေတာ့ Aroma ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။

နီကိုရဲကို ၾကည္ျပာေရာင္နဂၢတစ္မ်ားနဲ႕ တြဲၿပီး စတင္ ရင္းႏွီးခဲ့တယ္။ မၾကည္ျပာနဲ႕ ကိုရဲ၀င္းရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေတြနဲ႕ တြဲၿပီး သူ႕ကို မွတ္မိေနတယ္။

ၾကယ္တစ္ပြင့္ ေၾကြလြင့္သြားျပန္ၿပီေပါ့။

ေက်ာက္ေက်ာ said...

ကိုေရႊဘုန္းလည္း ေၾကာင္ႏွစ္ေကာင္ေမာင္မ်ိဳး ဆိုတဲ့ ထုတ္ေ၀တဲ့ေကာင္ေတြ ခ်ဳပ္ကိုင္လို႕ အရာရာ ကသိကေအာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္ နီကိုရဲလည္းဒီအတိုင္းဘဲ အႏုပညာကိုသာနားလည္ေငြေၾကးခ်ိဳ႕တဲ့ သူေတြကို မျဖစ္စေလာက္ေငြမက္လုံးေလးေပးၿပီး ေခါင္းပုံျဖတ္ျခင္တဲ့ ေကာင္ေတြ ေခါင္းျဖတ္ပစ္မယ္ သတိထား

min said...

တကယ္နွေမ်ာမိတယ္ဗ်ာ.စာေပေလာကအတြက္ေရာ
စာေပျမတ္နိုးတဲ႔လူတိုင္းအတြက္ပါ ဆံုးရႈံးမႈ႕တခုပါဘဲ
ကိုနီကိုရဲေကာင္းရာသုဂတိေရာက္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳပါ
တယ္ဗ်ာ။

ႏိုင္ႏိုင္ said...

ျမန္မာျပည္က အခ်စ္ဝထၳဳကို စတင္ဖတ္ခဲ့တာ နီကိုရဲကို “ စိတ္အိုင္ပတ္သူ” ဆိုတဲ့ ဝထၳဳပါ။ အရမ္းေကာင္းလြန္းလို႔ ၂ ေက်ာ့ျပန္ဖတ္ခဲ့ရတယ္။ “ အား ” ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔ ေအာ္လိုက္ေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးသည္က ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔ေမးေတာ့ “မုန္းဟင္းခါး တပြဲေပး အေက်ာ္မထည့္နဲ႔” မဟုတ္ဘူးခုနက ဘာျဖစ္လို႔လဲ “မုန္းဟင္းခါး တပြဲေပး အေက်ာ္မထည့္နဲ႔” တဲ့ အဲဒီမွာတင္ အမည္မသိ ေကာင္မေလးတေယာက္က မုန္႔ဟင္းခါးဖိုး ရွင္းေပးသြားတယ္။

နီကိုရဲ ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစလို႔ သူ႔ပုရိသတ္ တဦးအေနနဲ႔ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။

komin said...

အမေရ aug27.weebly.com ကုိ ယူသြားတယ္။ ဆရာနီကိုရဲ အမွတ္တရ သိမ္းထားခ်င္လို႔ပါ။

Navana said...

မၾကာခဏေတာ့ ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္ဗ်ာ.. ။ နီကုိရဲ ဆုံးတယ္ၾကားေတာ့.. စိတ္ထဲမယ္ မေကာင္းဘူး..။

ၾကည္ျပာေရာင္နဂၢတစ္မ်ား ဆုိတဲ့ ဇာတ္ကားကုိ.. မဒမ္နဲ႔ သြားၾကည္႔ဖူးတာ.. ျပန္အမွတ္ရမိတယ္..။

An Asian Tour Operator said...

ကၽြန္ေတာ္ကိုနီကိုရဲနဲ႕ပထမ အႀကိမ္ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းခင္သြားတယ္။ သူ႕အိမ္ကို ကိုသီဟန္သြင္ နဲ႕ေရာက္သြားဖူးတာ။ ေနာက္ထပ္ခဏခဏ ေရာက္ျဖစ္တယ္။ ကိုသီဟန္သြင္နဲ႕ဘဲ။ တေန႕လည္ကၽြန္ေတာ္တို႕ရွိေနတုန္း ထုတ္ေဝသူတေယာက္ေရာက္လာၿပီးပိုက္ဆံတထပ္ ္ေပးသြားတယ္။ ဒါကို ခ်က္ခ်င္းတဝက္ကိုသူ႕အမ်ိဳးသမီး ကိုေပးၿပီး က်န္တဝက္နဲ႕ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုလိုက္ဧည္႕ခံတာ မွတ္မိေနေသးတယ္။ တကယ္ေတာ႕သူက ေတာ္ေတာ္စိတ္ေကာင္းရွိ ၿပီး ခင္ဖို႕ အရမ္းေကာင္း တယ္။ ေနာင္ဝတၳဳ ျဖစ္လာမယ္႕အေၾကာင္းေတြ တရစပ္ေျပာ တာပါးစပ္မပိတ္ရဘူး။

တန္ခူး said...

မ ကေတာ့ သူ ့လက္ေခ်ာင္းေတြ ျမင္ဖူးလို ့ေပါ့ေနာ္… ကြ်န္မကေတာ့ သူ ့ရုပ္ရည္ၾကည့္ျပီး စာေရးဆရာျဖစ္ဖုိ ့ ေမြးဖြားလာတဲ့ ရုပ္လို ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ေျပာဖူးတယ္… တကယ့္စာေရးဖို ့ေမြးဖြားလာသူပါ… ၾကီးမားတဲ့ဆံုးရံွ ုးမွ ုပါ မရယ္… တနၤလာသမီးေတြ ကံေကာင္းတယ္တဲ့လား မ… စကားမစပ္… တက္ဂ္ထားတယ္ မ ေရ… ေရးေပးပါဦးေနာ္…

zarny win said...

http://ezine.mywebdigest.net/spgm/index.php?spgmGal=MMK-Journals/2009/November&spgmPic=11#spgmPicture

your comment in a journal

ဇာနည္၀င္း said...

ဒါက ေနာက္တမ်က္ႏွာဗ်ာ

http://ezine.mywebdigest.net/spgm/index.php?spgmGal=MMK-Journals/2009/November&spgmPic=12#spgmPicture

Ko Toe Gyi ( Multiply Boo Boo Gyi ) said...

မခင္မင္းေဇာ္ေရ
က်ေတာ္လာသြားပါတယ္ အျပင္မွာ စီေဘာက္မေတြ ့လုိ ့ ဒီမွာဘဲ ေရးသြားတယ္ ကုိမင္းေဇာ္ကုိလည္းသတိယတယ္ေျပာလုိက္ပါ