Tuesday, July 31, 2007

တိမ္ေရာင္စံုခ်ိန္မွာ(၃)


က်မတို႕အတြက္ ရ ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလကို အားတင္းျဖတ္ေက်ာ္ရင္း က်မေထာင္က လြတ္ေျမာက္ လာခဲ့ပါတယ္။ လြတ္မဲ့ရက္ကို ႀကိဳမသိပဲ လြတ္ခဲ့တဲ့ က်မက အေမ့ဆီကို ႀကိဳအေၾကာင္း မၾကားႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ေန႕လည္လြတ္တာမို႕ က်မထက္ အရင္ေစာလြတ္သြားတဲ့ ၿမိဳ႕ခံေထာင္က်ဖက္ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ေတြ ခဏသြားရင္း ေနာက္တေန႕မွာ က်မတို႕ ၿမိဳ႕ေလးဆီကို ရထားစီးလို႕ ျပန္ခဲ့ပါတယ္။

ဘူတာကေန က်မတို႕အိမ္ကို အျပန္လမ္းတေလွ်ာက္မွာ သိတဲ့လူေတြလဲ သိသလို ႏႈတ္ဆက္၊ မသိတဲ့ လူေတြကိုလဲ မသိသလိုၾကည့္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျပန္ခဲ့တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ က်မတို႕ ရပ္ကြက္ထဲ ေရာက္ေတာ့ အိမ္ပံုစံေတြက အရင္နဲ႕ မတူ၊ ဟာလာဟင္းလင္း ျဖစ္ေနသလို ခံစားရတဲ့ အျပင္ က်မတို႕ အိမ္၀င္းနား ေရာက္ခါနီးမွာေတာ့ ထူးျခားခ်က္ကို က်မ သိလုိက္ရ ပါၿပီ။ က်မတို႕ ရပ္ကြက္ မီးေလာင္ခံထားရၿပီလို႕ ။ စိတ္ထဲကပူပူပင္ပင္နဲ႕ အိမ္ဖက္ဆီ အျမန္ ေလွ်ာက္လာေတာ့ က်မတို႕ ျခံ၀န္းထဲမွာ အိမ္မည္ကာရွိတဲ့ အိမ္ေလးတလံုးကို ေတြ႕လိုက္ရပါ တယ္။ အိမ္ေရွ႕မွာ အေမက ျခံ၀န္းေလးကို အမႈိက္လွဲေနတယ္ထင္ ရပါတယ္။ ကုန္းကုန္း ကုန္းကုန္းနဲ႕ လုပ္ေနတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။


အေမလို႕ က်မေခၚသံၾကားလိုက္ေတာ့ လွည့္ၾကည့္လို္က္တဲ့ အေမ့မ်က္လံုးေတြ ကေတာ့ ေတာက္ပ ရႊန္းစိုသြားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ မီးေလာင္လိုက္တာ တရပ္ကြက္လံုး ျပာျဖစ္သြား တာပဲ သမီးေရ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ လေလာက္ကေပါ့။ သမီးကို ေျပာရင္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မွာစိုးလို႕ မေျပာျဖစ္ခဲ့တာေလ… တဲ့။ က်မတို႕ျခံနဲ႕ ဆက္ေနတဲ့ ျခံက အမ၀မ္းကြဲေတြလဲ မီးေလာင္တဲ့ အထဲ ပါသြားတဲ့ အျပင္ အတြင္းပစၥည္းေတာင္ မရလုိက္ဘူးတဲ့။ အေမကေတာ့ အတြင္းပစၥည္း ေလးေတြရေအာင္ ယူလုိက္ႏိုင္လို႕ အခုလို ဒီေနရာေလးမွာပဲ ဆက္ေနႏုိင္တာေပါ့ သမီးရယ္လို႕ ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ ေျပာျပေနပါေသးတယ္။

အေမ ခုနက ဘာလုပ္ေနတာလဲ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အုန္းလက္ေၾကြေတြကို လိုက္ေကာက္ ေနတာ ျမင္လိုက္ရပါတယ္။ ဘာလုပ္ဖို႕လဲ အေမဆိုေတာ့ အုန္းတံျမက္စည္း လုပ္မလို႕ေလတဲ့။ ေအာ္….. ဆိုၿပီး က်မဘာမွ ဆက္မေျပာႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အိမ္ထဲကို ၀င္လိုက္ေတာ့ အုန္းတံျမက္စည္း ေလးငါးခုကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ေစ်းထဲမွာ သြားသြင္းေရာင္းတယ္ သမီးရဲ႕။ အမိႈိက္ကလည္း ပိုက္ဆံရွာလို႕ ရတယ္ေလ လို႕ အေမက က်မကို ခပ္ေအးေအး ေျပာျပေနပါ တယ္။ က်မတို႕ ျခံေနာက္ပိုင္းက အုန္းပင္ေတြကေတာ့ မီးေလာင္တာကို မသိသလို စိမ္းလန္း ေနတာ ေတြ႕ရလို႕ နည္းနည္း ၀မ္းသာမိပါေသးတယ္။ အေဖက သူ႕အုန္းပင္ေတြကို သိပ္ႏွစ္သက္တာ မဟုတ္လား။

အေမ အေဖ့သတင္းဘာၾကားေသးလဲလို႕ ေထာင္ထဲမွာ ေမးခြင့္မရတဲ့ ေမးခြင့္မသာခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းကို က်မေမးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သမီးအေဖေတာ့ ေတာထဲမွာ အသက္ရွင္လွ်က္ပဲလို႕ ၉၄ ၊ ၉၅ ေလာက္က သတင္းရတယ္ေလ။ သူလုပ္ခ်င္ရာကို လုပ္ေနႏိုင္တယ္ ဆိုပဲ အေမ ေက်နပ္ပါတယ္။ ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ လူျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ အေမတို႕ ကုသိုလ္ကံပဲေပါ့ သမီးရယ္။ အခု သမီး ျပန္ေရာက္လာေတာ့ အေမ ပိုေတာင္ေပ်ာ္ေသးတယ္။ အခုဆုိ မနက္ပိုင္းမွာ အေမ မုန္႕ဟင္းခါးေရာင္းတယ္ သမီးရဲ႕။ ေရာင္းေကာင္းသား ၊ အေမနဲ႕ သမီး စားဖို႕ေတာ့ ေလာက္ပါ တယ္။ အခုဒီျခံကိုေတာင္ သူမ်ားေတြ လာေတာင္း၀ယ္ၾကတယ္။ ဘာလို႕ ေရာင္းရမွာလဲေနာ္။ ဒီေျမ ဒီျခံကို အေမတုိ႕ေခၽြးနည္းစာနဲ႕ သမီးအေဖ လုပ္အားေတြနဲ႕ ပိုင္ဆိုင္ထားတာပဲဟာ။ အခုသမီး ျပန္လာသလိုပဲ သမီးအေဖျပန္လာရင္လဲ ဒီေနရာကိုပဲ သူျပန္လာမွာေလ ။ ဟုတ္တယ္မလား သမီးနဲ႕ အေမ ဒီက ေစာင့္ေနတာေပါ့ေနာ္။

စကားအရွည္ႀကီးကို မနားတမ္းေျပာရင္း အေမက အေဖ့ကိုေမွ်ာ္ေနေၾကာင္း သိေစလုိက္တယ္ ထင္ပါရဲ႕။ က်မတုိ႕ အဲဒီေန႕က စကားေတြ ေျပာလို႕ မကုန္သလိုပဲ။ တခါမွ မသိဘူးတဲ့ တစိမ္းေတြရဲ႕ ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြ၊ ရပ္ကြက္သူ ရပ္ကြက္သားေတြရဲ႕ ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြ အေၾကာင္းအေမက စီကာပတ္ကံုး ေျပာေနေလရဲ႕။ က်မလြတ္လာမွန္းသိလို႕ လာေတြ႕တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိသလို လာမေတြ႕ရဲတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္နီးခ်င္းတခ်ိဳ႕ေတြကိုလည္း အေမက စိတ္မနာဖို႕ စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ဖို႕ က်မကို တရားခ်ေနေသးတယ္။

အေမက က်မထင္ထားတာထက္ ေလာကဓံကို ပိုၿပီးခံႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို က်မ သိလုိက္ရ ပါတယ္။ အခက္အခဲေတြၾကားမွာ အေမဟာ ရုန္းကန္ႏို္င္တယ္။ ေနာက္ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာတယ္ ဆိုတာကို အေဖသိရင္ ေက်နပ္ေနမွာပါပဲ။

က်မျပန္ေရာက္ၿပီး အေမနဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါးဆုိင္ေလးမွာ အတူ ေရာင္းခ်ခဲ့ပါတယ္။ က်မပါ ကူညီလိုက္ေတာ့ အေမ့ဆုိင္ေလးဟာ အင္မတန္ လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ ေရာင္းအားေကာင္းတဲ့ ဆိုင္ေလး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ က်မျပန္ေရာက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ စိတ္ခ်မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္လို႕ ထင္ရတဲ့ အေမ့ဘ၀ေလးမွာ မထင္မွတ္ပဲ ကံၾကမၼာက အလစ္၀င္ တုိက္ခိုက္ျပန္ပါတယ္။ အေမမွာ ရွိေနတဲ့ မၾကာခဏ ဗို္က္ေအာင့္ ေရာဂါဟာ အစာအိမ္ကင္္ဆာတဲ့။ အေမကေတာ့့ အၿပံဳးမပ်က္ပါဘူး။ အမ်ိဳးထဲက အမ၀မ္းကြဲတေယာက္ကိုေခၚလို႕ က်မဘ၀ကို (သူမရွိတဲ့ အခ်ိန္မွာ) တေယာက္တည္း အားမငယ္ေစဖို႕ စီမံေပးေနျပန္ပါတယ္။ မုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္ေလးကို အမ၀မ္းကြဲ အပ်ိဳႀကီးနဲ႕ က်မ ဆက္ထြက္ခဲ့ၿပီး အေမ့ေဆးဖိုးကို ႀကိဳးစားရွာေဖြရပါတယ္။ အေမ့ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို ဆရာ၀န္ေတြက ၆ လေလာက္လို႕ ေျပာေပမယ့္ က်မတုိ႕ကေတာ့ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျပဳစုကုသ ေပးခ်င္ေဇာနဲ႕ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။

အေမက အင္မတန္ ခံရခက္တဲ့ ပူေလာင္မႈေတြနဲ႕ ကင္ဆာေရာဂါကို တခ်က္မွ မျငီးျငဴပဲ တရားနဲ႕ရႈမွတ္ရင္း၊ သက္သာဖြယ္အျဖစ္ က်မတို႕ တိုက္တဲ့ေဆး၀ါးေတြကို ေသာက္သံုးရင္း သူ႕ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေတြကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ေက်ာ္ျဖတ္ဖို႕ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ က်မကေတာ့ ေထာင္ကထြက္လာမွာ အေမ့ကို အရင္ထက္ပိုတြယ္တာလာသလို ပိုလို႕နားလည္လာပါတယ္။ အေမဟာ စကားထဲမွာ အေဖ့အေၾကာင္းေျပာခဲေပမယ့္ ေန႕တုိင္းေမွ်ာ္ေနတယ္ ဆိုတာကို သိသာေစတဲ့အခ်က္က အျမဲ ထမင္းပိုခ်က္တတ္တာ၊ အေဖႀကိဳက္တတ္တဲ့ ဟင္းေတြကို မၾကာခဏခ်က္တာေတြက သိသာေစပါတယ္။ အေမေနမေကာင္းေတာ့ က်မထမင္းခ်က္ရင္လဲ အေမ့လို အၿမဲပဲ ထမင္းပိုခ်က္ ေပးတတ္ခဲ့ပါၿပီ။

က်မေထာင္က လြတ္လာၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္မွာပဲ အေမ ဆံုးပါးသြားခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးကို ဘာမွနားမလည္တဲ့ အေမက ႏိုင္ငံအတြက္ အလုပ္လုပ္ေပးခ်င္တဲ့၊ စြန္႕လႊတ္အနစ္နာခံခ်င္တဲ့ ခင္ပြန္းျဖစ္သူနဲ႕ သမီးျဖစ္သူအတြက္ သူတတ္ႏိုင္သေလာက္ စိတ္ဓါတ္ခြန္အားအျပင္ သူ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ သူ႕ဘ၀ေတြကို စြန္႕လႊတ္ေပးဆပ္ရင္း ၊ သူခံစားခ်က္ေတြကို ၿမိဳသိပ္ ထိန္းသိမ္းရင္းနဲ႕ ျဖည့္ဆည္းေပးသြားခဲ့ပါတယ္။ အေမ့ စြန္႕လႊတ္မႈေတြ အတြက္ ဘယ္သူေတြ သိသိမသိသိ သမီးကေတာ့ ထာ၀ရ ေလးစားေနဦးမွာပါအေမရယ္။ အေမ့လို အေမေတြ သမီးတို႕ တိုင္းျပည္မွာ အမ်ားႀကီးရွိေနဦးမယ့္ ေခတ္ႀကီးမဟုတ္လား အေမရယ္။ အေမ ကြယ္လြန္ေတာ့ အေမ့ရဲ႕ ေခါင္းအံုးေအာက္က စာေလးတေစာင္ကို ဖတ္ရပါတယ္။

ကိုညိဳေမာင္ေရ…
ႏိုင္ငံေရးကို ဘာမွနားမလည္ေပမဲ့ တိုင္းျပည္အတြက္ ေကာင္းေအာင္လုပ္မဲ့ ေယာက္်ား တေယာက္ကို ေပးလႈခဲ့တယ္လို႕ က်မ သေဘာထားပါတယ္။ က်မတို႕ ဒီဘ၀ ျပန္မဆံု ႏိုင္ ေတာ့ဘူး ဆိုတာကို သိလုိက္ရေတာ့ က်မ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာ ႏိုင္ေတာ့မဲ့ သူကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။
ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။
…………………
မခင္သစ္

ရိုးရိုးေလးနဲ႕ က်မအေဖကို ႏႈတ္ဆက္သြားေၾကာင္း ထပ္ခါထပ္ခါ ေရးထားခဲ့တဲ ့စာတေစာင္ ပါပဲ။ အဲဒီစာထဲမွာ မဆံုးႏိုင္တဲ့ အသံမဲ့စကားေတြ၊ မေပ်ာက္ျပယ္မဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ ေပ်ာ္၀င္ေနတယ္ဆိုတာ က်မခံစားသိေနပါတယ္ အေမ။


6 comments:

Kay said...

ေတာ္ေတာ္ရသေျမာက္တယ္အမေရ..အမတို႔မိသားစုအတြက္ဂုဏ္ယူပါတယ္..
အပိုင္း ၄ ရိွေသးလား...အေဖေရာ

lwinmoe said...

Very nice and touching.

Lwin Moe

YeKyawAungMDY said...

When I read this, i feel so sad, and it makes me painful.

Sint said...

It's very touching and made me cry.

nargis said...

so touching...it made me cry.

myat said...

It made me cry sadly.အမ၇့ဲအေမအတြက္၀မ္းနဲလိုက္
တာ။