အခန္း(၄)
တကယ္က်ေတာ့ အဲဒီေန႕က တိုက္ထဲမွာပဲ ေနရတယ္။ ေနာက္ေန႕ေတြလဲ တုိက္ထဲမွာ ပဲ ဆက္ေနရျပန္တယ္။ ဒါနဲ႕ ဒါဟာ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ ဆိုတာကို ေတြးမိေတာ့မွ က်မ ေထာင္ထဲ ေရာက္တဲ့ ၂ လအတြင္းမွာ ေထာင္ပိုင္ႀကီးနဲ႕ တခါျပႆနာ တက္တာကို သြားသတိရမိတယ္။
ျဖစ္ပံုက ဒီလိုပါ…..
က်မေထာင္ထဲေရာက္ၿပီး တလေလာက္ၾကာေတာ့ ေထာင္၀ါဒါမေတြတင္မကေတာ့ဘူး ေထာင္ရဲ႕ ေရေပၚဆီလူတန္းစားေတြက က်မရဲ႕ အေဆာင္ေရွ႕မွာ စတည္းခ်ေနေတာ့တယ္။ သူတို႕ေျပာတဲ့ သတင္းပလင္းေတြ နားေထာင္၊ ေနာက္ သူတုိ႕ထဲက တေယာက္က တေခ်ာင္းထုိး ထိုးေနတာေတြ႕တယ္။ က်မက တေခ်ာင္းထိုး၊ ႏွစ္ေခ်ာင္းထိုး မွာ ဆရာ တဆူဆိုေတာ ့( ႀကံဳႁကြားေလးပါ) ကဲ ဘာထိုးခ်င္သလဲ လာေပါ့။ အိမ္ကို နမူနာေတြ လွမ္းမွာ၊ တခ်ိဳ႕အလြတ္ရေသးတာေတြ ထိုးျပေပါ့။ သူတို႕က အပြင့္လွလွေတြကို သိပ္စိတ္မ၀င္စားဘူး။ စာတန္းထည့္တာ နာမည္ထည့္တာေလးေတြပဲ စိတ္၀င္စားေတာ့ လြယ္မွလြယ္ကိုး။ အဓိက တန္းစီးနဲ႕ ေပးထားကမ္းထားတဲ့ လူေတြပဲ တေခ်ာင္းထိုးအပ္ ကိုင္ခြင့္ရတာ ဆိုေတာ့ က်မနားမွာ ဒီလူေတြ ပဲ ၀ုိင္းလာတာေပါ့။ ကိုယ္ကလဲ အပ်င္းေျပတယ္ဆိုၿပီး အာရိုက္ ေလေပါ ဆရာလုပ္ေပါ့။ ၾကားထဲ ႏိုင္ငံေရးတရားကလဲေဟာေသး။ ဒီအေဆာင္ထဲက သီးသန္႕ေတြကို ကူညီခ်င္လာေအာင္ စည္းရံုးေပါ့။ အထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕လဲ ဆက္သြယ္လို႕ရေပါ့ေလ။
တေန႕ေတာ့ ေထာင္ထဲမွာ ကေလးေမြးတယ္ ၾကားလိုက္တယ္။ က်မက အေဆာင္ေပၚက လူေတြနဲ႕ မသိေပမယ့္ နာမည္ေတြ နဲ႕ ဘာဆိုတာ ဒီမွာ ေန႕တုိင္းၾကားေနရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရင္းႏွီးေနၿပီ။ ေထာင္ထံုးစံကေတာ့ ကေလးေမြးရင္ မီးေနသည္အတြက္ သပ္သပ္ေပးတယ္။ မီးေနသည္ ဟာ ေန႕တုိင္း ႏြားႏုိ႕ တခြက္၊ အမဲသား တတံုးရတယ္။ သူ႕အတြက္ ထမင္းကလည္း ေဆးရံုထမင္းဆုိေတာ့ နည္းနည္း ေကာင္းတာေပါ့။ သာမန္ေထာင္ပံုစံထမင္းလာခ်ိန္ၿပီးမွ သူ႕အတြက္ေဆးရံုက ထမင္းဟင္းႏြားႏို႕လာပို႕တယ္။ လာပို႕တိုင္း က်မအခန္းေရွ႕က ခံုမွာပဲ လွယ္ယူၾကတယ္။ လက္ခံတယ္။ ဒီေတာ့ ေန႕တုိင္း ႏြားႏုိ႕နဲ႕ အမဲသားကို တန္းစီးက ယူေနတာ ေတြ႕ေနရတယ္။ မီးေနသည္ကို မေပးပဲ တန္းစီးက ျဖတ္ယူေနတာကို ၀ါဒါမေတြကလည္း ဘာမွမေျပာဘူး။ သိသမွ် လူေတြကလည္း တန္းစီးကို မေျပာရဲသူေတြ။ ဒီေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း မတရားတာကို လံုး၀ မခံတတ္တဲ့ ဥာဥ္က ဒီေနရာမွာ ထိပ္တိုက္လာေတြ႕တာပဲ။
တန္းစီးဆုိတာ က်မအခန္းကို ညဖက္ အေဖာ္ရေအာင္ သူ႕ကိုေငြေပးထားတဲ့ ခ်ဲမႈနဲ႕က်တဲ့ေကာင္မေလးနဲ႕ သူ ၂ ေယာက္ လာအိပ္မယ္ ဆိုၿပီး မိန္းမေထာင္က ေထာင္မႈးကို ခြင့္ေတာင္းၿပီး လာအိပ္ေပးေနသူ။ တကယ္က က်မ ေခၚတာမဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႕က က်မအေနနဲ႕ အခန္းထဲမွာ ဘာမွ လုပ္လို႕မရေအာာင္ လာေနတာ ပဲ ျဖစ္မွာပါ။ ဒါမွ မဟုတ္လဲ ေထာင္မႈးတေယာက္က က်မ ကို ေစတနာ ထားလိုက္တာလဲ ျဖစ္မယ္။
ဒီေတာ့ ေန႕တုိင္း အနီးကပ္ေတြ႕ေနတဲ့ တေယာက္ကို က်မ ဘယ္လုိေျပာရမလဲ။ ဒီလိုေျပာလိုက္ရင္ သိရက္နဲ႕ မေျပာတဲ့လူေတြ အကုန္ထိမယ္။ မေျပာပဲ ေနရင္လဲ က်မပါ သိရက္နဲ႕ အလုိတူအလိုပါ ျဖစ္မယ္။ ဒီအေၾကာင္းေျပာဖို႕ ဘယ္သူ႕ကို တုိင္ပင္ရမယ ္မသိဘူးကလဲ ျဖစ္ေနေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း စဥ္းစားမိတာက ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေျပာလိုက္မယ္လို႕ ၊ မီးေနသည္ တေယာက္အေနနဲ႕ သူရသင့္တဲ ့ကိုယ္တာကို သူစားကို စားခြင့္ရရမယ္။ ဒီ့အတြက္ ငါဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေျပာမယ္ လို႕ ျပင္ဆင္လုိက္တယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ တန္းစီးက သူယူစားတာကို က်မ မေျပာရဲေအာင္ ေထာင္ပုိင္နဲ႕ ဘယ္လုိပုိင္ေၾကာင္း၊ ေထာင္မႈးနဲ႕ဘယ္လိုပိုင္ေၾကာင္း က်မကို ေန႕တုိင္း ေျပာေနတယ္။
ဒီလိုေန႕ တနလၤာ ေန႕ တမနက္ကို ေရာက္လာတယ္။ တန္းစီးလဲ က်မအခန္းက ျပင္ဆင္ထြက္သြားၿပီး တန္းစီေနၿပီေပါ့။ က်မကလဲ ဘယ္သူလာမလဲ ဆိုတာ မသိပဲ ေစာင့္ေနတာေပါ့။ ဘယ္သူလာလာ ေျပာမယ္လို႕ စိတ္ကို ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။
ကံဆိုးခ်င္သလား ကံေကာင္းခ်င္သလား မသိဘူး။ အဲဒီေန႕က ညႊန္မႈးပါလာတယ္။ က်မ အခန္းေရွ႕မွာ ေရာက္ေတာ့ အဆင္ေျပရဲ႕လားလို႕ ေမးေနတဲ့ ညႊန္မႈးကို က်မကေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္ ဘဘရယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ဆိုလိုက္တာနဲ႕ မိန္းမ ေထာင္မႈးက မ်က္ႏွာပ်က္သြားတယ္။ က်မကလဲ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ကေလးေမြးတဲ့ မီးေနသည္တေယာက္ သူ႕ရဲ ကိုယ္တာကို မစားရပဲ အဲဒီကိုတာကို တန္းစီးေဒၚၾကည္ေအာင္က ေန႕တိုင္းယူၿပီး စားလိုက္ေၾကာင္းနဲ႕ သူယူခ်ိန္ေတြမွာ ၀ါဒမ ဘယ္သူ ဘယ္သူေတြ သိပါတယ္ ရွိေနပါတယ္ ဆုိတာ အျမန္ဆံုးနည္းနဲ႕ မရပ္မနားေျပာခ်လိုက္တယ္။ ဒါ လံုး၀မျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ တခုခု လုပ္ေပးပါလို႕ ေျပာလိုက္တယ္။
က်မ ေျပာေနခ်ိန္မွာ ေထာင္ပိုင္ႀကီးမ်က္ႏွာက ေဒါသထြက္ေနပံုရၿပီး တခ်ိဳ႕ ေထာင္မႈးေတြမ်က္ႏွာက ေျပာရဲလိုက္တာ ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳး ရွိေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း က်မကေတာ့ ဘာမွမသိတဲ့ ဗလာ မ်က္ႏွာေပး သံုးေပးထားလိုက္တယ္ေလ။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ မွတ္ၿပီလားေပါ့။
ညႊန္မႈးက က်မစကားဆံုးေတာ့ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ နင္ ေထာင္ထဲ ေရာက္လာတာတဲ့။ ဒီစကားမွတ္ခ်က္ထားၿပီး ထြက္သြားပါေလေရာ။
သူတုိ႕ေတြလဲ ေလးတံခါးရဲ႕ ဟိုဘက္ျခမ္းေရာက္သြားေရာ က်မလဲ ျပင္ဆင္ထားလိုက္တာေပါ့ ၊ တန္းစီးနဲ႕ ထိပ္တုိက္ေတြ႕ရေတာ့မယ္ေလ။ မိန္းမေထာင္မႈးက တန္းစီးမွ တန္းစီးဆိုေတာ့ ျပန္ေျပာမွာ စိတ္ခ်ၿပီးသား။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ၾကာထိ ေရာက္မလာဘူး။ က်မလဲ အခန္းထဲမွာ လွဲေနတာပဲေပါ့။ သိပ္မၾကာခင္မွာ ထမင္းပံုး လာပို႕သံၾကားတယ္။ လူေတြ ထမင္းတန္းစီေနခ်ိန္မွာ ခါတုိင္းလိုပဲ က်မအတြက္ ထမင္းကို တန္းစီက ခံေပးဖို႕ ဇလံုလာယူတယ္။ ထမင္းဇလံုလာေပးၿပီး က်မအခန္း၀ကေန ငါ မီးေနသည္ရဲ႕ ႏြားႏုိ႕ ယူေသာက္တယ္လို႕ တုိင္တယ္ ၾကားတယ္ တဲ့။ က်မကလည္း ဟုတ္တယ္ က်မတုိင္လုိက္တာေလ လို႕ ခပ္တည္တည္ပဲ သူ႕ကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး ေျပာလိုက္တယ္။ သူ ေမွ်ာ္လင့္ထားပံုက က်မကျငင္းလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါက် သူက ေျပာတဲ့သူ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ နဲ႕ က်မကို ေရွ႕တည့္တည့္ထားၿပီး ဗ်င္းမယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ က်မက တည့္တည့္ ေျပာလိုက္တဲ့အခါ သူ႕မ်က္ႏွာပ်က္သြားပံုမ်ားကေတာ့ မ်က္ေစ့ထဲ ခုထိျမင္ေယာင္ေနပါတယ္။ ဘာမွကို စကားမေျပာႏုိင္ေတာ့ပဲ ထြက္သြားလိုက္တာ အဲဒီညက စၿပီးသူလဲ က်မအခန္း လာမအိပ္ေတာ့ဘူး။ ေကာင္းတာေပါ့။ က်မလဲ သူတို႕ လာအိပ္ေနတာ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္ ေနတယ္ေလ။
သူတုိ႕ မရွိတဲ့ေန႕က စၿပီး ညဖက္ေတြမွာ အေဆာင္ထဲကို စာေတြေရးလို႕ရတယ္။ က်မ အျဖစ္အပ်က္ကို ေတာင္ စာေရးၿပီး ေနာက္ေန႕ အမိႈက္ေကာက္ထြက္တဲ့ အထဲက ခါလာႀကီးလုိ႕ က်မတို႕ေခၚတဲ့ အဖြားႀကီးနဲ႕ ေပးလိုက္ေသးတယ္။ က်မအတြက္ေတာ့ အဆိုးထဲက အေကာင္းပဲေခၚမလား မသိပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ က်မက သရဲတို႕ ဘာညာဆိုတာ လံုး၀ မယံုၾကည္သူ။ ဘုရားရွိခိုး ၿပီး သမၺဳေဒၶ ရြတ္အိပ္လိုက္ရင္ပဲ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ယံုၾကည္ၿပီးသား ျဖစ္သြားသူ ဆိုေတာ့ ဘာပဲ ျဖစ္လာလာ ေကာင္းတာပဲေပါ့။ ေထာင္၀ါဒါမေတြလဲ က်မေရွ႕မွာ ေထာင္၀င္စာ ရွာေဖြရင္း ႏိႈက္တဲ့အခါ အရင္လို အတင္းအက်ပ္ ႏိႈက္တာ မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ ဟဲ့ ဒါ ေလး ငါ့ကို နည္းနည္းေကၽြး ဆိုတဲ့ ေလသံမ်ိဳးေတြ ေျပာလာတယ္။ အေဆာင္ေပၚက ေဘာ္ဒါေတြကလည္း တန္းစီးက သူတုိ႕ကိုပါ တင္းေနတယ္။ စကားမေျပာဘူးလို႕ စာျပန္တယ္။ က်မကိုလည္း အဲဒီေန႕ကစၿပီး မေခၚဘူးေလ။
ေထာင္ထဲမွာေတာ့ အဲဒီလိုပါပဲ။ ေထာင္က်အခ်င္းခ်င္း ျပန္ႏွိပ္စက္ခိုင္းထားတာ မ်ားပါတယ္။ ၀ါဒါမေတြက ထမင္းစားခါနီးရင္ သူတုိ႕ပန္းကန္ထဲကို ဟင္းထည့္ေပးဖုိ႕ အခန္းေတြက တန္းစီး ဒါမွမဟုတ္ သူတုိ႕ စိတ္ႀကိဳက္သူတုိ႕ကို ျပဳစုဖုိ႕ ေရြးထားတဲ့ အက်ဥ္းသူတေယာက္ကို ထမင္းစား၀ိုင္းေတြ လွည့္ခိုင္းတာပဲ။ ေကာင္းတဲ့ ၀ိုင္းက ဟင္း သူ႕ထမင္း ပန္းကန္ထဲ ထည့္ေပးရတယ္။ သူတုိ႕လဲ ေထာင္က်ေနသူေတြလိုပဲ ေထာင္ထမင္း စားတယ္။ ေနာက္ အက်ဥ္းသူေတြရဲ႕ ေထာင္၀င္စာ စားတယ္။ ေထာင္က်ေနသူေတြနဲ႕ ျခားနားတာက အျပင္ကို အခ်ိန္ပိုင္းအလိုက္ ထြက္လို႕ရတယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။
သူတုိ႕ကို သူတုိ႕ရဲ႕ ဘ၀အဲဒီလိုပဲ လုိ႕ က်မက စကားေျပာရင္း စီစစ္ျပလိုက္ေတာ့ ငိုင္သြားၾကတယ္။ ေထာင္အုတ္ရိုးထဲမွာ ေနရင္း သူတုိ႕ အသားအေရေတြက ခပ္ေျခာက္ေျခာက္ျဖစ္ေနတာ၊ ေနာက္ သူမ်ားပစၥည္းအလကား လုိခ်င္ေနတာ။ သူတုိ႕ စကားေျပာရိုင္းေနတာေတြကို ေသခ်ာ ေထာက္ျပလိုက္တဲ့အခါ အျပင္က လူေတြနဲ႕ သူတို႕ ကြာျခားခ်က္ကို သတိျပဳမိသြားေတာ့တယ္။
က်မတုိ႕ ရွိေနစဥ္မွာ ေထာင္တြင္းကို ထမင္းျဖဴခိုးသြင္းမႈေတြ တျခားသူ တုိင္လို႕ ျပႆနာ ေတြျဖစ္ေသးတယ္။ တကယ္လဲ ထမင္းအျဖဴ ခိုးေရာင္းတာ လူတိုင္းသိေနတာပဲ။ စစ္ေဆးေရး လုပ္မယ္ဆုိေတာ့ ဟိုဘက္ဒီဘက္သက္ေသေတြ ထည့္ၾကေတာ့ က်မတို႕ သီးသန္႕ေတြကို ထည့္ခြင့္မေပးဘူး လုပ္ေသးတယ္။ က်မတို႕က က်မတုိ႕လဲ ေျဖမယ္ အတင္းေျပာေတာ့ က်မကို မထည့္ဘူး သိလား။ ေနာက္ သေဘာထားေပ်ာ့ေျပာင္းတဲ့ အမ တေယာက္ကို ေျဖခြင့္ေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအမကလည္း သူဘယ္လိုျမင္တယ္ ဆုိတာ ခပ္တည္တည္ပဲ ေျဖခဲ့လို႕ တဖြဲ႕လံုးကို စကားမေျပာတဲ့ အထိလဲျဖစ္ဖူးတယ္။ ဒါကလည္း မဆန္းပါဘူး။ ဒီလူနဲ႕ဒီလူ မိန္းမေထာင္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲ ေန႕တုိင္းေတြ႕ေနေတာ့ က်မတုိ႕က မေခၚလဲ ေနႏုိင္ေပမယ့္ သူတို႕ကေတာ့ တလ ဆိုတာ အရမး္ၾကာတယ္ထင္ေနၿပီး လာစ ေခၚၾကတာပဲ။ သူတုိ႕လာေခၚေတာ့လဲ စကားေျပာလိုက္တာပါပဲ။ က်မတို႕က သူတုိ႕ကို မုန္းလို႕မွ မဟုတ္တာ။ ကိုယ့္တာ၀န္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ထမ္းရြက္ခ်ိန္မွာ မတရား ဖိႏွိပ္တာ တာ၀န္ထက္မကတဲ့ လုပ္ပိုင္ခြင့္ကို အလြဲသံုးစားလုပ္ ႏွိပ္စက္တာမ်ိဳးေတြကို မလုပ္သင့္တာ လုိ႕ နားလည္ေစခ်င္တာမုိ႕ ေထာက္ျပရတာပဲမဟုတ္လား။
(ဆက္ရန္)
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္
