Sunday, November 25, 2012
ျပည္သူျပည္သား သတင္းသမားမ်ား (အခန္း-ေလး)
Friday, November 16, 2012
ျပည္သူျပည္သား သတင္းသမားမ်ား (အခန္း-သံုး)
Saturday, November 10, 2012
ျပည္သူျပည္သား သတင္းသမားမ်ား (အခန္း-ႏွစ္)
ျပည္သူျပည္သား သတင္းသမားမ်ား (အခန္း-ႏွစ္)
Monday, November 5, 2012
ျပည္သူျပည္သား သတင္းသမားမ်ား(အခန္း - တစ္)
Wednesday, August 29, 2012
သမီးေက်ာင္းတက္ခ်င္ေသးတယ္
Friday, November 23, 2007
က်မတို႕ဘာလုပ္ၾကမလဲ
ကန္႕ကြတ္သူမ်ားက တရုတ္၊ ရုရွ၊ အိႏၵိယ၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္၊ က်ဴးဘား၊ ဗင္နီဇြဲလား ၊ (အာစီယံမွ) မေလးရွား၊ လာအို၊ ဗီယက္နမ္တို႕ ပါ၀င္ပါတယ္။ၾကားေနမဲ ေပးခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေတြကေတာ့ အာစီယံထဲက အင္ဒိုနီးရွား၊ စကၤာပူ၊ထုိင္း ၊ ဖိလစ္ပိုင္ နဲ႕ဘရူးႏိုင္း တို႕ျဖစ္ၿပီး ကေမၻာဒီးယားကေတာ့ ညီလာခံကို အစကတည္းက မတက္ေရာက္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အာစီယံႏိုင္ငံ ၁၀ ႏိုင္ငံစလံုးက မေထာက္ခံတာကို ထင္ရွားစြာ ေတြ႕ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ (သတင္း ..ဒီဗြီဘီ၊ အင္တာနက္ထဲမွာေတာ့ အင္ဒိုနီးရွား တႏိုင္ငံ က ေထာက္ခံမဲ ထည့္တယ္လို႕ ေတြ႕လိုက္ရတယ္)က်မတို႕ ဘာေတြစဥ္းစားရေတာ့မလဲ။ ဒီျဖစ္စဥ္ေပၚက ဘာေတြသံုးသပ္ၾကည့္ရမလဲ။ပထမဦးဆံုး စဥ္းစားမိတာက က်မတို႕ ႏိုင္ငံအတြက္၊ က်မတုိ႕ ျပည္သူေတြအတြက္ ဘယ္အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံကိုမွ အားကိုးလို႕ မရေတာ့ဘူး ဆိုတာ ပါပဲ။
က်မတို႕နဲ႕ အနီးကပ္ဆံုး တရုပ္ ၊ အိႏၵိယ ၊ ထိုင္းလို ႏိုင္ငံမ်ိဳးေတြဟာ သူတုိ႕ ႏိုင္ငံစီးပြားေရး ၊ သူတုိ႕ ျပည္သားေတြရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကို သာ ၾကည့္ၾကလိမ့္မယ္။ ေနာက္ က်မတုိ႕ ႏိုင္ငံက ခုလို မတိုးတက္ေလ သူတို႕ ေခါင္းပံုျဖတ္လို႕ ရေလလို႕ ေတြးထားၿပီး ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ အထင္အရွားေတြ႕ေနရၿပီ။ ဒီေတာ့ သူတို႕လုိ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံေတြက ျမန္မာႏိုင္ငံ မတိုးတက္ေလ ႀကိဳက္ေလ ၊ က်မတို႕ ျပည္သူေတြ အသိပညာမရွိေလ သူတုိ႕ တိုင္းျပည္ အက်ိဳးအျမတ္ရေလ ဒီလိုပဲ သေဘာထားေနတာကို ျပတ္ျပတ္သားသား ျမင္ေနရပါၿပီ။ က်မတို႕ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ သူတုိ႕အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံေတြကို ေဒါသထြက္ေနယံုနဲ႕ ၿပီးမလား။ ကန္႕ကြက္ ေနယံုနဲ႕ ၿပီးမလား။တကယ္ေတာ့ သူတို႕ႏိုင္ငံသားေတြအေနနဲ႕က သူတုိ႕ အစိုးရေတြဟာ သူတို႕တိုင္းျပည္နဲ႕တကြ ျပည္သူ ျပည္သားေတြအတြက္ တကယ့္ကို အက်ိဳးေဆာင္ေပးေနတဲ့ အာဏာရ အစိုးရေတြပါပဲ။ က်မတို႕ နိုင္ငံက အာဏာရူးေတြသာ တိုင္းျပည္အက်ိဳးတို႕ ျပည္သူအက်ိဳးတုိ႕ကို နားမလည္တာပါ။ အိမ္နီးခ်င္းအစိုးရေတြက သူတို႕ ႏိုင္ငံအက်ိဳးအတြက္ တျခားတုိင္းျပည္က ျပည္သူေတြ ဘယ္ေလာက္နစ္နာ ဆံုးရႈံးမႈေတြနဲ႕ ရင္ဆိုင္ေနရတယ္ ၊ ဘယ္လုိ သတ္ျဖတ္မႈေတြနဲ႕ ႀကံဳေတြ႕ေနရတယ္ ဆိုတာကို လ်စ္လွ်ဴရႈထား ႏိုင္ၾကပါတယ္။
က်မတို႕ ဘာလုပ္ၾကမလဲ၊
ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ကုိယ့္လူမ်ိဳးအတြက္ ကိုယ္တုိင္ ပါ၀င္ လႈပ္ရွားမွ ျဖစ္မယ္၊ ဘယ္ႏိုင္ငံ ဘယ္လူမ်ိဳးကိုမွ အားကိုးလို႕မရဘူး ဆိုတာကို က်မတုိ႕ ရင္ထဲ အသည္းထဲက စြဲစြဲၿမဲၿမဲ မွတ္ထားဖုိ႕လုိတယ္။
က်မတုိ႕ ေရာက္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံကေန သူတုိ႕ ဥပေဒအတြငး္ကေန ကိုယ့္ႏုိင္ငံအတြက္ လုပ္ႏုိင္သမွ် လုပ္ေပးၾကရမယ္။
က်မတို႕ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ က်မတို႕ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြက္ ျမန္မာႏုိင္ငံသား အားလံုးဟာ ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္ တစိတ္တည္း တ၀မ္းတည္း ၊ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အတြက္ ဘယ္ေလာက္ လုပ္ျပႏုိင္တယ္၊ ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို သက္ေသျပၾကရမယ္။ မ်ိဳးဆက္ တဆက္မကေတာ့ဘူး ဒီတုိင္း စေတးေနၾကရတာ။ ဒါေတြအားလံုးဟာ စစ္အုပ္စုေၾကာင့္ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ စစ္အုပ္စုအားေပး အာစီယံ ႏိုင္ငံေတြေၾကာင့္ျဖစ္တယ္။
က်မတို႕ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ က်မတို႕ ျပည္သူေတြကို အာစီယံႏုိင္ငံေတြက ျပည္သူေတြကပါ စာနာ နားလည္ႏုိင္ေအာင္ လုပ္ရမယ္။ သူတုိ႕ အစိုးရကို သူတို႕ျပည္သူေတြကိုယ္တိုင္က ေျပာႏိုင္ေအာင္ က်မတို႕ လႈ႔ံေဆာ္ရမယ္။ ငါးၾကင္းဆီနဲ႕ ငါးၾကင္း ျပန္ေၾကာ္တဲ့နည္းကို သံုးရမယ္။အဲဒါေတြ လုပ္ဖုိ႕ ကိုယ့္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း စည္းလံုးရမယ္။ တတ္ႏိုင္တဲ့နည္းနဲ႕ ရႏိုင္သေလာက္ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္သမွ် လုပ္ၾကရမယ္။ ေနာက္ဆံုး ဗမာျပည္က ဘယ္လူမ်ိဳးမဆို သိပ္စည္းလံုးတယ္ က်မတို႕ တိုင္းျပည္ကုိ က်မတို႕တကယ္ခ်စ္တယ္ ဆိုတာကို သူတို႕ခံစားသြားရေအာင္ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ျပင္ပေရာက္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံသားတုိင္းက ႀကိဳးစားၾကရမယ္။
ခု တေလာ စကၤာပူက လႈပ္ရွားမႈေတြကို က်မက သိပ္သေဘာက် ေထာက္ခံမိတယ္။ စကၤာပူဆိုတာ စစ္အုပ္စု အားကိုးရာ အာစီယံႏိုင္ငံတခု ျဖစ္တဲ့အျပင္ သူ႕ရဲ႕ ေငြစာရင္းေတြ ၊ သူတို႕ အုပ္စုေတြရဲ႕ တေထာက္နားရာစခန္းေတြ ၊ ေဆးကု စာသင္ ေစ်း၀ယ္ထြက္ရာေျမ၊ ဒီလိုေျမမွာေတာင္ သူတို႕ မလံုၿခံဳေတာ့ဘူး ၊ သူတုိ႕ကို မေထာက္ခံသူေတြ ရွိေနတယ္ ဆိုတာကို ခံစားသိေနေစရေအာင္ ေသေသသပ္သပ္ လုပ္ျပတတ္တဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြကို က်မက ေလးစားဂုဏ္ယူေနမိတယ္။ အာစီယံႏိုင္ငံတိုင္း၊ ေနာက္တဆင့္တက္လို႕ ကမၻာတ၀ွမ္းႏိုင္ငံေပါင္းစံုေရာက္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားအားလံုး ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံကေန စကၤာပူလို မ်ိဳး တက္ၾကြလႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႕ စစ္အုပ္စုကို စိန္ေခၚမႈေတြ ရက္ဆက္ ျပေနရမယ္လို႕ က်မက ခံယူမိတယ္။
စက္တင္ဘာ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရး ဟာ နအဖလို စစ္အုပ္စုအတြက္ အဆံုးမသတ္တဲ့ စိန္ေခၚ တိုက္ပြဲရက္ေတြပါပဲ။ျပည္တြင္းက လူေတြက အသက္ေတြ ဘ၀ေတြ ရင္းႏွီးေနခ်ိန္မွာ တုိင္းျပည္ျပင္ပက ေသြးခ်င္းေတြက အဲဒီလူေတြ အတြက္ ကိုယ့္ အခ်ိန္ေတြကို ေပးဆပ္ျပၾကေစခ်င္ပါတယ္။ လုပ္အားေတြကို ေပးဆပ္ျပရမယ္။ တတ္ႏိုင္သမွ်ေငြေၾကးေတြနဲ႕ ေပးဆပ္ျပရမယ္။ကိုယ္သန္ရာ နည္းလမ္းေပါင္းစံုနဲ႕ ေပးဆပ္ျပရမယ္။
ကဲ … ဘေလာ္ဂါေသြးခ်င္းတို႕ေရ…
ကိုယ္တတ္ႏိုင္သလို နည္းလမ္းေတြနဲ႕ စတင္လိုက္ၾကရေအာင္။
Monday, November 5, 2007
ျပန္လည္မွ်ေ၀ျခင္း
မဲေဆာက္ၿမိဳ႔ကေန ကားနဲ႔သြားရင္း သိပ္မေ၀းတဲ့ ခရီးေလး တခုပါ။ ဒါေပမဲ့ အလုပ္သမား လက္မွတ္၊ ေနထိုင္ခြင့္ လက္မွတ္၊ ေထာက္လွမ္းေရးလက္မွတ္ ဘာမွ မရွိခဲ့ရင္ေတာ့ ေရာက္ဖို႔မလြယ္တဲ့ ခရီးေ၀း ေဒသေလးပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလက္မွတ္ေတြ ဘာမွ မရွိပဲ အဲဒီေဒသေလးကို မထင္မွတ္စြာ ေရာက္ရွိခဲ့တာကေတာ့ ကရင့္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး အခမ္းအနား ကို တက္ေရာက္ခြင့္ ရရွိခဲ့တာေၾကာင့္ပါပဲ။ အဲဒီေနရာေလးကေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံဆိုေပမဲ့ ဗမာျပည္ဖြား တိုင္းရင္းသားေတြ လာေရာက္ေနထိုင္ေနတဲ့ ကရင္လို ဘဲကေလာ့ ၊ ထိုင္းလို မယ္လ လို႔ေခၚတဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းတခုပါပဲ ။ ဒီဒုကၡသည္စခန္း ဒီေနရာေလးမွာ တည္ရွိေနတာ ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္ ေက်ာ္ေနျပီတဲ့။ ဗမာျပည္ရဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္္္္ေတြက ေပါက္ဖြားလာခဲ့တဲ့ ဒုကၡသည္ေတြေနတဲ့ စခန္းေလးမွာ ႏိုင္ငံေပ်ာက္ေနတဲ့ ျပည္သူေတြ၊ ဘယ္ႏိုင္ငံမွ မသြားခ်င္ဘူး၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကိုယ့္ေျမ ကိုယ့္ခ်က္ျမႈပ္ရာပဲ ျပန္ခ်င္ပါတယ္ဆို တဲ့ ကရင္အဖြားအို တေယာက္ရဲ့ စကားသံ ကိုေတာ့ နားနဲ႔မဟုတ္ပဲ ႏွလံုးသားနဲ႔ နားေထာင္ခဲ့ရပါတယ္။
ေရာက္လက္စနဲ႔ေတာ့ ခပ္ၾကာၾကာေလး ေနပါရေစလို႔ တာ၀န္ခံ ေခၚတဲ့သူေတြကို ေတာင္းပန္ျပီး သူမ်ားေတြ ျပန္ေပမဲ့ မျပန္ေသးပဲ စခန္းထဲမွာ ေနရစ္ခဲ့ျဖစ္တယ္။ ေတာင္ေျခေလးမွာ တည္ထားတဲ့ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ စခန္းေလးဟာ ေဆးရုံ ၊ စာသင္ေက်ာင္း ၊ ဗုဒၶဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၊ ခရစ္ယာန္ ဘုရားရွစ္ခိုးေက်ာင္း ၊ ေစ်း၊ စခန္းရုံး တို႔နဲ႔ ေနမယ္ဆိုရင္ ေနေပ်ာ္စရာေလးပါပဲ။ ဒုကၡသည္ ဆိုေတာ့ ဆန္ ၊ ဆီ၊ ဆား၊ မီးေသြး၊ ပဲ စတဲ့ အေျခခံ စားေသာက္ကုန္ေတြကလည္း အခ်ိန္တန္ ရလာတာပါပဲ။ ေရာက္ေနတဲ့ေန႔က ဆန္ထုတ္တဲ့ေန႔နဲ႔ ၾကံဳေတာ့ တပံုးစာ၊ ႏွစ္ပံုးစာ ဆန္အိတ္ေတြကို ရြက္သြားၾကတဲ့ မိန္းမေတြကို ေတြ႔ရပါတယ္။
အဲဒီအခါ ဗမာျပည္က လူထုအမ်ားစုၾကီး ဆန္ကို အဲဒီလို ၀ယ္မစားႏိုင္ေတာ့တာကို ေျပးျပီး သတိရလိုက္မိတယ္။မိုးမလင္းခင္ ဒါမွမဟုတ္ မိုးလင္းတာနဲ႔ မေန႔က ပိုခ်က္ထားတဲ့ ထမင္းၾကမ္းကို ငါးပိရည္အက်န္နဲ႔ နယ္ဖတ္စားျပီး တေန႔တာ ခရီးကို ရုန္းကန္ဖို႔ အစပ်ိဳးၾကရတာပါပဲ။ တေန႔လံုး ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ၾကရျပီး ညေန အိမ္ျပန္ခ်ိန္က်မွ လက္ထဲက ပိုက္ဆံနဲ႔ ဆန္အပါအ၀င္ ဟင္းစား ငါးပိ တို႔စရာ ၀ယ္ခဲ့ရတယ္။ သူတို႔ တေန႔ရတဲ့ ပိုက္ဆံဟာ တေန႔ စားစရိတ္နဲ႔ ေလာက္ငွရံုသာပါပဲ။ ေက်ာင္းတက္တဲ့ ကေလးရွိလို႔ကေတာ့ ေၾကြးတင္ျပီသာ မွတ္ေပေတာ့။ ကိုယ့္ ကေလးကို စာမေတာ္ေစခ်င္တဲ့ မိဘေတြ ရွိတယ္ဆိုရင္ ယံုၾကပါ့မလားေတာင္ မသိပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ဒါအမွန္ပါ။ စာမေတာ္လို႔ ေက်ာင္းထုတ္ျပီး အလုပ္လုပ္ ခိုင္းရင္ သူ႔တ၀မ္းေတာ့ ၀ေအာင္ေက်ာင္းႏိုင္္မွာေပါ့။ လဖက္ရည္ဆိုင္္တို႔ ၊ ကုန္စံုဆိုင္တို႔မွာ ေစ်းကူေရာင္းတဲ့ ကေလးေတြဟာ အဲလိုမ်ိဳး ကေလးေတြပါ။ မနက္စာ ထမင္းေကၽး တေန႔ ၁၀၀ က်ပ္၊ တခ်ိဴ႔ ၁၅၀ က်ပ္နဲ႔ လုပ္ေနၾကရတဲ့ ကေလးလုပ္သားေလးေတြ ေပါ့။ စာေတာ္တဲ့ ကေလးက်ေတာ့ ေက်ာင္းထုတ္ဖို႔ ခက္ျပီေလ။ ပတ္၀န္းက်င္က ၀ိုင္းေျပာမွာ၊ ဆရာမေတြ ၀ိုင္းေျပာမွာထက္ စာကို စိတ္၀င္စားတဲ့ စာေတာ္တဲ့ ကိုယ့္ကေလးအတြက္ ယူႀကံဳးမရေတြ ျဖစ္ျပီး မိဘေတြ ဆံုးျဖတ္ရ ခက္ေစတယ္။
အဲဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းတက္တဲ့ကေလးေတြထဲက ၃၅ ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ မူလတန္းေက်ာင္းကေန အလယ္တန္းကို ေျပာင္ေရႊ႔ ပညာသင္ၾကားဖို႔ မေျပာင္းႏိုင္ပဲ က်န္ခဲ့ရတယ္။ အလယ္တန္းေက်ာင္းကေနျပီးေတာ့ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ အထက္တန္း ပညာကို ေျပာင္းေရႊ႔ပညာသင္ၾကားဖို႔ မတတ္ႏိုင္ၾကလို႔ ပညာေရးကို ေက်ာခိုင္းၾကရေတာ့တယ္။ စား၀တ္ေနေရး ၀ဲဂယက္ထဲမွာ အရြယ္မတိုင္မီ မိဘေတြနဲ႔ အတူရုန္းကန္ေနရတဲ့ ကေလးအလုပ္သမားေလးေတြ ေတြ႔တိုင္း ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ ၂၀ ရက္ေန႔မွာ ကုလသမဂၢ ကထုတ္ျပန္ျပဌာန္းတဲ့ ကေလးအခြင့္ အေရးဆိုင္ရာ သေဘာတူညီခ်က္ေတြကို အမွတ္ရလာေစပါတယ္။
အဓိက အခြင့္အေရး ေလးခ်က္ျဖစ္တဲ့ အသက္ရွင္ရပ္တည္ခြင့္အခြင့္အေရး၊ ဖံြ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈ ဆိုင္ရာအခြင့္အေရး၊ ကာကြယ္မႈဆိုင္ရာ အခြင့္အေရး၊ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္မႈဆိုင္ရာ အခြင့္အေရး ေတြျဖစ္ျပီး အဲဒီထဲက ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈဆိုင္ရာ အခြင့္အေရး ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ပညာသင္ၾကားခြင့္ ၊ အားကစားႏွင့္ အပန္းေျဖအနားယူခြင့္ေတြ ပါ၀င္ပါတယ္။
ဗမာျပည္ထဲက ကေလးမ်ားအေနနဲ႔ ဒီကေလးအခြင့္ အေရးေတြကို ဘယ္ႏွစ္ရာႏႈန္းေလာက္ ရၾကပါသလဲ။ ပညာသင္ၾကားခြင့္ မရၾကတဲ့ ကေလးေတြရဲ့ အနာဂါတ္နဲ႔ အဲဒီကေလးေတြ ၾကီးျပင္းလာတဲ့အခါ ဗမာျပည္ၾကီးရဲ့ အနာဂါတ္ကေရာ၊ အဲဒါေတြ စဥ္းစားရင္းနဲ႔ တဆက္တည္း ဒုကၡသည္စခန္းထဲက ပညာေရးကို ေလ့လာၾကည့္မိျပန္ပါတယ္။
မယ္လစခန္းထဲမွာ ၃ ႏွစ္ကေန ၅ ႏွစ္ထိ တက္ရတဲ့ မူႀကိဳေက်ာင္းေပါင္း ၂၁ေက်ာင္း ရွိပါတယ္။ အေျခခံမူလတန္းေက်ာင္း အျဖစ္ (၁၄) ေက်ာင္း၊ အလယ္တန္းေက်ာင္း (၄)ေက်ာင္း၊ အထက္တန္းေက်ာင္း (၅)ေက်ာင္းနဲ႔ က်မ္းစာသင္ေက်ာင္း (၁)ေက်ာင္း၊ စက္မႈအတတ္ပညာသင္တန္းေက်ာင္း E.S.P (Engineering study Program) (၁)ေက်ာင္း၊ ဆရာျဖစ္သင္တန္းေက်ာင္းT.P.C (Teacher Preparation Couse) (၁)ေက်ာင္း ရွိၿပီး FSP(Funter Study Program)၊ LMC(:Leadership and Managent couse) စတဲ့ သင္တန္းေက်ာင္းေတြလည္း တစ္ေက်ာင္းစီ ရွိပါေသးတယ္။
အဲဒီေက်ာင္းေတြမွာ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ကရင္စာေတြကို အမ်ားအားျဖင့္ သင္ၾကရၿပီး တခ်ိဳ႔ေက်ာင္းေတြကေတာ့ ထိုင္းစာကိုပါ ထည့္သြင္း သင္ၾကားေပးပါတယ္။ တကယ္လို႔ ကိုယ့္ကေလးက အဂၤလိပ္စာ ေတာ္ေနၿပီဆိုရင္ အဂၤလိပ္ကို အဓိက ထားသင္တဲ့ မစ္ရွင္ ေဘာ္ဒါေက်ာင္းေတြကို ၀င္ခြင့္ ေျဖျပီး ေျပာင္းေရႊ႔ထားမယ္ဆိုရင္ ႏိုင္ငံျခားထိ ပညာေတာ္သင္သြားခြင့္ ရွိပါတယ္။ အထက္က ေက်ာင္းေတြ အကုန္လံုးဟာ မယ္လ ဒုကၡသည္စခန္းထဲမွာပဲ ရွိေနတာပါ။
စခန္းမွာ ရပ္ကြက္ ေအ၊ ဘီ၊ စီ ဆိုျပီး သံုးခုရွိပါတယ္။ စုစုေပါင္းေက်ာင္းသား ဦးေရ (၁၃၅၆၉)ဦးရွိျပီး ဆရာ ဆရာမေပါင္းက (၅၂၈)ဦး ရွိပါတယ္။ သင္ၾကားေရး အေထာက္အကူျပဳ ပစၥည္းေတြ၊ ေက်ာင္းသံုး စာအုပ္၊ ခဲတံအားလံုးက ႏိုင္ငံျခား အေထာက္အပံ့ေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ စက္မႈသင္တဲ့ေက်ာင္းမွာဆိုရင္ ကြန္ပ်ဴတာေတြကို ျဖဳတ္လိုက္၊ တပ္လိုက္ နဲ့ အထဲက အစိတ္အပိုင္းေတြကို လက္ေတြ႔က်က် သင္ေပးေနတာေတြလည္း ေတြ႔ခဲ့ရပါေသးတယ္။ ကေလးေတြ အကုန္လံုးဟာ ဘယ္ေနရာမွာေရာက္ေနေန ပညာသင္ၾကားခြင့္ ရွိေနရမယ္ဆိုတဲ့ ကေလးအခြင့္အေရး ၊လူသားအခြင့္အေရးကို အျပည့္အ၀ ရေနၾကပါတယ္။
က်မတို႔ရဲ့ မိခင္ ဗမာျပည္ထဲမွာ ဒီအခြင့္အေရးကို လက္လႊတ္ဆံုးရႈံးေနရတဲ့ ကေလးေတြအတြက္ ၊သူတို႔ေတြရ့ဲ အနာဂါတ္ေတြ အတြက္ အခုလက္ရွိ စစ္အာဏာရွင္ေတြမွာ အေၾကြးေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနပါတယ္။ ကမၻာကို လိမ္လို႔ရေပမယ့္လို႔ ကိုယ့္ တိုင္းျပည္ထဲက အေျခအေနကိုေတာ့ ျပည္သူေတြ မသိေအာင္ လိမ္ထားလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။
မယ္လစခန္းထဲထိ သြားျပီး အဂၤလိပ္စာနဲ႔ စကားေျပာသင္ေပးေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသား ေစတနာရွင္ေတြလည္း ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့အခါ ကိုယ္သာ တကယ္ပညာလိုခ်င္ရင္ ဒုကၡသည္စခန္းလို ေနရာမွာေတာင္ အနာဂါတ္ေတြ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက ရွငိသန္ေနႏိုင္ပါေသးလား လို႔လည္း ျမင္ေတြ႔ခံစားမိပါတယ္။
မယ္လစခန္းထဲက ျပန္လာခဲ့ျပီး တေလ်ာက္လံုး စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ခံစားေနရပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးႏိႈင္းယွဥ္ ၾကည့္မိျပီး ႏိုင္ငံအတြက္ ဘယ္လိုလုပ္မွ ဒီလိုအာဏာရွင္ႏြံထဲက ရုန္းထြက္ႏိုင္မွာလဲ။ ဗမာႏိုင္ငံပညာေရးဟာ အခြံသက္သက္သာ ရွိပါေတာ့တယ္ ဆိုတာကမၻာကသိေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ။ ေဆးတကၠသိုလ္ကို ေတာင္မွ စစ္တပ္ကေဆးတကၠသိုလ္နဲ႔ အရပ္သားရုိးရိုးေတြအတြက္ ေဆးတကၠသိုလ္ဆိုျပီး ခြဲျခားထားျပီး ပညာကိုလည္း ခြဲျခားေပးတတ္ တယ္။ ျပည္သူေတြကို ေက်ာသား ရင္သား မခြဲျခားပဲ အုပ္ခ်ဳပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ ေလာကပါလတရားကို မတရားအာဏာ ရယူထားတဲ့ စစ္အုပ္စုအေနနဲ႔ မသိတာပဲလား။ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာပဲလား၊ အေတြးေပါင္းစံုနဲ႔ ျပန္လာခဲ့မိပါတယ္။
ဗမာႏိုင္ငံထဲက ျပည္သူေတြဟာ စစ္အာဏာရူးေတြရဲ့ လက္ေအာက္မွာ စား၀တ္ေနေရး ၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး အာမခံခ်က္ ဘာမွ မရွိဘဲ ကိုယ့္ႏိုင္ငံထဲမွာ ကိုယ္ေနရင္း ဒုကၡသည္ေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ အလင္းေရာင္မဲ့ေနတဲ့ ဘ၀ေတြမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္ေနၾကရပါတယ္။ မိဘေတြအေနနဲ႔ စီးပြားေရးက က်ဆင္းေနၾကျပီး စား၀တ္ေနေရးကိုပဲ အဓိကထား ရုန္းကန္ေနရတဲ့ အတြက္ သူတို႔သားသမီးေတြရဲ႔ အနာဂါတ္ကို ဒီလိုပဲ ပစ္ထားလိုက္ရတဲ့အခါ သူတို႔ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ကေရာ ဘယ္လိုရွိေနႏိုင္မလဲ။
ကိုယ့္ေျမ ကိုယ့္ျပည္ မဟုတ္တဲ့ ၊ လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားမႈအရ အျခားႏိုင္ငံေတြရဲ့ အေထာက္အပံ့နဲ႔ ရပ္တည္ ေနရတဲ့၊ ႏိုင္ငံေပ်ာက္ေနတဲ့ ဒုကၡသည္ စခန္းထဲမွာေတာင္ ကေလးေတြရဲ့ ပညာေရးကို အေလးအနက္ ထားတာ၊ ပံ့ပိုးကူညီ ေနတာေတြ ေတြ႔ရတဲ့အခါ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အတြက္၊ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ရဲ့ အနာဂါတ္ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြွွွရဲ့ ဘ၀ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အတြက္ ယူၾကံဳးမရ ျဖစ္မိတယ္။ က်မတို႔ တိုင္းျပည္မွာ တကယ္ေတာ္တဲ့ ကေလးေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေပမဲ့ ပညာေရး ဌာနရဲ့ ျခစားမႈေတြၾကားမွာ နစ္ျမဳပ္ ေပ်ာက္ကြယ္ ခဲ့ရတယ္။ “ကိုယ္ ေတာ္ဖို႔ အေရးအၾကီးဆံုးပါ။ ကိုယ္ ေတာ္ေနရင္ ဘယ္လိုမွ ခ်န္ထားလို႔မရဘူး” ဆိုတာ စကားအရာမွာပဲ ရွိေနပါေတာ့တယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ ဗမာျပည္ ပညာေရးဟာ အတူတူခ်င္း ေတာ္ေနရင္ေတာင္္မွ ေငြမလိုက္ႏိုင္တဲ့ မိဘရဲ့ သားသမီးဟာ ခ်န္ထားခံခဲ့ ၾကပါတယ္။ ပီတိကိုစား အားရွိပါ၏ ဆိုတဲ့ ဆရာမ်ိဳးဟာ လက္ခ်ိဳးေရတြက္ရင္ေတာင္ လက္ႏွစ္ဖက္ ရွိပါေတာ့ မလား။
E- education ဆိုျပီး ဦးခင္ညြန္႔ လက္ထက္က အထက္တန္း၊ အလယ္တန္းတင္မကပဲ မူလတန္းေက်ာင္းေတြပါ ကြန္ပ်ဴတာ သင္ၾကားေရး ခန္းမေတြနဲ႔ အဆင့္ျမင့္ ပညာေရးအျဖစ္ ဗမာျပည္ တနံတလ်ား ၿမိဳ႔ႀကီးက ေက်ာင္းေတြမွာ ကြန္ပ်ဴတာ ခန္းမဖြင့္ပြဲေတြ က်င္းပခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီမွာ သံုးဖို႔ ကြန္ပ်ဴတာ ေတြကို ႏိုင္ငံေတာ္က မေထာက္ပံ့ႏိုင္ပဲနဲ႔ ဘယ္လိုရသလဲ ဆိုတာကို တာ၀န္ရွိလူၾကီးေတြက မသိဟန္ ေဆာင္ခဲ့ၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားမိဘေတြရဲ့ လွဴဒါန္းေငြ ဆိုျပီး နာမည္တပ္ေပမဲ့ တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္းသားတေယာက္ကို ကြန္ပ်ဴတာေၾကး က်ပ္ သံုးေထာင္ဆိုျပီး ေကာက္ခံတာပါ။ လံုး၀ မထည့္ႏိုင္တဲ့ သူကိုသာ ငါးရာေလာက္ မနည္းေျပာဆိုၿပီး အလွဴေငြထည့္ ရပါတယ္။ ေက်ာင္းစအပ္ကတည္းက ထည့္ရတဲ့ အလွဴေငြ စာရင္းမွာ အဲဒီလို ကြန္ပ်ဴတာေၾကး ထည့္ေကာက္တာပါ။ ကြန္ပ်ဴတာ၀ယ္ဖို႔ ေကာက္ခံေငြ ဘယ္ေလာက္ရရ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္တဲ့ မိဘေတြကို တလံုးခ်င္းလွဴဖို႔ ထပ္ျပီး အလွဴခံပါေသးတယ္။ အဲဒီလို ေကာက္ခံျပီး ၀ယ္ထားတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာဟာ ေက်ာင္းသားဘယ္ေလာက္ မ်ားမ်ား ငါးလံုးထက္ မပိုပါဘူး။ တခ်ိဳ႔ေက်ာင္းေတြဆို ႏွစ္လံုးပဲ ၀ယ္ပါတယ္။ ပိုတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ လို႔ ဘယ္မွာမွ ေမးမရပါဘူး။ တကယ္လို႔ ပညာေရးမႈးထံ တိုင္စာပို႔မယ္ဆိုရင္ တိုင္ၾကားသူ နာမည္ အျပည့္အစံု ထည့္ရတာမို႔ ကိုယ့္ကေလးဟာ ေက်ာင္းမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳး အျပစ္ရွာခံရၿပီသာ မွတ္ေပေတာ့။
အဲဒီကြန္ပ်ဴတာေတြကို ေက်ာင္းမွာ ရွိတဲ့ ကေလးတိုင္းေရာ သင္ရမယ္၊ ကိုင္ရမယ္ထင္ ထင္ပါသလား။ ဖြင့္ပြဲေန႔မွာသာ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႔ ထိုင္ျပၾကရျပီး ေက်ာင္းခ်ိန္ေတြမွာ ဆိုရင္ ပ်က္မွာစိုးလို႔ သြားၾကည့္လို႔ေတာင္ မရပါဘူး။ ကြန္ပ်ဴတာသင္တဲ့ ဆရာမကို လိုင္း၀င္ထားပါမွ မွန္လံုခန္းထဲက ကြန္ပ်ဴတာကို ကိုင္ၾကည့္ခြင့္ ရပါမယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ သင္ရဖို႔ ကြန္ပ်ဴတာ က်ဴရွင္ခက သပ္သပ္ ေပးရပါေသးတယ္။ ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္တဲ့ မိဘေတြရဲ့ သားသမီးေတြဟာ အဲဒီအခြင့္အေရးေတြ ဘာမွ မရၾကပါဘူး။
ဒီလို မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္း ေက်ာင္းေတြ မေျပာပါနဲ႔၊ ကြန္ပ်ဴတာ တကၠသိုလ္မွာေတာင္ ေက်ာင္းသားတေယာက္ ကြန္ပ်ဴတာ တလံုးမကိုင္ရပါဘူး။ နယ္ေတြက ကြန္ပ်ဴတာ တကၠသိုလ္ေတြမွာဆိုရင္ ဆယ္ေယာက္ တလံုးႏႈန္းပဲ ရွိပါတယ္။ မီးျပတ္တဲ့ ရက္ေတြက မ်ားေတာ့ ထိထိေရာက္ေရာက္ မသင္ႏိုင္ပါဘူး။ တကယ္တတ္ခ်င္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ရန္ကုန္မွာဖြင့္တဲ့ ပုဂၢလိက သင္တန္းေတြကို သြားတက္ၾကပါတယ္။
အရည္အခ်င္းရွိဖို႔ထက္ အေရအတြက္ကို ဦးစားေပးတဲ့ ဗမာႏိုင္ငံရဲ႔ ပညာေခတ္ႀကီးမွာ ပိုက္ဆံနဲ႔ႀကိိဳးစားသြားႏိုင္ရင္ ျပည္တြင္းမွာ အခုေပးေနတဲ့ မဟာဘြဲ႔ကိုေတာင္ လြယ္လြယ္နဲ႔ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါေတြဟာ စစ္မွန္တဲ့ ပညာေရးတိုးတက္မႈ ဟုတ္ပါရဲ့လား။ ႏိုင္ငံတြင္းမွာ ပိုက္ဆံေပါတဲ့ လူနည္းစု အထက္တန္းစား မိဘေတြက သားသမီးေတြကို ႏိုင္ငံျခားပို႔ ပညာသင္ေစတယ္။ လူလတ္တန္းစား အေပၚပိုင္းက ကိုယ့္သားသမီးေတြ အတြက္ ႏိုင္ငံတြင္းမွာ ပညာကို ေငြနဲ႔ေပါက္ၿပီး ယူတယ္။ အမ်ားစု လူလတ္တန္းစား ေအာက္ပိုင္းနဲ႔ အေျခခံလူတန္းစား ကေတာ့ ေသစာရွင္စာ တတ္ရင္ ေတာ္ပါၿပီ လို႔ပဲ ေျပာႏုိင္ပါေတာ့တယ္။
တေန႔ တရာယူျပီး အလုပ္ လုပ္မလား ၊ တေန႔ တရာေပးျပီိး စာသင္မလားဆိုတဲ့ ပညာေရးေခတ္ႀကီိး ျဖစ္ေနတာေလ။ က်ဴရွင္မယူႏိုင္တဲ့ ကေလးဟာ အတန္းထဲမွာ အၿမဲအျပစ္ရွာ ႀကိမ္းေမာင္းေနမွာ မလြဲပါဘူး၊၊ အတန္းပိုင္ဆရာမကေ၀းလို႔ အနီးအနားမွာ ရွိတဲ့ ဆရာမဆီမွာ က်ဳရွင္တက္ေနမွန္း သိသြားျပန္ရင္လည္း အၾကိမ္းခံရတာပါပဲ၊၊ ပညာတတ္တဲ့ မိဘက ကိုယ့္ဖာသာ သင္ေပးျပန္ရင္ လည္း လက္မခံျပန္ပါဘူး၊၊ တခါတေလ ျမန္မာစာကို စာလံုးေပါင္း မွားေနတာမ်ိဳးေတြ၊ အဂၤလိပ္စာမွာ ဘာသာျပန္ မွားေနတာမ်ိဳးေတြကို မိဘအေနနဲ႔ ေထာက္ျပတဲ့အခါ လြယ္လြယ္နဲ႔ လက္မခံပဲ ဒါမဟုတ္ လက္ခံလိုက္ရရင္လည္း မိဘကြယ္ရာမွာ အဲဒီကေလးကုိ ခ်ိဳးခ်ိဳးဖဲ့ဖဲ့ ေျပာျပီး ဆက္ဆံတတ္ၾကပါတယ္၊၊ ႏုနယ္တဲ့ မူလတန္းကေလးငယ္ေတြ ရင္ထဲမွာေတာင္ ဆရာမကို ဖားထားရမယ္လို႔ စြဲထင္သြား ေစေအာင္ကို ဖ်က္ဆီးထားခံေနၾကရပါတယ္။
ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လူတန္းစား မခြဲျခားပဲ အားလံုးေသာ ကေလးေတြကို တန္းတူညီမ် အခြင့္အေရး ရေစခ်င္တယ္။ အဲဒီလို အခြင့္အေရးမ်ိဳးကို ေမ်ာ္လင့္ေနၾကတဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ကေလးေတြ အမိဗမာျပည္ႀကီးမွာ အမ်ားၾကီး အမ်ားၾကီး ရွိေနၾကပါတယ္။ ထက္ျမက္တဲ့ ဉာဏ္ရည္ေတြနဲ႔ သူတို႔၀ါသနာပါရာကို အပူအပင္မဲ့စြာ ဆည္းပူးခြင့္ ရၾကမယ္ဆိုရင္ အနာဂါတ္ ဗမာျပည္ၾကီးဟာ ေရႊေရာင္ေတာက္ပေနမွာ မလြဲပါဘူး။
သူ႔ကၽြန္္ဘ၀မွာ လူတိုင္းမသင္ယူႏိုင္တဲ့ ကၽြန္ပညာေရးကို သပိတ္ေမွာက္ၿပီိး အမ်ိဳးသားေက်ာင္းေတြ ထူေထာင္ျပခဲ့တဲ့ မ်ိဳးခ်စ္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ပညာ၀န္ ဦိးဖိုးက်ားတို႔လို ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြ၊ ေနာက္ျပီး ဗမာႏိုင္ငံရဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ၊ ပညာေရး ျပယုဂ္ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းလို ပုဂၢိဳလ္ႀကီိးေတြသာ ရွိေနဦး မယ္ဆိုရင္ ဒီေန႔ေခတ္ဗမာႏိုင္ငံကို ဘယ္လို ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲျပမလဲလို႔ စဥ္းစား သတိရလိုက္မိပါတယ္။
(ခင္မင္းေဇာ္)
Tuesday, July 24, 2007
အန္တီစုရဲ႕ ေဆာင္းပါးမ်ား
ၿငိမ္းခ်မ္ေရး ႏိုဘယ္လ္္ဆုရွင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုယ္တိုင္ေရး ေဆာင္းပါး(၃)
က်မတို႕ ျပည္သူေတြၾကားထဲမွာ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႕မႈေတြေၾကာင့္ တိုင္ျပည္ဆင္းရဲရတယ္ ဆိုတဲ့ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ၀ါဒျဖန္႕မႈကို ရိုးသားစြာ ယံုၾကည္ခဲ့ၾကတယ္။ လက္ေတြ႕မွာလည္း စီးပြားေရး ပိတ္ဆို႕လိုက္လို႕ စက္ရံုေတြ ပိတ္လိုက္ရတာ၊ အထည္စက္ရံုေတြက အလုပ္သမားေတြ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ရတာ၊ တခ်ိဳ႕ဆို မေကာင္းတဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈ နယ္ပယ္ေတြထဲ ေရာက္သြားရတာ စသျဖင့္ ေတြ႕ေနၾကရတာဆိုေတာ့ စိတ္မေကာင္းစြာ ခံစားရင္း ဒါဟာ စီးပြားေရး ပိတ္ဆို႕မႈေၾကာင့္ဆိုတဲ့ အျမင္ပိုခိုင္မာလာၾကပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ စီးပြားေရး ပိတ္ဆို႕မႈမစတင္စဥ္ ကတည္းက ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အနည္းဆံုးႏိုင္ငံ ျဖစ္ေနခဲ့ပါၿပီ။ ဥေရာပ ၊ အေမရိကန္ စီးပြားေရး ပိတ္ဆို႕ေပမဲ့ အေရွ႕ေတာင္အာရွ အာစီယံႏိုင္ငံေတြက မပိတ္ဆို႕ပါဘူး၊ က်မတို႕ႏိုင္ငံရဲ႕ သယံဇာတ အရင္းအျမစ္ေတြ ေရာင္းခ်ရေငြေတြကို ျပည္သူ႕အက်ိဳး မွန္မွန္ကန္ကန္ အသံုးခ်မယ္ဆို ႏုိင္ငံေရာ ျပည္သူေတြပါ ခုလို ဆင္းရဲ မြဲေတေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး။
အခု ရခိုင္ကမ္းရိုးတန္းမွာ ေတြ႕ရွိေနရတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းတရုပ္၊ ထိုင္း၊ အႏိၵယတို႕ အလုအယက္၀ယ္ေနရတဲ့ ဓါတ္ေငြ႕သိုက္ေတြရဲ႕ ပမာဏဟာ ကမၻာမွာ စတုတၳအႀကီးဆံုး၊ အာရွမွာ အႀကီးမားဆံုး သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕သိုက္ေတြပါ။ စကၤာပူလို၊ ေဟာင္ေကာင္လို တႏိုင္ငံလံုး (ဖြံ႕ျဖိဳးၿပီးႏိုင္ငံလို) တေန႕လံုး ထိန္ထိန္ညီး မီးမျပတ္ေပးထားၿပီး စက္ရံုအလုပ္ရံုေတြမွာ သံုးဖို႕လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အား အျပည့္အ၀ ေပးခဲ့ရင္ေတာင္ ႏွစ္ ၆၀ အျပည့္အ၀ သံုးႏိုင္မယ့္ ဓါတ္ေငြ႕သိုက္လိုမ်ိဳး ဓါတ္ေငြ႕သိုက္ ၄ ခုတိတိ က်မတို႕ ႏိုင္ငံ ပိုင္ဆိုင္ထားပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႕ထားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက ဒီမိုကေရစီစနစ္ ေဖာ္ေဆာင္ေရး လမ္းေၾကာင္းေပၚကို ေရာက္ရွိလာခဲ့ရင္ ပိတ္ဆို႕ထားမႈေတြ ရပ္တန္႕သြားမယ္လို႕ ေက်ညာထားၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ တိုင္းျပည္နဲ႕ တကြ ကိုယ့္ျပည္သူေတြကို ခ်စ္တယ္၊ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႕တာကို ရပ္တန္႕ေစခ်င္ရင္ စတင္အေကာင္အထည္ ေဖာ္ျပရမွာက စစ္အုပ္စုပဲျဖစ္ပါတယ္။
အခု စီးပြားေရးပိတ္ဆို႕မႈေတြ အေပၚ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အျမင္သေဘာထားကို ထင္ဟပ္ေပၚလြင္ေစမယ့္ အန္တီကိုယ္တုိင္ေရး ေဆာင္းပါးေလးကို တင္ျပလိုက္ပါတယ္။
ေအာင္ျမင္ေသာေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ဆီသို့ ဦးတည္ေစမည့္ အဓိက စီးပြားေရး ေသာ့ခ်က္မ်ား
မၾကာေသးမီ သတင္းပါတ္ေတြ အတြင္း သတင္းစာဆရာ အမ်ားကေမးလာ ၾကတဲ့အေၾကာင္းတစ္ရပ္ကေတာ့ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႔ စီးပြားေရးမူ၀ါဒေတြ အေၾကာင္းပါပဲ။ တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္က ဆိုရင္ က်မတုိ႔အေနနဲ႔ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရးစနစ္ ဆိုတာကို အယံုအၾကည္ေရာ ရွိရဲ႔လား လို႔ ေမးျမန္းခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါကိုၾကည့္ျခင္း အားျဖင့္ က်မတို႔ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ ခ်ဳပ္က ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ ေၾကျငာခ်က္ေတြအေၾကာင္း သိရွိသူ ႏုိင္ငံျခားသားအနည္း အက်ဥ္းပဲရွိ မယ္ဆိုတာ တြက္လို႔ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေၾကညာခ်က္ကို အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္ထားတာ လည္းမရွိတဲ့ အတြက္ ေၾကညာခ်က္ ရွိခဲ့ေၾကာင္းသိတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အတြက္ေတာင္ ေၾကညာခ်က္ ထဲမွာ ဘာေတြပါလဲ ဆိုတာကို အတိအက်သိၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေလာေလာ ဆယ္ အားျဖင့္ေတာ့ သတင္းေလာကက သိခ်င္ေနတာေတြလဲ ေျပာၾကားသြားၿပီး ျဖစ္ေအာင္ အမ်ဳိးသားဒီမို ကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႔ စီးပြားေရးမူ၀ါဒနဲ႔ ပါတ္ သတ္ၿပီး အခ်က္ (၁၁) ခ်က္နဲ႔ သေဘာထား ေၾကညာစာတမ္း ထုတ္ျပန္ထားခဲ့တာကို ျပန္ၿပီးေဖာ္ျပလိုပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့-
(က) ကုန္ေစ်းႏႈန္း၊ ေငြေၾကးနဲ႔ အလုပ္အကိုင္ မ်ား တည္ၿငိမ္မႈကို ဦးစားေပး ေဆာင္ရြက္ရမယ္။ ျပည္တြင္းေငြေၾကးကို ျပည္သူအမ်ားက ယံုၾကည္စိတ္ခ် ေအာင္ ေဆာင္ရြက္မည္။
(ခ) သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္ေသာ ဘ႑ာေရး မူ၀ါဒႏွင့္ ေငြေၾကးမူ၀ါဒတို႔ကို ခ်မွတ္၍ အစုိးရ ဘတ္ဂ်တ္ကို ပိုင္ႏုိင္စြာ ကြပ္ကဲေဆာင္ရြက္ မည္။
(ဂ) ျမန္မာေငြႏွင့္ ႏုိင္ငံျခားေငြမ်ား လဲလွယ္ ေရးႏႈန္းကို ျပန္လည္သံုးသပ္၍ လုိအပ္သလို ျပင္ဆင္သြားပါမည္။
(ဃ) အားျဖည့္ေလာင္စာ၊ ပို႔ေဆာင္ေရး ယာဥ္၊ ကုန္ေစ်းႏႈန္း က်ဆင္းေရး အတြက္ အေထာက္အကူျပဳမည့္ ပစၥည္းမ်ားကို ဦးစား ေပးသြင္းကုန္မ်ား အျဖစ္ တင္သြင္း မည္။
(င)ႏုိင္ငံျခားပို႔ကုန္အမ်ဳိးအစား စံုေအာင္ႀကဳိးပမ္းမည္။
(စ)ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈမ်ားဆထက္ထမ္းပိုး တုိးပြား လာေစရန္ အလို႔ငွာ ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီး ျမဳပ္ႏွံမႈ ဥပေဒကို ျပန္လည္သံုးသပ္၍ ျပင္ဆင္ေပး မည္။
(ဆ)ႏုိင္ငံျခားေႂကြးၿမီမ်ား ေလ်ာ့ပါးေရးႏွင့္ အကူအညီမ်ားထပ္မံရရွိေရးကို ႀကဳိးပမ္းမည္။
(ဇ)စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတုိ႔ကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထား ေသာ ဥပေဒမ်ား၊ အမိန္႔မ်ား၊ စည္းမ်ဥ္းမ်ား ႏွင့္ တျခားကန္႔သတ္ကြပ္ကဲမႈတို႔ကို ျပန္ လည္သံုးသပ္၍ ျပင္ဆင္တန္ျပင္ဆင္၊ ဖ်က္ သိမ္း တန္ဖ်က္သိမ္း ေဆာင္ရြက္မည္။
(စ်) ပုဂၢလိက စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ အက်ဳးိရွိေအာင္ လက္ရွိအခြန္ စနစ္ အရပ္ရပ္ ကို ျပန္လည္သံုးသပ္၍ ျပင္ဆင္မည္။
(ည) စီးပြားေရးအစိတ္အပိုင္း အသီးသီးသည္ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရးကို တင္းျပည့္ က်ပ္ျပည့္ အေျခခံၾကရမည္။ အထူးသျဖင့္ ပုဂၢလိကပိုင္စီးပြားေရး ကို အလ်င္အျမန္ ဖြ႔ံျဖဳိးတိုးတက္ေအာင္ အားေပးမည္။
(ဍ) ကမၻာလွည့္ခရီးသြားလုပ္ငန္းကို ပိုမို တိုးတက္အားေပးသြားၿပီး အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔ေျပျပစ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္မည္။
စီးပြားေရးဆုိင္ရာ ရည္မွန္းခ်က္ ေတြကို ဒီလုိခ်ျပလိုက္ဖို႔က လြယ္ပါတယ္။ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြကို ဘယ္လိုအေကာင္အထည္ ေဖာ္ယူႏုိင္မလဲ ဆိုတာဘဲ ေမးစရာ ျပႆနာ တစ္ခုပါ။ အဲဒီမွာ UNDP ကုလသမဂၢဖြံ႔ျဖဳိး ေရးအစီအစဥ္ကို ျမန္မာ့စီးပြားေရးနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး အစီရင္ခံစာ တင္သြင္းခဲ့တဲ့ ဟားဗတ္စ္တကၠသိုလ္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ဖြံ႔ျဖဳိးေရးဌာနရဲ႔ သုေတသနပညာရွင္ ေဒါက္တာေဒးဗစ္ဒါပိစ္ရဲ႔ အယူအဆေတြ ဟာ NLD ရဲ႔ သေဘာထားေတြနဲ႔ အေတာ္ ဆင္တူတာကို သြားေတြ႔ရပါတယ္။
Prospects for Sustainable Growth in Myanmar ဆိုတဲ့စာတမ္းမွာ ေဒါက္တာ ဒါပိစ္ က စီးပြားေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ဆိုတာဟာ အတိုးႏႈန္း ေတြ သတ္မွတ္ယံု၊ ေငြေၾကးလဲလွယ္ ႏႈန္းေတြ သတ္မွတ္လိုက္ယံုတင္မကပါ ဘူး။ ဒီမူ၀ါဒေတြဟာ ဘယ္ဆီကို ဦးတည္ေနသလဲ ဆုိတာနဲ႔အတူ အားကိုး အားထားျပဳႏုိင္ ေလာက္ေအာင္ ခိုင္ခိုင္မာမာရွိမႈ၊ အယံုအၾကည္ရွိမႈ၊ ဒီအခ်က္ေတြ ျခဳံငံုၿပီး ပါ၀င္ရမွာျဖစ္ တဲ့အျပင္ လုပ္ငန္းစဥ္တုိင္း လိုလိုဟာ မွန္ကန္တဲ့ ဦးတည္မႈ လမ္းေၾကာင္းမွာ ရွိေနမွာျဖစ္တယ္လို႔ သံုးသပ္ တင္ျပထား ပါတယ္။ အားကိုးအားထား ျပဳႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခိုင္ခိုင္ မာမာရွိမႈနဲ႔ အယံုအၾကည္ ရယူႏုိင္မႈဆုိ တာဟာ ေကာင္းမြန္တဲ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းတုိင္း အတြက္ အေျခခံပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေအာင္ ျမင္တဲ့ေစ်းကြက္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းစဥ္ တစ္ရပ္ကို တည္ေဆာက္ဖို႔ လိုတယ္ဆုိရင္ ဒီအခ်က္ ကိုပဲ ပထမဆံုး အေျခခံထူေထာင္ သြားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
စီးပြားေရး ဖြံ႔ျဖဳိးမႈအတြက္ အေရး အပါဆံုးဟာ ဥပေဒစိုးမိုးမႈ အေပၚမွာ အေျခခံအျဖစ္ တည္ဘုိ႔ ျဖစ္တယ္လို႔ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ယံုၾကည္ထားတာ ဟာလဲ ဒီအေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒါက္တာဒါပိစ္ရဲ႔ ေရးသားခ်က္ ေတြကိုထပ္ၿပီး ကိုးကား ေဖာ္ျပရမည္ဆုိရင္ အေရးပါၿပီး ျပန္လည္ျပဳျပင္ရန္ ခက္သည့္ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးႏွင့္ ႏုိင္ငံေရး ျပႆနာ မ်ားဆိုၿပီး သူက ျမန္မာႏိုင္ငံ အတြင္း ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနေတြကို ျပန္လည္ ေျပာင္းလဲ ယူႏုိင္ေရးအတြက္ ထိေရာက္မႈရွိတဲ့ ဥပေဒ စနစ္တစ္ရပ္နဲ႔ အတူ ျပည္သူလူထုက ဘဏ္ေတြ မွာ ေငြေတြထည့္၀င္ စုေဆာင္းရဲလာေအာင္ အနာဂတ္အတြက္ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈေတြလုပ္ရဲ လာေအာင္ ယံုၾကည္မႈေတြ ျဖစ္ေစမယ့္ မူ၀ါဒေတြ ႏွင့္ လုပ္ငန္းဌာနေတြ ထူေထာင္ေပးဖုိ႔လဲ လိုအပ္တယ္လို႔ ေရးသား ထားတာကို ေတြ႔ ရပါတယ္။
ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္း ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈေတြ အေပၚ ဘယ္လို သေဘာထားရွိသလဲ လို႔ က်မကို ေမးလာၾကတဲ့ အခါမွာေတာ့ ဒီအခ်ိန္ဟာ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈေတြ လုပ္ဖို႔ အခိ်န္ မဟုတ္ေသးဘူးလို႔ဘဲ ေျပာၾကားခဲ့ ပါတယ္။ ဒါဆုိရင္ အခုရင္းႏွီး ျမဳပ္ႏွံၾကစုိ႔ဆိုတဲ့အစား တျခား မည္သည့္ နည္းလမ္းမ်ား ရွိလဲလို႔ျပန္လည္ ေမးခြန္း ထုတ္လာၾကသူေတြ ကိုေတာ့ အနာဂတ္ ေရးအတြက္ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံေရး ျဖစ္တယ္လို႔ က်မ ေျဖခဲ့ပါတယ္။ သေဘာကေတာ့ ကိုယ္က်ဳိး တစ္ခုတည္း ၾကည့္မယ္ ဆုိရင္ေတာင္ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႔ ဒီမိုကေရစီေရး အတြက္ အရင္းအႏွီး စိုက္ထုတ္ ေပးၾကပါလို႔ ဆုိလိုတာပါ။ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ထြန္းကားလာတဲ့ျမန္မာ ႏုိင္ငံဟာ စီးပြားေရး အရ ႏုိးၾကားတက္ႂကြၿပီး တည္ၿငိမ္တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံ လဲ ျဖစ္မွာ အမွန္ပါဘဲ။
(ေအာင္ဆန္းစုၾကည္)
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္
Sunday, June 17, 2007
က်မတို႔မ်ိဳးဆက္ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ
ေမလ ၂၄ ရက္ေန ့က သတင္းေတြမွာ အေမရိကန္သမၼတကေတာ္ ေလာ္ရာဘုရွ္န႕ဲ အထက္လႊတ္ေတာ္ အမ်ိဳးသမီးအမတ္ေတြက ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုလႊတ္ေပးဘုိ ့ ျမန္မာစစ္အစိုးရကို ေတာင္းဆိုတဲ့အေၾကာင္း နားေထာင္လုိက္ရပါတယ္။့ အဲဒီအဖြဲ ့ကပဲ ျမန္မာ့အေရး ကုလ သမဂၢလံုျခံဳေရးေကာင္စီကေန ဆံုးျဖတ္ခ်က္တရပ္ ခ်မွတ္ေပးဖို႕့ွ ေတာင္းဆိုေၾကာင္း ကုလသမဂၢ အတြင္း ေရးမွဴးထံ စာေရးလက္မွတ္ထိုးေတာင္းဆိုလိုက္တဲ့သတင္းကိုလည္း တဆက္တည္း ၾကားသိလုိက္ ရပါတယ္၊
ဒီသတင္းေတြနဲတခ်ိန္တည္းမွာပဲ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္မွာလည္း့ေမ၂၇ ရက္မွာ က်ေရာက္မယ့္ ပါတီစံုဒီမိုကေရစီ အေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲ (၁၇) ႏွစ္ေျမာက္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ စကား၀ိုင္းေတြနဲ႕ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား အားလံုး လြတ္ေျမာက္ေရး လွဳပ္ရွားမွဳေကာ္မတီရဲ႕စကား ၀ိုင္းေတြကို ေရႊ ့ေျပာင္းျမန္မာ အလုပ္သမားေတ ြၾကားမွာ က်င္းပျပဳလုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္လဲ ျဖစ္ေနပါတယ္၊တခ်ိဳ ့စကား၀ိုင္းေတြ ကို က်မတက္ေရာက္ နားေထာင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
အလုပ္သမားအမ်ားစုက အသက္ ၃၅ ႏွစ္ေအာက္ျဖစ္ေနၾကေလေတာ့ မဲထည့္ခဲ့ဖူးသူ အင္မတန္နည္း ပါတယ္၊ အဲဒီအခါ စကား၀ိုင္းေတြမွာ မဲထည့္ရဖို ့အတြက္ဘယ္လို အျဖစ္အပ်က္ေတြကစခဲ့တယ္ဆိုတာကေန စတင္ရွင္းျပတာကို ၾကားရပါတယ္။
အဲဒီကတဆင့္ ၈၈ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုႀကီးရဲ ့အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ ေရြးေကာက္ပြဲကို ရရွိခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေျပာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဴပ္ အေနနဲ ့မဲေအာင္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ ေတြကို ဆက္လက္ရွင္းျပၾကပါတယ္၊
သူတို ့ေတြနဲ ့စကား၀ိုင္းအတြင္းနားေထာင္ေနရင္း က်မစိတ္က ဒီအေၾကာင္းေတြနဲ ့ အတူ က်မတို ့ႏိုင္ငံရဲ ့ဒီမိုကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေၾကာင္းကို မိတ္ဆက္ေပးလုိစိတ္ ျဖစ္ေပၚေန မိပါတယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဆိုတာနဲ ့ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းမွာ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရသူလို ့ကမၻာက အသိအမွတ္ျပဳထားၿပီးသားျဖစ္ပါတယ္၊ သူမေခါင္းေဆာင္တဲ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ ့ခ်ဴပ္ဟာ ၁၉၉၀ ခုွႏွစ္ မွာက်င္းပခဲ့တဲ့ ပါတီစံုဒီမိုကေရစီအေထြေထြ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ၈၂ ရာခိုင္ႏွဳန္းေက်ာ္နဲ ့ေအာင္ပြဲခံခ့ဲတာ ျဖစ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြနဲ ့
အာဏာပိုင္ေတြဟာ မိမိတို ့သေဘာမက်တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ဆိုရင္ လ်စ္လ်ဳရွဳလိုက္၊ လိုခ်င္တဲ့ ရလဒ္ျဖစ္လာႏိုးႏိုး ေရြးေကာက္ပြဲအသစ္ေတြ က်င္းပလိုက္နဲ ့ လုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ တုိင္းျပည္ရဲ ့အနာဂတ္ကို ကစားရာေရာက္ပါလိမ့္မယ္ ၊ တိုင္းျပည္ရဲ ့ အနာဂတ္ဆိုတာ ကစားရမယ့္ အရာမဟုတ္ပါဘူး။ တေလးတစားနဲ ့ေစာင့္ေရွာက္သြားရမယ့္ အရာသာျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ကိုအေကာင္အထည္မေဖာ္ပဲ ေနာက္ေရြးေကာက္ပြဲ အသစ္ က်င္းပေရးကို အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ ့ခ်ဴပ္က လံုး၀လက္ခံမွာ မဟုတ္ဘူးလို ့ ဆံုးျဖတ္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။" လို ့ေျပာၾကားသြားပါတယ္၊
က်မစိတ္ကူးေတြထဲက ေရႊ ့ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြကို ေျပာျပခ်င္ေနတဲ့ စကားေလး ေတြပါ၊ ျပည္သူေတြထဲက သာမန္ျပည္သူတေယာက္အျဖစ္ေဆြးေႏြးလိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေလးေတြကိုစာတပုဒ္အျဖစ္ တင္ျပလိုက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊
ဒီေမ ၂၇ အႀကိဳစကား၀ိုင္းေလးေတြမွာ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ကိုဆုပ္ကိုင္ထားရတဲ့ အေၾကာင္းေတြနဲ ့တဆက္ တည္း ေဟာေျပာေနတဲ့စကားေတြက ဖြဲ ့စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ၿပီးေတာ့မွာမို ့ လူထုဆႏၵခံယူပြဲမွာ ကန္ ့ကြက္မဲ ထည့္ရန္ျဖစ္ေနလို ့ပါပဲ၊က်မတေယာက္တည္း စဥ္းစားမိသေလာက္ေျပာရရင္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္သန္းေရႊအေနနဲ ့ အေျခခံဥပေဒကိုအဆံုးသတ္၊ လူထုဆႏၵခံယူ ၊ ေရြးေကာက္ပြဲ အသစ္လုပ္ ဒါေတြလုပ္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသတြင္းပို ့တာနဲ ့ တူေနပါ့မယ္၊ သူအသက္ရွင္သ၍ အာဏာကိုင္ထားမွ ျဖစ္မွာမို ့ အာဏာလက္လႊတ္ရမယ့္ အျဖစ္ကိုမလုပ္ပါဘူး၊ ဒါဆို ဒီလိုလုပ္မယ္ဆုိတာေတြက ဘယ္လိုထြက္လဲလို ့ေမးရင္ ႏိုင္ငံတကာကို မ်က္စိလည္ ေအာင္လို ့ပါလို ့က်မက ေျဖခ်င္ပါတယ္၊
ေနာက္တခ်က္က တကယ္ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္မယ္္ဆိုရင္ ႀကံ့ဖြတ္ကို ပါတီေျပာင္းဖို ့က ထင္သေလာက္ မလြယ္ပါဘူး၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီျဖစ္လာၿပီမို ့ ၀န္ထမ္းေတြ။ ေက်ာင္းသားေတြ ထြက္ေပးရပါမယ္၊ ႏိုင္ငံေတာ္ပိုင္ ေငြေတြနဲ ့ ၀ယ္ယူထားတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြ။ ကားေတြ။ ႏိုင္ငံေတာ္ပိုင္ေငြ ျပည္သူေတြပိုင္တဲ့ ေငြေတြနဲ ့တည္ေထာင္ထားတဲ့ သင္တန္းေတြ၊ အားလံုးကို လႊဲအပ္စာရင္းလုပ္ရဦးမွာပါ၊ ၂၄ သန္းရွိပါတယ္ဆိုတဲ့ အဖဲြ ့၀င္ေတြထဲက ဘယ္ႏွစ္ေယာက္က်န္ပါေလဦးမလဲ။
ဒါ့အျပင္ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပရင္ အခုထဲက မဲဆြယ္စည္းရံုးရမယ့္ ျပည္သူေတြကို ကူညီေနတဲ့ နာေရးကူညီမွဳအသင္းလို ။ အခမဲ့ေဆးခန္းေတြလို လူမွဳေရးအသင္းအဖြဲ ့ ေတြကိုလည္း ဖ်က္ပစ္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး၊ အခုလိုဖ်က္ပစ္တာဟာ သူတို ့ကို ျပည္သူေတြက နာက်ည္းမယ္ဆိုတာ သူတို ့သိပါတယ္၊ ေရြးေကာက္ပြဲကိုျပင္ဆင္ေနသူတို ့ အေနနဲ ့သူတို ့အႏွဳတ္လကၡဏာျဖစ္မယ့္အလုပ္မ်ိဳးကို လုပ္မယ္မထင္ပါဘူး၊
ဒါ့ေၾကာင့္ အေျခခံဥပေဒၿပီးေတာ့မယ္ ဆုိတာကအစ က်မကမယံုပါဘူး။ ၿပီးခ်င္ရင္ ၿပီးလို ့ရတာ ၾကာေနပါၿပီ၊ မျပီးခ်င္လို ့တမင္အခ်ိန္ဆြဲၿပီး ႏိုင္ငံတကာကို ေလသံေကာင္း ဟစ္ျပေနတာပါ၊
ဒါဆိုရင္ က်မတုိ ့ဖက္က ဘာေၾကာင့္သူ ့ရဲ ့ထြင္လံုးေတြထဲမွာ နစ္ျမဳပ္ခံေနရပါသလဲ၊
က်မေမးလုိတဲ့ ေမးခြန္းေလးပါပဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္က်မတို ့ေတြက စစ္အုပ္စုရဲ ့ဆိုက္၀ါးေတြထဲမွာ ပိတ္မိေနတာလဲ၊ သူတို ့ခင္းတဲ့ လမ္းကိုပဲ က်မတုိ ့က ဘာလို ့ေလွ်ာက္ေနရတာလဲ။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေလွ်ာက္ရမယ့္လမ္းကို ဘာ့ေၾကာင့္ မေရြးခ်ယ္ၾကပါသလဲ၊
ျပည္သူလူထုႀကီးကိုမနစ္နာေစခ်င္လို ့၊ ေသြးထြက္သံယိုမွဳေတြကိုမႀကံဳေစခ်င္လို ့ဆိုတဲ့ စကားေတြနဲ ့က်မတုိ႕ ့မ်ိဳးဆက္ေတြကို ညံ့ဖ်င္းတဲ့ ဆင္းရဲတဲ့ တိုင္းျပည္တြင္းက မထူးခြ်န္တဲ့ မထက္ျမက္တဲ့ လူငယ္ေတြအျဖစ္ သမိုင္းေရးသြားေစမွာလား၊ ေသြးထြက္သံယိုဆိုတာ က်မတို႕ျပည္သူက ေရြးခ်ယ္တာမဟုတ္ပါဘူး၊ က်မတို႕ ့ျပည္သူေတြက လက္နက္ဆိုလို႕ အပ္တုိတေခ်ာင္းေတာင္မပိုင္ဆိုင္ပါဘူး၊ ဒီလို လက္နက္မဲ့ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တဲ့ ျပည္သူေတြကို အၾကမ္းဖက္လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ၿပီး ေသြးေခ်ာင္းစီး ေစခဲ့တာက လက္နက္ကိုင္ အုပ္စိုးသူတစုပါ၊
ေရြးေကာက္ပြဲ ၁၇ ႏွစ္ေျမာက္ႏွစ္ပတ္လည္ေန ့။
အဲဒီေမးခြန္းေတြရဲ ့အေျဖကို က်မရခဲ့ပါၿပီ။ က်မတုိ ့သြားရမယ့္လမ္းကို ရွင္းရွင္းေလး ျမင္ေနရပါၿပီ။ မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေမလ ၂၇ ရက္ေန ့က ေရႊတိဂံုဘုရားမတက္ရလို ့အဖြဲ႕ ခ်ဴပ္ရံုးေရွ ့ မွာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ မင္းကိုႏိုင္ က ရွင္းရွင္းလင္းျပသခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္၊ က်မတို ့ျပည္သူေတြရဲ ့အခ်ဳပ္အခ်ာအာဏာ ေတြကို မတရားရယူ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ စစ္အုပ္စုႀကိဳက္ႀကိဳက္ မႀကိဳက္ႀကိဳက္ က်မတို ့ကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆနး္စုၾကည္နဲ ့တကြ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ အားလံုးရဲ ့ထံုးႏွလံုးမူၿပီး အေရးေတာ္ပံု ံုႀကီးကို သတၱိရွိရွိနဲ ့ ဆက္လက္ဆင္ႏြဲသြားမယ္လို ကိုမင္းကိုႏိုင္တို ့နဲ ့ထပ္တူ ျပည္သူလူထုႀကီးက သစၥာျပဳ လိုက္ပါတယ္၊ က်မတို ့ျပည္သူက ျပည္သူ ့လမး္ကိုေရွ ့ ဆက္ေလွ်ာက္ရမွာျဖစ္ၿပီး စစ္အုပ္စု အာဏာရွင္ ္ကလည္း သူ ့လမး္ကို သူေရြးခ်ယ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္၊
ဒီပဲယင္းလုပ္ႀကံမဳွတရားခံေတြကို စစ္အုပ္စုက မေဖာ္ထုတ္ေပးဘဲ လုပ္ႀကံခံရသ ူေတြကို ဖမ္းဆီး ေထာင္ခ်ထားခဲ့တာလည္း တကမၻာလံုးအသိပဲမဟုတ္လား၊ က်မတို ့ျပည္သူ ေတြက က်မတို ့ေခါင္းေဆာင္ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ေတာင္းဆိုတိုက္ပြဲ ၀င္ၾကရမွာလည္း အမွန္လမ္းပါပဲ၊ ဒါကိုလည္း စစ္အုပ္စုရဲ႕ ့လက္ကို္င္တုတ္ျဖစ္တဲ့ စြမ္းအားရွင္ ။ ၾကံ ့ဖြတ္အဖြဲ ့ ၀င္ေတြက ဆုေတာင္းပြဲေတြမွန္သမွ်ကို ေႏွာက္ယွက္ ဖ်က္ဆီး ဖမ္းဆီးေနတဲ့ အျပင္ အခု ျပည္သူ ့အေရၿခံဳၿပီး ျပည္သူေတြပါလို ့ေျပာကာလိုက္လံေႏွာက္ယွက္ ေနၿပီျဖစ္တယ္၊
စစ္အုပ္စုက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ မလိုမုန္းထားကာ ပုဂိဳလ္ေရး တိုက္ခိုက္တဲ့ စကားေတြနဲ ့စစ္တပ္အတြင္းနဲ ့ ႀကံ ႔ဖြတ္အဖြဲ ့အစည္းကို စည္းရံုးထားတာကိုေတြ႕ေနရတယ္၊
က်မတို ့အေနနဲ ့ဒီအေျခအေနကို ေခ်ဖ်က္ပစ္ဖို ့ စစ္အုပ္စုသိမ္းသြင္းထားသူေတြ တကယ္မုန္းတီးရမယ့္ အရာေတြကို ေထာက္ျပေပးသင့္တယ္လို ့ထင္ပါတယ္၊
တကယ္မုန္းတီးရမယ့္သူက ဘယ္သူေတြပါလဲ။ က်မတေယာက္ထဲအျမင္ကေတာ့
အခုတိုင္းျပည္ထဲက သယံဇာတ သစ္နဲ ့တကြ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ ့ေတြကို ဘယ္သူေတြက ေစ်းေပါေပါနဲ႕ ့ရရွိေနသလဲ။ အနီးကပ္ဆံုး မိတ္ေဆြေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ ရန္သူအစစ္ကို လက္ညိွဳးထိုးျပရပါလိမ့္မယ္၊ တကယ္ေတာ့ က်မတို ဒုတိယရန္သူအစစ္ဟာ တရုပ္ျပည္ရဲ႕့အစိုးရပါ၊ သူက သူတို ့တိုင္းျပည္ေကာင္းစားဖို ့ က်မတို႔ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႕ ဆႏၵေတြ ေတာင္းဆိုမွဳေတြ အားလံုးကို မ်က္ကြယ္ျပဳထားတာကို ေတြ ့ျမင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဘာျဖစ္လို႕တရုပ္ေတြကို ဒုတိယရန္သူနံပါတ္တပ္ရတာလည္းဆိုေတာ့ ပထမရန္သူက တိုင္းျပည္ ရဲ႕သယံဇာတပစၥည္း ေတြကို မိမိပိုင္အလားသံုးစြဲၿပီး သူတို႕အာဏာတည္ျမဲေရး အတြက္၊ သူတို႕ လက္နက္ေတြ ၀ယ္ယူရရွိေရးအတြက္္ လာဘ္ထိုးေနတဲ့ တကယ္မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ မရွိတဲ့စစ္အုပ္စု ျဖစ္ေနလို႕ပါပဲ။
ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြဆိုတာလည္း ျပည္သူေတြထဲက ျပည္သူေတြပါပဲ။ သူတို ့ ေတြအေနနဲ႕ စကား၀ိုင္း ေတြကို တက္ေရာက္နားေထာင္ရဲတဲ့အျပင္ ေမးခြန္းေတြ ကိုလည္း တက္တက္ၾကြၾကြေမးျမန္းလာၾကပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ေမးခြန္းေတြက သိပ္စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတာကိုလည္းေတြ႕ျမင္ရပါတယ္၊
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ေျမာက္လာရင္ေရာ သံုးပြင့္ဆိုင္ေဆြးေႏြးေရးက တကယ္ျဖစ္လာမွာလားတဲ့၊
က်မကေတာ့ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရးလုပ္တာနဲ႕ သူ႕အာဏာလက္လႊတ္ရမွာမို႕ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ဘူးလို႕ ေျပာခ်င္ ္ပါတယ္၊ ဒါဆိုရင္ဘယ္အခ်ိန္မွာ လုပ္မွာလည္းဆိုရင္ေတာ့ မျဖစ္မေန ျပည္သူလူထုႀကီးက တြန္းအားေပးႏိုင္ ္တဲ့အခ်ိန္၊ နအဖစစ္အုပ္စုအေနနဲ႕ဘယ္လိုမွ ထြက္ေပါက္မရွိေအာင္ ေခ်ာင္ပိတ္မိေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူတို႕ေဆြးေႏြးပါလိမ့္မယ္၊
အဲဒီအခ်ိန္ေရာက္ဖို႕ က်မတို႕အားလံုးရဲ႕ပုခံုးေပၚမွာ တာ၀န္ေတြရွိပါတယ္၊ လူတဦးခ်င္းကစၿပီး ကိုယ္တတ္ႏိုင္ ္္္္သေလာက္လုပ္ရပါ့မယ္။ ကိုယ္တိုင္မလုပ္ႏိုင္ရင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့သူကို အားေပးျခင္း၊ ေထာက္ပံ့ျခင္း၊ ကူညီျခင္း ေတြလုပ္ရမယ္၊ ဒါ့အျပင္ စစ္အုပ္စုကို ေတာ္လွန္ေနတဲ့ ဘယ္လမ္းစဥ္ကိုမဆို အားေပးရလိမ့္မယ္၊ ဒီအခ်က္က ဘံုရန္သူအျဖစ္သတ္မွတ္ႏိုင္မွဳကို ျပတာပဲျဖစ္ပါတယ္၊
ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ အေ၀းေရာက္ျမန္မာတဦးက အေမြဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႕ ေခတ္ၿပိဳင္ကေလာင္သစ္က႑မွာေရးလာတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးတပုဒ္ကို ဖတ္မိပါတယ္၊ ေဆာင္းပါးထဲမွာ သူအရမ္းႀကိဳက္တဲ့စာသားေလးအတိုင္း ျဖစ္ေနၿပီလားတဲ့။ စာသားေလးကေတာ့ တို႕ေခတ္တုန္းကလူငယ္ေတြက တိုင္းျပည္အတြက္ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ဆိုတာပ ဲ စဥ္းစားၾကတယ္တဲ့။ အခုေခတ္လူငယ္ေတြကေတာ့ တိုင္းျပည္က ကုိယ့္ကို ဘာျပန္လုပ္ေပးမလဲပဲ စဥ္းစားၾကတယ္တဲ့။
က်မကေတာ့ ျဖစ္ေနၿပီလားလို ့ မေမးပဲ မျဖစ္ေအာင္ကိုယ္တိုင္က ႀကိဳးစားရမယ္လို႕ ျမင္မိပါတယ္။ ဆရာမဂ်ဴးက ပင္လယ္ႏွင့္တူေသာ မိန္းမမ်ား ့၀တၳဳမွာ အဲဒီစာသားကို ထည့္ေရးသြားပါတယ္၊ အဲဒီ၀တၳဳကို သူကုိယ္တိုင္ဇာတ္ညႊန္းေရးၿပီး တခါက ဧရာ၀တီညမ်ား ဆိုတဲ႕ ရုပ္ရွင္ကားမွာလည္း ဇာတ္ေကာင္ ဟသၤာ အျဖစ္သရုပ္ေဆာင္တဲ့ လြင္မိုးကို ေျပာေစခဲ့ပါေသးတယ္။
တကယ္ေတာ့ က်မတို႕တိုင္းျပည္မွာ လိုေနတာကဘာလုပ္ေပးမလဲဆိုတဲ့ မ်ိဳးဆက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာလုပ္ေပးရမလဲဆိုတဲ့ လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကိုပါ၊ ကိုယ္တိုင္က ဘာလုပ္ေပးမလဲလို႕ေမးရမယ့္ အစိုးရေကာင္းလက္ထက္မွာမဟုတ္သလို အေမြေကာင္း မရႏိုင္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္အခါမွာ လူျဖစ္ေနရတာမို႕ က်မတို႕ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြ အေမြေကာင္းရဖို႕က်မတို႕က အနစ္နာခံ စြန္႕လႊတ္လုပ္ေပးရမွာက သမိုငး္ေပး တာ၀န္။ လက္ဆင့္ကမ္းရမယ့္တာ၀န္အေမြပါပဲ။
ကိုမင္းကိုႏိုင္နဲ႕တကြ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ၊ ျပည္သူေတြက ဘာတခုမွ အေမြေကာင္း မက်န္ႏိုင္ ေတာ့တဲ႕တိုင္းျပည္ကို တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေအာင္လုပ္္ဖို႕ ေမလ ၂၇ ရက္ေန႕က သစၥာျပဳ လုိက္ၾကၿပီေလ။
က်မတို႕မ်ိဳးဆက္ေတြအားလံုးဟာ လြတ္လပ္ေရးအရယူေပးခဲ့တဲ့၊ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ခဲ့တဲ့ မ်ိဳးဆက္ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႕ ၊ အခုလက္ရွိစစ္အာဏာရွင္စစ္အုပ္စုကို ရင္ဆိုင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ ငါတို႕တိုင္းျပည္အတြက္ ငါတို႕ဘာလုပ္ေပးရင္ ေကာင္းမလဲဆိုတ ဲ့ စိတ္ဓါတ္မ်ိဳးေမြးျမဴႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရ ပါလိမ့္မယ္၊
ဒါ့အျပင္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အက်ိဳးကို ေလာ္ရာဘုရွ္တို႕ လိုခ်င္တာထက္ က်မတို႕ျပည္သူ က ပိုလိုခ်င္တယ္ဆိုတာ အမွန္တရားပါ၊ ႏိုင္ငံျခားက လုပ္ေပးသည္ျဖစ္ေစ၊ မလုပ္ေပးသည္ ျဖစ္ေစ၊ ေထာက္ခံသည္ျဖစ္ေစ၊ မေထာက္ခံ ံသည္ျဖစ္ေစ။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အတြက္ ကိုယ္တိုင္ အနစ္နာခံလုပ္ရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊
"လမ္းေတြေပၚမွာ အသက္ပါေပးခဲ့ၿပီးၿပီ။က်ေနာ္တုိ႕ကို ဘယ္ၿခိမ္းေျခာက္မွဳမ်ိဳးကိုပဲ ေၾကာက္မယ့္သူလား။(မေၾကာက္ဘူး၊မေၾကာက္ဘူး) အဲဒါကို သက္ဆုိ္င္ရာအာဏာပိုင္ေတြ သေဘာေပါက္ပါ။ ျပည္သူလူထုအေရျခံဳထားတဲ့လူလိမ္လူညာေတြနားလည္ပါ၊ကမၻာ့ႏိုင္ငံက ကမၻာ့ျပည္သူေတြအားလံုးအသိအမွတ္ျပဳဖို႕ က်ေနာ္တို႕ သတၱိရွိတယ္ဆိုတာကို ျပမယ္ မဟုတ္လား၊(ျပမယ္။ျပမယ္)
ခင္မင္းေဇာ္




