ႏႈတ္ဆက္ရင္းနဲ႕ ႀကိဳဆုိမည္

လက္တြဲခဲ့ရတဲ့ ၂၀၁၄ ေရ...

ခ်စ္ခင္ၾကင္နာျခင္းမ်ားစြာနဲ႕ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။

မင္းရင္ခြင္ထဲက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားနဲ႕ ကိုယ္တုိင္ခံစားနားလည္ခဲ့ရတဲ့ ဘဝရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေတြကိုလဲ

တန္ဖိုးထား ျမတ္ႏုိးေနပါမယ္။ဒါေပမယ့္ တို႕ေတြ ခြဲခြာရေတာ့မယ္။ခြဲခြာရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မယ္။

ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္ ။

ရႊင္လန္းႏွစ္သက္ဖြယ္ ႏွစ္သစ္ ၂၀၁၅ ေရ...

ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစြာ ႀကိဳဆုိပါရေစ။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားကို နားလည္ခံစားႏုိင္သူတို႕နဲ႕သာ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း ျဖစ္လိုပါတယ္။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားကို နားလည္ခံစားႏုိင္သူတုိ႕နဲ႕သာ ေတြဆံုရလိုပါတယ္။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားကို နားလည္ခံစားႏုိင္သူတုိ႕နဲ႕သာ တခရီးတည္းသြားခ်င္ပါတယ္။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားကို နားလည္ခံစားႏုိင္သူတုိ႕နဲ႕သာ စကားလက္ဆံုက်ခ်င္ပါတယ္။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားကို နားလည္ခံစားႏုိင္သူတုိ႕နဲ႕သာ ဘဝကို ျငင္းခုန္ေစာေၾကာ ခ်င္ပါတယ္။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားကို နားလည္ခံစားႏုိင္သူတုိ႕နဲ႕သာ ထမင္းလက္ဆံုစားခ်င္ပါတယ္။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားကို နားလည္ခံစားႏုိင္သူတုိ႕နဲ႕သာ သံသရာအဆက္ဆက္ လက္တြဲသြားခ်င္ပါတယ္။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားကို နားလည္ခံစားႏုိင္ေသာ ႏွလံုးသားကိုသာ လူသားတုိ႕ကို ေပးသနားေတာ္မူပါအရွင္။

၂၀၁၄ ကို အတူႀကိဳဆုိစဥ္

၂၀၁၄ ကေန ၂၀၁၅ ႏွစ္သစ္ ကူးမယ့္ အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မနဲ႕ က်မရဲ႕ပီေအ တေယာက္တေနရာစီ ရွိေနမွာပါ။

ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္တုိင္းမွာ တူတူရွိေနက်လား လို႕ ေမးရင္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးလို႕ပဲ ေျဖရပါမယ္။

ရွိတဲ့ႏွစ္ ရွိလိုက္ မရွိတဲ့ႏွစ္ မရွိလိုက္ ဆိုသလိုပဲ ရန္ျဖစ္ရတဲ့ ႏွစ္ေတြေတာင္ ရွိခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အသက္ႀကီးလာတဲ့အခါ ေဒါသေတြ ထိန္းသိမ္းလို႕ နားလည္မႈေတြ တည္ေဆာက္ၾကရတဲ့အခါ

အိမ္ေထာင္သက္ႏွစ္ၾကာရွည္လာသလို တေယာက္နဲ႕တေယာက္ ခံစားႏုိင္မႈခ်င္းက တသားတည္း ရွိလာပါတယ္။

ေရွ႕ဆက္ရမယ့္ ခရီးေတြမွာလဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ႏွစ္သစ္ကို ပိုင္ဆုိင္ရသလို

တဦးကိုတဦး နားလည္မႈေတြနဲ႕ ခ်မ္းေျမ့သာယာေသာ ဘဝခရီးကုိလဲ ပိုင္ဆုိင္ခြင့္ ေပးေစခ်င္ပါတယ္။

လာခဲ့ပါေတာ့ ႏွစ္သစ္ ၂၀၁၅ ရွင့္။

ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္

ခင္မင္းေဇာ္

အမွန္တရား ဆိုတာ...

အမွန္တရား ဆိုတာ တခါတရံမွာ အမွားတရံလဲ ျဖစ္တတ္ၾကတယ္တဲ့။
အမွန္တရား ဆိုတာ ဘယ္ဘက္မွာ ရပ္တည္ေနလဲ ဆုိတာထက္ ပိုၿပီး က်ယ္ျပန္႕ပါေသးတယ္၊
အမွန္တရား ဆိုတာ လက္ဖမိုးနဲ႕ လက္ဖ၀ါးလုိပဲ ေမွာက္ခ်ည္လွန္ခ်ည္လဲ ျဖစ္တတ္ပါေသးတယ္၊
အမွန္တရား ဆိုတာ ေခါင္းနဲ႕႔ပန္းလိုပဲ ေက်ာခ်င္းကပ္ေနေပမယ့္ ဆန္႕က်င္ဘက္လဲ ျဖစ္တတ္ေသးတယ္၊
အမွန္တရား ဆိုတာ ေရာက္ရွိေနခ်ိန္နဲ႕လဲ တုိက္ရိုက္အခ်ိဳးက်တတ္ပါေသးတယ္၊
အမွန္တရား ဆိုတာ ဘက္၂ဘက္ရဲ႕ ၾကားထဲမွာလဲ ရွိမေနတတ္ပါဘူး။
အမွန္တရား ဆိုတာ ဂိုဏ္းဂဏစြဲေတြ ဘယ္ေလာက္ကင္းရွင္းေနရမလဲ ဆုိတာေပၚလဲ မူတည္ပါေသးတယ္၊
အမွန္တရား ဆုိတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ဘယ္ခ်ိန္ေရာက္ေရာက္ မေျပာင္းလဲဘူးဆိုတာဟုတ္သလားလဲ သိခ်င္ပါေသးတယ္၊
အမွန္တရား ဆိုတာ စကားလံုးေတြေပၚမွာ မူတည္တာ ဟုတ္မဟုတ္ ရွာေဖြၾကည့္ခ်င္တတ္ၾကေသးတယ္။
အမွန္တရား ဆိုတာ အေျခအေန အခ်ိန္အခါေပၚ ေျပာင္းလဲတတ္ေသးလား ေလ့လာခ်င္ေသးတယ္၊
အမွန္တရား ဆိုတာ အုတ္အေရာေရာ ေက်ာက္အေရာေရာထဲက ဘယ္အခ်ိန္မွာ ကြဲျပားသြားတတ္သလဲ သိခြင့္ရခ်င္ေသးတယ္၊
အမွန္တရာ ဆိုတာ လ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြထဲ နစ္ျမဳပ္ေနတတ္တယ္လို႕လဲ ထင္ျမင္ေနတတ္ပါေသးတယ္။
အမွန္တရား ဆိုတာ........
အမွန္တရား ဆိုတာ..........
အမွန္တရား ဆိုတာ............
အမွန္တရား ဆိုတာ...................
အမွန္တရား ဆိုတာ.... စကားလံုးကိုသံုးၿပီး နာမည္ႀကီးခ်င္သူေတြ အတြက္ မဟုတ္ဘူး။
အမွန္တရား ဆိုတာ....ပြဲလန္႕တုန္း ဖ်ာ၀င္ခင္းတတ္သူေတြ အတြက္ မဟုတ္ဘူး။
အမွန္တရား ဆိုတာ... အေသးအဖြဲေလးပင္ျဖစ္ပါေစ အာဏာသံုးတတ္သူေတြ အတြက္မဟုတ္ဘူး။
အမွန္တရား ဆိုတာ ...ပုဂၢိဳလ္စြဲေတြနဲ႕ ေဖြရွာလို႕ မရဘူး။
အမွန္တရား ဆိုတာ...ကိုယ့္ကိုယ့္ကို ကာကြယ္ဖို႕ဒိုင္းမဟုတ္ဘူး။
အမွန္တရား ဆိုတာ....
အမွန္တရား ဆိုတာ....
အမွန္တရား ဆိုတာ...............
က်မအတြက္ေတာ့ ... ရွာေဖြေနဆဲ ရွာေနဆဲ။
( အမွန္တရားကို ျမတ္ႏုိးသူမ်ားအျဖစ္ စကားလံုးလွလွ သံုးႏႈန္းေနသူမ်ားသို႕)
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

သစ္တပင္ခ်င္းကို မၾကည့္မိပဲ ေတာအုပ္ႀကီးကို ျမင္ၾကပါေစ

အပိုင္း(၁)
ဘုန္း...
ခြပ္ ....
အင့္...
နင္တုိ႕လို မေလာက္ေလး မေလာက္စားေလးေတြက ငါတို႕လို စစ္တပ္ႀကီးကို ဘယ္လိုေတာ္လွန္မလဲ။
ေအးေအးေဆးေဆးမေနဘူး။ သိပ္တတ္ေနတယ္ ထင္ေနသလား။
ေျပာစမး္။ ဒီစာေစာင္ေတြ ထုတ္ဖို႕ ဘယ္သူက ေငြေပးလဲ။ ဘယ္သူက သင္ေပးလဲ။

...........
............
အံမယ္ အံေတာင္ႀကိတ္ထားေသး။ နင့္နာမည္ကို နင့္ေရွ႕က လူေတြေျပာထားခဲ့ၿပီ။ ေနာက္ဘယ္သူေတြ ပါေသးလဲ။ ခုေနေျပာထားေနာ္။ ငါတုိ႕ လက္သီးစာ ေကာင္းေကာင္းေကၽြးထားတာေတာင္ ေခါင္းမာတုန္း။ ေနာက္ထပ္ ဒါ့ထက္ဆိုးတာေတြလာမယ္။

........................
...........................
ဒူးေထာက္ထား။ လက္ကို ေခါင္းေပၚတင္ထား။ ေခါင္းစြပ္ကို ဖြင့္မၾကည့္နဲ႕။ ဘယ္သူေတြလဲ စဥ္းစားထား ။ ငါျပန္လာရင္ ေျပာႏုိင္ေအာင္ လုပ္ ။

အပိုင္း(၂)
ဟာ...... ဒူးေထာက္ခိုင္းထားသလားး။
ထ.....ထ.. ဒီထိုင္ခံုမွာ ထုိင္ပါဦး။ ေကာ္ဖီေသာက္မလား လဘက္ရည္ေသာက္မလား။
သမီးတို႕လို ေက်ာင္းသူေလးေတြကို ခုလိုႏွိပ္စက္တာေတာ့ ဒီေကာင္ေတြတရားလြန္တယ္။
ဘဘတုိ႕က ဒါမ်ိဳး မလုပ္ခ်င္ဘူး။
ပညာတတ္ကေလးေတြကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ဆက္ဆံရမယ္ ဆိုတာဒီေကာင္ေတြ ေျပာထားရက္နဲ႕
သူ႕ကိုအေရးယူခိုင္းရမွာပဲ။ သမီးလဲ ခဏနားပါဦး။
.................
ကဲ .. သမီးကလဲ ေျပာျပပါဦး။ ဘယ္သူေတြနဲ႕ ဒီစာေစာင္ေတြကို ထုတ္ဖုိ႕ ေျပာျဖစ္ၾကလဲ။
စာေစာင္က ထုတ္မယ္ဆို  ပိုက္ဆံလဲ လိုတယ္မဟုတ္လား။ သမီးတို႕ အကုန္စုခံလိုက္တာလား။
ဘဘတို႕က လူငယ္ေတြ ေက်ာင္းသားေတြကို ဘာမွမလုပ္ဖူး စိတ္ခ်။
ခု သမီးေရွ႕က ေခၚေမးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ အကုန္လႊတ္ေပးမွာ စိတ္ခ်။
သမီးလဲ ဘာမွမေၾကာက္နဲ႕။ သမီးတုိ႕ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းအရြယ္ေတြက ဒီလိုပဲေလ။
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ဆို တက္ညီလက္ညီလုပ္တတ္ၾကတာ ဘဘတုိ႕ နားလည္တယ္။ ဘဘတို႕တုန္းကလဲ ဒီလိုပဲ ။ ဒီအရြယ္ကို ျဖတ္သန္းခဲ့တာပဲ။ ကဲ သမီးသိသေလာက္ေျပာပါဦး။
.....................
.........................

အပိုင္း (၃)
အေပ်ာ့ပဲ လာလာ၊ အမာပဲလာလာ။ ဘာကိုမွ အေျဖမေပးဖုိ႕ က်မတို႕ ဦးေႏွာက္ေတြက အသိေပးထားတာမို႕ ပါးစပ္ေတြက ပိတ္ရက္ပါပဲ။ ဒီလိုပဲ ေခ်ာ့တခါ ေျခာက္တလွည့္နဲ႕
စစ္ေၾကာေရးေတြကို ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကရတယ္။

စစ္ေၾကာေရးကို ခိုင္ခိုင္မာမာနဲ႕ ျဖတ္သန္းႏုိင္သူေတြဟာ လူေတြဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း အဲဒီလူေတြအားလံုးဟာ စစ္အာဏာရွင္အတြက္ စစ္အုပ္စုအတြက္ သူတုိ႕ လိုသလို ပံုေျပာင္းလုပ္ေဆာင္ေနတယ္ဆိုတာကို နားလည္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီလူဟာ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ ဆံုတုန္းက ပတ္ၾကမ္းတုိက္ၿပီးလက္သီးေတြ ေကာင္းေကာင္းသံုးခဲ့ေပမယ့္
ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီမွာေတာ့ ေပ်ာ့ေျပာင္းနူးညံ့သူေပါ့။
လူေတြဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း မူကေတာ့ တခုတည္း။ စစ္ခ်က္မွာ ေနာက္ထပ္ နာမည္အသစ္ေတြ ရရွိလာေရးပဲေလ။

.............
အခုလက္ရွိအခ်ိန္မွာေရာ.. ယူနီေဖာင္း၀တ္ကို ခၽြတ္ထားေပမဲ့ သူတုိ႕က စစ္အုပ္ေတြပဲ မဟုတ္လား။
တေယာက္ခ်င္းက ေပ်ာ့ေျပာင္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားေပမဲ့ စစ္အုပ္စု နက္၀ပ္ႀကီးက တည္ရွိေနဆဲပါ။
ဒီေတာ့ တေယာက္ခ်င္းကို ျမင္ၿပီးေျပာင္းလဲေနၿပီလို႕ ယူဆၾကည့္မယ္ဆို စစ္အုပ္စု နက္၀ပ္ႀကီးက ဟားတုိက္ရယ္ေမာေနပါလိမ့္မယ္။ ပုံသ႑ာန္ေတြနဲ႕ အေယာင္ေဆာင္ျပေနေပမယ့္ အတြင္းသ႑ာန္အႏွစ္သာရကို ျမင္ေနရင္ ဘာမွလိမ္လို႕ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါကို မာေက်ာတယ္ဆုိလဲ ေျပာၾကပါေစ။ က်မကေတာ့ျပတ္သားတယ္လို႕ပဲ ခံယူထားလို႕ပါ။


ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

ဧရာ၀တီကို က်မလဲ ပိုင္တယ္ ..

ဒီေန႕ေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ သတင္းတပုဒ္ဖတ္မိတယ္။ အလဲဗင္းနယူး မွာ တင္ထားတဲ့ လွ်ပ္စစ္ဌာန၀န္ႀကီးဦးေဇာ္မင္း ေျပာတဲ့ စကားေတြကို ေရးထားတဲ့ေဆာင္းပါး။ ဖတ္ေနရင္း အံ့ၾသမိသြားတယ္။ ၀န္ႀကီးတေယာက္အျဖစ္ ဒီလိုစကားေတြ ဘာလို႕ သူေျပာသလဲ၊ က်မလို သာမန္လူကေတာင္ မေျပာရဲတဲ့ စကားေတြ၊ ငါ့ေလာက္ဘယ္သူမွ မသိဘူး မတတ္ဘူးဆိုတာမ်ိဳးေတြေရာ လြန္လြန္ကၽြံကၽြံေတြ သူေျပာခဲ့တယ္၊ တျဖည္းျဖည္းစဥ္းစားရင္း သူတုိ႕ အုပ္စုေတြ တရုပ္ဆီက အက်ိဳးအျမတ္ေငြေၾကးေတြ ယူထားမိၿပီးကိုး။ ဒီေတာ့ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုတားတား၊ တားေန ကန္႕ကြက္ေနသူေတြက ခါေတာ္မွီေပၚပင္လုပ္ေနသူေတြ ျဖစ္ၿပီး သူတို႕ အာဏာရ အုပ္စုကေတာ့ လွ်ပ္စစ္ေတြပိုေနလို႕ တုိင္းျပည္အက်ိဳးအတြက္ ထုတ္ေရာင္းေပးေနရတဲ့ ၊ တကယ့္ကို တုိင္းျပည္ခ်စ္သူႀကီးေတြေပါ့ေလ။ သူတုိ႕က ေနာက္ဆုတ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆုိတာ ႀကိမ္းေသသြားၿပီမုိ႕ က်မတို႕ ဧရာ၀တီကို ခ်စ္သူမ်ား၊ ဧရာ၀တီကို ရွင္သန္ေစလိုသူမ်ား၊ ဧရာ၀တီကို ကယ္တင္ခ်င္သူမ်ားကလဲ ေရွ႕ကို ဆက္တက္ရေတာ့မယ္။ ဧရာ၀တီကို က်မလဲ ပိုင္တယ္ ဦးေဇာ္မင္း။

ဧရာ၀တီကို ျပည္သူအားလံုးပုိင္ပါတယ္၊ မီးမမွန္တဲ့ လွ်ပ္စစ္မီးကို လာရက္မလာရက္ အလွည့္က်ေစာင့္ေနရတဲ့ တုိင္းျပည္ထဲမွာ၊ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအားသံုး ဘာစက္ရံုမွ စိတ္ခ်လက္ခ် အင္ျပည့္အားျပည့္ မတည္ေဆာက္ႏုိင္တဲ့ တုိင္းျပည္ထဲမွာ။ အိမ္တုိင္း လွ်ပ္စစ္မီတာမရွိ တဲ့ တုိင္းျပည္ထဲမွာ ၊ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြ ဘာမွ စိတ္ခ်လက္ခ်မသံုးစြဲႏိုင္တဲ့ တုိင္းျပည္ထဲမွာ။ ၀ပ္အားမျပည့္တဲ့ မီးလာရက္ကို ေစာင့္ၿပီး မီးအားျမွင့္စက္နဲ႕ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္စားေနတဲ့ တုိင္းျပည္ထဲမွာ၊ မီးစက္သံတညံညံနဲ႕ တတ္ႏုိင္သူက ျဖည့္တင္း ေနရတဲ့ တုိင္းျပည္ထဲမွာ .....ပိုထြက္ေနတဲ့ လွ်ပ္စစ္မီဂါ၀ပ္ေတြ ရွိသတဲ့၊ ျပည္သူေတြ ပိုင္တဲ့ မီဂါ၀ပ္ေတြ၊ ျပည္သူေတြ ပိုင္တဲ့ ကၽြန္းသစ္ေတြ၊ ျပည္သူေတြပိုင္တဲ့ သဘာ၀ ဓါတ္ေငြ႕ေတြကို ေစ်းေပါေပါနဲ႕ ေရာင္းခ်ၿပီး ကိုယ္က်ိဳး ရွာေနၾကတဲ့ မတရားအာဏာ ရယူထားတဲ့ စစ္ယူနီေဖာင္းခၽြတ္ စစ္သားလူထြက္ ေအးဓါးျမေတြ ၊ ျပည္သူေတြရဲ႕ ဒဏ္ခတ္မႈကို မၾကာခင္ခံရပါေစလို႕ပဲ ေမတၱာမပို႕ႏုိင္ေသးေတာ့ က်ိန္ဆိုလိုက္ပါတယ္။

ခုခ်ိန္ျမင္ေနရတဲ့ ၾကားေနရတဲ့ သတင္းေတြ အရ ျပည္တြင္းမွာလဲ လႈပ္ရွားမႈေတြ ဆက္တုိက္ ေတြ႕လာရသလို အရွိန္ျမွင့္ေနတာကိုလဲ ေနရာေဒသမေရြးလူထုၾကားမွာပါ ျမင္ေတြ႕ၾကားသိလာရၿပီ။ ျပည္တြင္းလႈပ္ရွားမႈေတြ အရွိန္က်မသြားေအာင္ ဆက္လက္ျမွင့္တင္ထားႏုိင္ဖုိ႕နဲ႕ ဆႏၵေဖၚထုတ္မႈကို နည္းလမ္းေပါင္းစံု စိတ္ကူးၿပီး ႀကိဳးစားထားေစခ်င္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းကလဲ သူတုိ႕လုပ္ႏုိင္သမွ် လုပ္ၾကသလို ျပည္ပက ဧရာ၀တီကို ရွင္သန္ေစလိုသူမ်ားကေရာ ဘာေတြ အားျဖည့္ လုပ္ကိုင္ႏုိင္မလဲ ။ က်မက ျပည္ပေရာက္ေနသူဆုိေတာ့ ျပည္ပကေန စဥ္းစားၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။

အျပည့္အစံုဖတ္မယ္ဆို ေခါင္းစဥ္ကို (သို႕မဟုတ္) links to this post ကို ကလစ္ပါ။

ျမန္မာက်ပ္ေငြတန္ဘိုးတက္တဲ့ ဂယက္

ဒီေန႕ေတာ့ ျမန္မာက်ပ္ေငြတန္ဘိုးတက္တဲ့အတြက္ ျမန္မာျပည္ထဲက မိဘေဆြမ်ိဳးေတြဆီကို လစဥ္ေငြပို႕ရတဲ့ အလုပ္သမားေတြ ႀကံဳေတြ႕ေနရတာေလးေတြ သတင္းတင္ဖုိ႕ ေငြလႊဲတဲ့ေနရာေတြ သြားၿပီး စပ္စုျဖစ္တယ္။ လတုိင္း တလငါးေသာင္းအိမ္ကို ပို႕ေနတဲ့ ေကာင္မေလးငယ္ငယ္ေလးက သူရတဲ့လစာမွာ သူ႕အတြက္နည္းနည္းပဲ ခ်န္ၿပီး ပို႕ခဲ့တာတဲ့။ ေနဖုိ႕ နဲ႕ ထမင္းေပးတဲ့အတြက္ တေန႕ ဟင္းဖိုးနဲ႕ အေသးသံုးနည္းနည္းပါးပါးေလာက္ပဲ ထားၿပီး ရတဲ့လစာ ထဲက ပို႕တာေတာင္ ခါတိုင္း တလ ငါးေသာင္းပဲ ပို႕ႏုိင္ပါတယ္တဲ့။ ဒါေပမဲ့ မေန႕က ၂၃ ရက္ေန႕က ေစ်းေတြ တအားေဆာင့္တက္သြားတယ္ဆုိလို႕ လာေမးတာပါတဲ့။ ဒီေန႕ေတာ့ အဲဒီဆုိင္က ေျပာလိုက္တယ္ နည္းနည္းျပန္က်ပါတယ္၊ က်ပ္တသိန္းကို ဘတ္ ၄၄၄၀ ပါတဲ့၊ ပို႕ခ တသိန္းဘတ္ ၇၀ ထည့္ေပါင္းရင္ ၄၅၁၀ က်မွာေပါ့တဲ့။ ေကာင္မေလးလုပ္တဲ့စက္ရံုက အိမ္ရံုေသးေသးေလးပါတဲ့။ တလ ငါးေသာင္းပို႕ႏုိင္ဖို႕ဆုိရင္ ဒီေငြေစ်းနဲ႕ သူမပို႕ႏုိင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ မသိဘူးတဲ့။

သူ နဲ႕ ေငြလြဲေပးတဲ့ ဆုိင္ရွင္နဲ႕ ေျပာတာေတြ နားေထာင္ရင္း သက္ျပင္းသာ ႀကိတ္ခ်မိေတာ့တယ္။ ေငြပိုရမလားလို႕ မိသားစုနဲ႕ ခြဲခြာၿပီး ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕ တျပည္တရြာမွာ အလုပ္လာလုပ္တဲ့ ေကာင္မေလး၊ အသက္ေတာင္ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ေသးရဲ႕လား မသိ။ ေက်ာင္းတက္ေနရဦးမယ့္ အရြယ္ေလးမွာ ေငြေရးေၾကးေရး အိမ္ေထာင္စုအေရး မိဘေတြအတြက္ ေမာင္ငယ္ညီမငယ္ေလးေတြအတြက္ သူစိတ္ပူေနပံုကို ျမင္ေတာ့ ဘာမွလဲ မကူႏုိင္တဲ့ အတြက္ စိတ္ေတာ္ေတာ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

ဒီလိုလူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနမွာပါပဲ။ ေနာက္တေနရာ ထပ္ေရာက္သြားေတာ့ အလုပ္ျပဳတ္ေနတဲ့လူေတြနဲ႕ ဆံုျပန္ေရာ။ ေဒၚလာေစ်းက်ေတာ့ ထိုင္းက အထည္ခ်ဳပ္စက္ရံု တခ်ိဳ႕လဲ အလုပ္ပါးတယ္။ ဒီေတာ့ အလုပ္ခ်ိန္ေလွ်ာ့တာေပါ့။ တခ်ိဳ႕ အိမ္ရံုေတြက ပိတ္လိုက္ရတယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ အလုပ္ျပဳတ္ၿပီး အလုပ္သမားအေရး ကူညီေနတဲ့ အဖြဲ႕ေတြ ဆီ ေရာက္လာၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ခဏတျဖဳတ္ခိုလံႈ ၊ ေနာက္အလုပ္သစ္ရွာေပါ့။ တလ တလ ပို႕ေနက် ေငြလဲ ဘယ္လိုပို႕ရမယ္ မသိျဖစ္ကုန္ၾကတယ္တဲ့။ တခ်ိဳ႕က ကေလးငယ္ေတြ မိဘနဲ႕ ထားခဲ့ၿပီး လင္မယား ၂ေယာက္လံုး အလုပ္လာလုပ္တာဆုိေတာ့ အလုပ္ျပဳတ္ၿပီး ဒီလ လစာမပို႕ႏုိင္ရင္ ဆုိတဲ့ အပူနဲ႕ မ်က္ႏွာေတြ ျမင္ေနရတာ ဘယ္လိုမွ မခ်မ္းေျမ႕ႏုိင္ပါဘူး။

ညဘက္ေရာက္ေတာ့ သတင္းေတြ တက္ဖတ္ ၊ တက္ၾကည့္ေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံႀကီးမွာလဲ ၂၀၁၁ -၂၀၁၂ အတြက္ ၀င္ေငြ ထြက္ေငြစာရင္း တရား၀င္ ထုတ္ျပန္ေတာ့ လိုေငြတာ က်ပ္ဘီလ်ံ ႏွစ္ေထာင္တဲ့။ ခုေတာ့ တရား၀င္ေက်ညာ ၀န္ခံေနျပန္ေပါ့။ သဘာ၀ ဓါတ္ေငြ႕ေရာင္းတဲ့ေငြေတြ၊ ရတနာ တံုးႀကီးေတြ ေရာင္းတဲ့ ေငြေတြကေတာ့ စာရင္းေပ်ာက္ေနတာေပါ့။ မလိုအပ္တဲ့ ေနျပည္ေတာ္ႀကီးကို တည္ေဆာက္၊ မလိုအပ္တဲ့ဥမင္လိႈဏ္ေခါင္းေတြ တူး၊ မလိုအပ္တဲ့ အႏုျမဴစမ္းသပ္မႈေတြ လုပ္နဲ႕ ျဖဳန္းတီးထားတဲ့ ေငြေတြအျပင္ နာဂစ္တုန္းက သူမ်ားႏိုင္ငံေတြက လႈတဲ့ေဒၚလာေတြကို ၆ က်ပ္နဲ႕ ျဖတ္တဲ့ အစိုးရအေနနဲ႕ သူတုိ႕ ဘယ္ေလာက္ အသံုးမက်ခဲ့သလဲ ဘယ္ေလာက္ ဘုန္းခဲ့ပါသလဲ ဆုိတာေတြေတာ့ ခုမေျပာခဲ့ေတာင္ တခ်ိန္က်ရင္ သမိုင္းထဲက ျပန္ေပၚလာဦးမွာပါ။

ရာသီဥတုကလဲ ေကာင္း၊ ရတနာေျမလို႕ ေခၚရႏုိင္ေအာင္ အေကာင္းဆံုး ပတၱျမား၊ ေက်ာက္စိမ္းေတြ ထြက္ရွိရာေျမေတြပိုင္ဆိုင္ထား၊ တႏုိင္ငံလံုး ဘယ္ေတာ့မွ မီးမပ်က္ပဲ မီးထိန္ထိန္လင္းေနတဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ေတြ ေက်းလက္ေတာရြာထိ လွ်ပ္စစ္ေပးႏုိင္ၿပီး စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ တည္ေထာင္ႏုိင္တဲ့ထိ ေပါၾကြယ္၀တဲ့ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕တြင္းႀကီး ၄ တြင္း ရွိတဲ့ ႏုိင္ငံ၊ (တတြင္းကို တႏိုင္ငံလံု းအသားကုန္ သံုးေတာင္မွ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ေက်ာ္ မကုန္ႏုိင္ေသးဘူးတဲ့)၊ ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား ဒီေလာက္ ဆင္းရဲတြင္းနက္ေနရလဲ၊ ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား ႏုိင္ငံတကာမွာ ေအာက္က်ေနာက္က် ျဖစ္ေနရလဲ .. ဘယ္လိုေတြးေတြး သိသာျမင္သာတဲ့ အခ်က္ေတြနဲ႕ ...


ဒါေပမဲ့ ဒီတိုင္းျပည္ေလးကိုပဲ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္စြာ တုိးတက္ျဖစ္ထြန္းေစခ်င္တယ္။
အဲလိုတုိးတက္ျဖစ္ထြန္းလာမဲ့ တုိင္းျပည္ကို ျမင္ႏုိင္ဖို႕... ကိုယ္အားဥာဏ္အားရွိသမွ်ေတာ့ တာ၀န္ယူထမ္းေဆာင္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ဒါဟာလဲ ကိုယ့္ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႕ ကိုယ္ ေရြးခ်ယ္ေလွ်ာက္လွမ္းမယ့္ ဘ၀လမ္းပါပဲေလ။


ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

သူငယ္ခ်င္းေရ...မေစာလြန္းဘူးလားးးးးး

ပါပုေရ..
နင္ထြက္သြားတာ ေစာလိုက္တာ။ တုိ႕ဧရာ၀တီတုိင္း ဗကသ မွာ ပထမဆံုးအဖမ္းခံခဲ့ရတဲ့အုပ္စုထဲက တေယာက္၊ နင္တုိ႕တင္းခံႏုိင္လို႕ ေနာက္လူေတြ ထပ္အဖမ္းမခံရတဲ့အျပင္ တခ်ိဳ႕အခ်ဳပ္နဲ႕ ျပန္လြတ္ခဲ့ရတာ မေမ့ဘူး။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ အာဇာနည္ေန႕မွာ လူထုနဲ႕ တူတူ အာဇာနည္ကုန္းကို သြားမယ္ဆိုတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ တုိက္ပြဲေခၚသံေၾကာင့္ နယ္ၿမိဳ႕ေတြကတို႕ လူငယ္ေတြ တက္ၾကြလႈပ္ရွား ျပင္ဆင္ခဲ့ၾကရတဲ့ေန႕ေတြကို သတိရတယ္။ ေနာက္ေန႕မနက္ေစာေစာ အန္တီက ရုပ္သိမ္းလိုက္တယ္ဆိုတဲ့ စကားက နယ္ၿမိဳ႕ေလးကို အဲဒီတုန္းက အခ်ိန္မွီမေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ တက္ၾကြတဲ့ လူငယ္ေလးေတြက အာဇာနည္ေက်ာက္တုိင္ေရွ႕မွာ ဗကသ ပန္းေခြကို အေရာက္ပို႕ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအတြက္ အဖမ္းခံရတဲ့လူငယ္ေတြ နည္းမွမနည္းပဲ။ အေယာက္ ၂၀ေက်ာ္တယ္။ ဗကသေရာ လူ႕ေဘာင္ေရာ ဒီခ်ဳပ္လူငယ္ေတြေရာ အကုန္ဖမ္းလုိက္တာ။
စစ္ေၾကာေရးမွာ.. ကိုယ့္ရဲေဘာ္ေတြ အတြက္ ရပ္တည္ေခါင္းခံေပးခဲ့တဲ့ နင္တုိ႕ေတြရဲ႕ သတိၱကို ေလးစားခဲ့ရတာ။
အာခံမႈကို အားက်ခဲ့ရတာ။
...........
ခုေတာ့ ေက်ာ္ေက်ာ္၀င္းမရွိေတာ့ဘူး။
ေက်ာင္းဆရာ မရွိေတာ့ဘူး။
ဂတီးမရွိေတာ့ဘူး။
ပါပုမရွိေတာ့ဘူး။
တုိ႕ေတြ အဲဒီအခ်ိန္ စစ္အစိုးရကို အံတုတုန္းက ခုေခတ္နဲ႕ မတူသလုိပဲေနာ္။ အဖမ္းခံရလဲ မီဒီယာေတြက မသိခဲ့။ စာေစာင္ ထုတ္လဲ ဘယ္ဒုိနာမွ မရွိေပါင္။ ကိုယ့္မုန္႕ဖုိးေတြ စုၿပီး ဖေယာင္းလက္ေရးေဖာက္ မီးေခ်ာင္းအပ်က္နဲ႕ လွိမ့္ထုတ္ခဲ့ၾကရတာပဲ။
ပါပုေရ…
ဂတီးေရ…
ေက်ာင္းဆရာေရ…
ေက်ာ္ေက်ာ္၀င္းေရ….
မစြန္႕ပဲစားေနသူေတြကို ျမင္ရင္ နင္တုိ႕ကို သတိရတယ္။
ေလႀကီးေလက်ယ္ တုိက္ပြဲဆင္ေနရင္ နင္တုိ႕ကို သတိရတယ္။
ပုသိမ္ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီလႈပ္ရွားမႈ သမိုင္းမွာ နင္တုိ႕ကို ဖယ္လို႕မရဘူးဆုိတာေတြ သတိရတယ္။
နင္ေထာင္ထဲမွာ ရွိေနတုန္း နင့္အေမဆံုးေတာ့ ေထာင္ထဲကေရးတဲ့ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ အျပင္ထြက္လာတာလဲ သတိရတယ္။
အဲဒီ အိမ္သာသံုးစကၠဴေပၚက ကဗ်ာေလးက ဒီမုိကရက္တစ္ျမန္မာ့အသံရဲ႕ အသံလိႈင္းက နင့္နာမည္ရင္းနဲ႕ ရြတ္ဆိုသြားခဲ့တာလဲ သတိရတယ္။
အညြန္႕တလူလူနဲ႕နင္တုိ႕ အနာဂတ္ေတြကို ရိုက္ခ်ိဳးခံခဲ့ရတာေတြကို သတိရတယ္။
ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႕ ႀကိမ္း၀ါးသံေတြ ၊ ေနွာက္ယွက္မႈေတြက ေထာင္ျပင္ေရာက္ေနတဲ့ ဘ၀ေတြထိ ထိခိုက္ခဲ့တာေတြ သတိရတယ္။
ဒါေတြကို နင္တုိ႕က ဘာလို႕ မတြန္းလွန္ႏုိင္ခဲ့သလဲ ဆုိတာလဲ ငါေဒါသထြက္ရတဲ့အေၾကာင္းတခုပဲ။ ဒါလဲ သတိရတယ္။
ကုိယ့္ကိုယ္ကိုယ္မီးေလာင္တုိက္သြင္းေနတာလို႕ ငါခဏခဏေျပာေနရတာလဲ နင္တုိ႕ အၿပံဳးမပ်က္။ဒါလဲ သတိရတယ္။
ငါဒုတိယအႀကိမ္ေထာင္ထဲ ၀င္ေတာ့ ကေလးေလးကို စိတ္ခ် က်ေနာ္တုိ႕ ေစာင့္ေရွာက္မယ္ဆိုတာေတြ သတိရတယ္။
ခုေတာ့ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ အခ်ိန္မတိုင္ခင္ ထြက္သြားႏွင့္ၾကရၿပီ။
နင္တုိ႕ေတြ ေကာင္းရာသုဂတိေရာက္ပါေစ။
ငါတုိ႕ေနာက္လူေတြလဲ တလွမ္းခ်င္း လုိက္လာေနရတာပဲ ပါပုရယ္…။
(၁၇ ရက္ေန႕ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္က ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ပါပုအတြက္)
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

ခ်စ္ေသာ ဒီဇင္ဘာ

ဒီလို ေအးခ်မ္းတဲ့ ဒီဇင္ဘာလေတြကို
ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းေပါင္းစံုလမ္းေလွ်ာက္ထြက္တဲ့အခါမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးတယ္။
တၿမိဳ႕လံုးပတ္ၿပီး ကာယေလ့က်င့္ခန္းသရုပ္ျပ ခဲ့ရတုန္းကလဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးတယ္။
အသက္ ၁၆ႏွစ္ေက်ာ္ခါစ...
ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး ပုသိမ္ေကာလိပ္တက္ေတာ့ ကားနဲ႕ မသြားပဲ မနက္ေစာေစာ ကန္သံုးဆင့္လမ္းကို စက္ဘီးစီးရတာလဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးတယ္။
ျမဴေတြဆိုင္းေနတဲ့ ႏွစ္တႏွစ္မွာတုန္းက စက္ဘီးစီးရင္း ေရွ႕ တလံေလာက္ကို မျမင္ရေတာ့တာ။ စက္ဘီးတူတူစီးဘက္ေတြနဲ႕ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ၾကရင္း မ်က္ေတာ္ေတြေပၚက ႏွင္းေတြကို သေဘာတက် ရယ္ေမာခဲ့ရတာ ဘယ္လိုမွမေမ့ႏုိင္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြေပါ့။
အသက္ ၂၀ ၀န္းက်င္
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တက္ေတာ့ ဒီဇင္ဘာခ်မ္းခ်မ္းေအးေအးထဲ မနက္ေစာေစာ အေဆာင္ေရွ႕က ၿခံတံခါး၀မွာ လာထားတတ္တဲ့ ကိုယ့္နာမည္တပ္သစ္ခြျဖဴျဖဴေတြကို ဘယ္သူေပးလဲ မသိတတ္ပဲ ေန႕တုိင္းဆင္းယူၿပီး ဘုရားပန္းကပ္ခဲ့တာ။(အဲဒါ ဘယ္သူလဲ ခုထိမသိခဲ့ရဘူး)
အသက္ ၃၀ မွာ...
ခ်စ္တဲ့သူ ရွိရာ လြိဳင္ေကာ္ကို လိုက္သြားေတာ့လဲ ခုလိုဒီဇင္ဘာေအးေအးေတြ ႀကံဳရျပန္ေရာ။ အေႏြးထည္ေတြ တထပ္ႀကီး ၀တ္ၿပီး မနက္ေစာေစာ လမ္းထေလွ်ာက္ၾကရတာ၊ တျဖည္းျဖည္းတထည္ၿပီး တထည္ခၽြတ္ကိုင္ေတာ့ လက္ထဲမွာ အေႏြးထည္ခ်ည္းပံုေနတာ။ မီးပံုေတြ ဖိုၿပီး ရဲေဘာ္ေတြနဲ႕ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြေျပာရင္း ေခါင္ရည္ ရယ္ အသားကင္ရယ္နဲ႕ ႏွစ္သစ္ႀကိဳဆိုခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ေတြ ျပန္မဆံုႏုိင္ေသးတဲ့ အဲဒီရဲေဘာ္ေတြကိုလဲ အမွတ္ရမိေနေသးတယ္၊ ေတာင္ေတြ ၾကားထဲက လြိဳင္ေကာ္ဒီဇင္ဘာရဲ႕ ေအးျမမႈ လန္းဆန္းမႈေတြေၾကာင့္ ဒီေန႕ထိမေမ့ႏုိင္ပဲ ျမန္မာျပည္ျပန္ျဖစ္ရင္ လြိဳင္ေကာ္မွာ သြားေနခ်င္တယ္လို႕ ခဏခဏေျပာျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။
အသက္ ၄၀ ေက်ာ္...
ေနာ္ေ၀းေအာ္စလိုေဆာင္းရဲ႕ အႏႈတ္ ၇ ခ်မ္းေအးမႈမွာ တုိက္ရိုက္တင္ဆက္တခုအျဖစ္ ၂၀၀၈ ႏုိဘယ္ဆုရွင္ ပိုလန္သမတေဟာင္းကို ႏႈတ္ဆက္တဲ့ သတင္းသြားရုိက္တုန္းက ကင္မရာမန္းကလဲ လက္ေတြေအးခဲ၊ တင္ဆက္သူက်မကလဲ တုန္တုန္ခိုက္ခိုက္.. အဲဒါကလဲ အမွတ္တရတခု။

ခုေရာက္ေနတဲ့ မဲေဆာက္ကေတာ့ ေဆာင္းဆိုတာ သိသာယံုေလးေအးေနတာပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လဲ ဒီဇင္ဘာအေငြ႕အသက္ ခရစ္စမတ္သီခ်င္းဆုိသံေတြကေတာ့ ၾကားေနရၿပီေလ။ ၿခံတံခါး၀ကေန ဟက္ပီးခရစ္စမတ္ တူးယူ ဆုိတဲ့အသံသာသာေလးနဲ႕ လႈပ္ႏိႈးလာရင္ေတာ့ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားတဲ့ လိေမၼာ္သီးေတြ သၾကားလံုးေတြနဲ႕ ႀကိဳဆိုရဦးမွာေပါ့။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ တႏွစ္ၿပီး တႏွစ္ျဖတ္သန္းခဲ့ရ..
ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို အမွတ္တရေပြ႕ဖက္လို႕..
နာက်င္မႈေတြကို ေမ့ပစ္ႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားလို႕..
က်ရံႈးခ့ဲရမႈေတြကို သင္ခန္းစာယူလို႕...
ေအာင္ျမင္မႈေတြက ေလွခါးထစ္အသြင္ေျပာင္းလို႕...
ဘ၀ႀကီး မဆံုးသေရြ႕... ဆက္ေလွ်ာက္ေနၾကရဦးမွာပဲ မဟုတ္လားးးး

ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

အန္တီစုၿပီးရင္ ကိုယ္

ေခါင္းစဥ္ၾကည့္ၿပီး တလြဲေတာ့ မေတြးလိုက္ၾကပါနဲ႕။
အန္တီစုေမြးေန႕ၿပီး တရက္ေက်ာ္မွာ က်မရဲ႕ ေမြးေန႕ပါလို႕ ေျပာခ်င္တာပါ။(အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္တိတိ ကြာျခားပါတယ္)
ဒီေန႕ေတာ့ ဘေလာ့လာ ေရႊပရိတ္သတ္မ်ားကို က်မ္းခန္႕သာလို႕ မာပါေစလို႕ ဒီစာမ်က္ႏွာေပၚကေန ႏႈတ္ခြန္းဆက္သလိုက္ပါတယ္။
ဘေလာ့ေလး စတင္ေရးသားခဲ့တဲ့ ၃ ႏွစ္ျပည့္လဲ ျဖစ္တာမို႕ က်မ သိေစခ်င္တာ ခံစားေစခ်င္တာ ေ၀မွ်ခ်င္တာေတြကို လာေရာက္ဖတ္ရႈအားေပးခဲ့ၾကတဲ့ စာဖတ္သူ ဘေလာ့ဖတ္သူမ်ားကိုလဲ ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါတယ္။ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းဘေလာ့ေရးေဖာ္ေရးဖက္အေနနဲ႕ လွည့္လည္ဖတ္ရႈဖုိ႕ေရာက္လာသည္ျဖစ္ေစ။ မ်က္စိလည္လမ္းမွားလို႕ ျဖစ္ေစ တမင္လာေရာက္အားေပးၾကသည္ျဖစ္ေစ၊ ေကာမန္႕ေတြနဲ႕ အားေပးသည္ျဖစ္ေစ၊ ေကာမန္႕မခ်ပဲ တိတ္တဆိတ္ ျပန္လွည့္သြားသူျဖစ္ေစ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ေနမွာပါ။ က်မရဲ႕ ဘေလာ့မွာ တင္ထားသမွ်အားလံုး စာဖတ္သူ တစံုတရာ(အခ်စ္၊ အမုန္း စသျဖင့္ ရသ၉ပါး တပါးပါး) ခံစားရရွိသြားေစဖို႕ ရည္ရြယ္ပါတယ္လို႕လဲ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း၀န္ခံပါရေစ။

မအားတာနဲ႕ ေရးဖို႕ပ်င္းေနတာေၾကာင့္ အရင္ကလို ၀တၲဳတို ရွည္ေလးေတြ မေရးျဖစ္ေနတာကိုလဲ စိတ္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းေနမိတယ္။
က်မ စာေရးဆရာမ မဟုတ္ေပမယ့္ ပရိတ္သတ္ကို ဆြဲငင္ဖမ္းစားႏုိင္တဲ့အေရးအသား ဇာတ္အိမ္ႀကီးေတြနဲ႕ စာေရးဆရာမတဦးျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ဇြဲ ရွိဖို႕ လံု႕လစိုက္ဖို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အသိေပးေနဆဲပါ။

ဒါနဲ႕ပဲ အသက္တႏွစ္ႀကီးလာျပန္တယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ေဖာက္တဲ့လမ္း ကိုယ္ေလွ်ာက္တဲ့လမ္းကို ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းေနဦးမယ္။
ကုိယ့္ေရြးခ်ယ္မႈကို ယံုၾကည္ခ်က္က တြန္းအားေပးပါတယ္။
က်မကို ေက်းဇူးမတင္ၾကပါနဲ႕။

ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

၀မ္းနည္းေၾကာင္းေလး ေရးေပးပါ....

ဗံုးေပါက္ကြဲမႈေတြကေန သင္ခန္းစာေတြ ယူတတ္ၾကဖုိ႕ လိုလိမ့္မယ္လို႕ ေဖ့ဘြတ္ေတြ လည္ဖတ္ရင္း ဘေလာ့ေတြ လည္ဖတ္ရင္းကေန ေတြးမိသြားတယ္။

တကယ္က ခုေသတဲ့လူေတြကိုၾကည့္ၿပီး က်မသနားမိတာက က်န္တဲ့လူေတြ သနားတာနဲ႕ နည္းနည္းကြာျခားမယ္။ ဘယ္လိုကြာျခားလဲ ဆုိေတာ့ စစ္တပ္ဆုိတာနဲ႕ ေပါင္းေနရင္၊ သူတုိ႕ စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးေနႏုိင္ရင္၊ ႏုိင္ငံေရး ဆုိတာႀကီးနဲ႕ ေ၀းေ၀းေနႏုိင္ရင္ ငါတုိ႕ ရဲ႕ အသက္အုိးအိမ္စည္းစိမ္ေတြအတြက္ စိတ္ခ်ရၿပီလို႕ စဥ္းစားထားတဲ့လူေတြ လက္ေတြ႕ က်င့္သံုးေနတဲ့လူေတြ အတြက္ သူတုိ႕အားထားေလးစားကိုးကြယ္ မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးေနတဲ့ အဲဒီ ဗြီအိုင္ပီ လူတန္းစားႀကီးရဲ႕ ဗြီအိုင္ပီ ေရကစားမ႑ပ္မွာ ခုလိုလဲ ေသႏုိင္တယ္ ဆုိတာကို အသက္နဲ႕ ရင္းၿပီးမွ သိလိုက္ရလို႕ပဲ။

ဒီစနစ္ႀကီးေအာက္မွာ ႏုိင္ငံေရးမလုပ္ဘူး။ လက္ရွိအာဏာရွိသူနဲ႕ ေပါင္းရင္ အဆင္ေျပတန္ေကာင္းပါရဲ႕၊ အသတ္မခံရဘူး၊ အဖမ္းမခံရဘူး၊ ပစၥည္းေတြအလုမခံရဘူး၊ အခြင့္အေရးေတြေတာင္ရမယ္လုိ႕ ေတြးၿပီး ဘ၀ကို လဲခဲ့ရတဲ့လူေတြပါပဲ။ ဘယ္ေလာက္မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးေသြး မၾကည္တဲ့အခါ ဖေနာင့္နဲ႕ အေပါက္ခံရတတ္တာေတြက ေရွ႕မွာ သင္ခန္းစာေတြ ေပးသြားတဲ့ လူေတြ လဲ မနည္းပါဘူး။

ရင္ထဲ ရွိရာ ….ယံုၾကည္ရာ

ဧရာ၀တီက ဦးခင္ေမာင္ေဆြ ေဆာင္းပါး ကို ဖတ္ၿပီး ေအာ္ ေခတ္တုိင္းေခတ္တုိင္းမွာ ဒီလို ေခြးကတက္က ေနရေနရ ဆုိတဲ့ လူမ်ိဳးေတြ ရွိပါလားလို႕ တရားက်သြားရတယ္။( အဲဒီေကာမန္႕ကို ဧရာ၀တိက တည္းျဖတ္တာ ခံရေသးတယ္)သူက ပါတီကိုေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပံုပဲ။ ဘာလို႕ဆို ဒီနာမည္နဲ႕ပါတီမွတ္ပံုတင္မွ၊ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္မွ သူ႕ကို လက္ခံမယ္ လုိ႕ တစံုတေယာက္ အဖြဲ႕အစည္းတခုကမ်ား ေျပာထားသလားမသိ။ မွတ္ပံုမတင္ေတာ့ ၀မ္းနည္းလြန္းလို႕တဲ့။ လႊတ္ေတာ္ထဲက တုိက္ခ်င္လို႕တဲ့။ အမ်ိဳးသားညီလာခံမွာ ခံထားရတာကို သူမသိလုိ႕ ျဖစ္မွာပါလို႕ ေလ်ာ့ေပါ့ေတြးေပးေနရတယ္။ လူႀကီးဆိုေတာ့လဲ ေတြးမိေတြးရာ ေရးမိေရးရာ ေရးတယ္ထင္ပါတယ္ေလ။

အံမယ္ သူက ဆုိေသးတယ္ေလ။ ေခါင္းေအးေအး ထားစဥ္းစားတာ ေရရွည္အက်ိဳးေမွ်ာ္တတ္တာ သူတုိ႕ ၃ ေယာက္ ၄ ေယာက္ပဲ ဆုိလား။ ေအာ္ ငါးဖယ္က ေျပာင္းျပန္လို႕။ ကိုယ့္ထက္ အသက္ႀကီးေပမယ့္ သူ႕အေတြးအေခၚက ဘာလို႕ လြဲေနပါလိမ့္လို႕ စဥ္းစားရတာ ေခါင္းေတာင္စားသြားေသးတယ္။
သူေထာင္ထဲမွာ ေနခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြကို ႏွေျမာမိေသးတယ္။ ေစာေစာစီးစီးသာ ခုလိုေတြးမိရင္ ေစာေစာ ထြက္ေနရမွာပဲဟာေနာ္။

ခုဆို ႏုိင္ငံျခားသူ(ထုိင္းမ)ကို ယူထားတဲ့ ဦးသုေ၀ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ကို ၀င္ၾကပါ မဲဆြယ္ေပးေသာ္လည္း ၀င္ခြင့္မရႏုိင္၊
ေဒၚသန္းသန္းႏု လဲ ထုိနည္းလည္းေကာင္း ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ တဆက္တည္း ၁၀ ႏွစ္ မေနထားမိလို႕တဲ့ (ငယ္တုန္းက ေနထားတာ မရဘူးလားမသိ) ၀င္ရဘူးတဲ့။ အင္တာဗ်ဴးမွာ နားေထာင္လိုက္ရတာ….
ေဒါက္တာခင္ေဇာ္၀င္းလဲ ႏုိင္ငံျခားက လခစားျဖစ္ေနေတာ့ ၀င္လို႕ရပါ့မလား သူ႕မွာ ပါတီလဲ မရွိ….
ႏုိင္ငံျခားနဲ႕ ဖုန္းလဲ တေကာ၊ စာေလးတေစာင္ ၊ အင္တာဗ်ဴးေလးတခု လုပ္မိရင္ေတာင္ ပါတီဖ်က္သိမ္းခံရမယ့္ ဥပေဒေအာက္မွာ…….

လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမက ၀င္ခ်င္ေနတဲ့ လူေတြလဲ အေျခခံဥပေဒကို ေသခ်ာ မဖတ္မိဘူးလား။ အိမ္ကိုပဲ အရမ္းျပန္ခ်င္ေနတာလား မိဘေတြအတြက္ ခုမွပဲ ျပန္စဥ္းစားမိေနတာလား။
……..
အင္းေလ..သူတို႕လဲ သူတို႕သမိုင္း သူတုိ႕ေရးေနတာပဲမဟုတ္လား။
...........
.................
ဒီေန႕ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကလဲ ျပည္သူသုိ႕ ပန္ၾကားလႊာထြက္သတဲ့။
တကယ္က တုိက္ပြဲမဆံုးေသးဘူး။ တကယ့္ အာဏာဖီဆန္ေရးတုိက္ပြဲေတြက ခုမွ စမွာမို႕ အရင္ ဦးေအာင္ေရႊလက္ထက္က မေအာင္ျမင္ခဲ့တာကို ေတာင္းပန္တာလားမသိ လို႕ ေတြးမိတယ္။

အန္အန္လ္ဒီမွာ လုပ္ရမယ့္ လမ္းေတြ ။ တုိက္ရမယ့္ တုိက္ပြဲလက္နက္ေတြ ၊ နည္းနာေတြ ရွိေနပါေသးတယ္။ အဲဒါကို မွတ္ပံုမတင္ဘူးလို႕ ဆံုးျဖတ္ၾကတဲ့ အဖြဲ႕၀င္ေတြ အမတ္ေတြအားလံုး မွာ တာ၀န္ရွိသလို အဲဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေထာက္ခံတဲ့ အဖြဲ႕တုိင္း ျပည္သူတုိင္းမွာလဲ တာ၀န္ရွိတယ္။

အဲဒါကေတာ့..
၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္က ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ျပည္သူေတြက ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ ေရွ႕ကေခါင္းေဆာင္ေပးပါ ဆုိတဲ့ မန္းဒိတ္ကို ရယူထားၿပီးေနာက္ တခါမွ အသံုးမျပဳရေသးတဲ့ အတြက္ အဲဒီမန္းဒိတ္ရ ေရြးေကာက္ခံ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေတြက ကိုယ္ရထားတဲ့ မန္းဒိတ္ေတြကို အသံုးခ်ေပးဖုိ႕ တာ၀န္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သူကိုယ္တိုင္ေျပာၿပီး သူကိုယ္တုိင္ေရွ႕ေဆာင္လုပ္ျပတဲ့ မတရားတဲ့အမိန္႕အာဏာ ဟူသမွ် တာ၀န္အရ ဖီဆန္ၾက ဆိုတာကို အန္အန္လ္ဒီအဖြဲ႕၀င္ေတြ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ တဆင့္ၿပီးတဆင့္ လုပ္ေဆာင္ျပၾကဖို႕။

ဘဘဦး၀င္းတင္ေျပာတဲ့ သူေသ ကိုယ္ရွင္ နည္းလမ္းေတြကို ႀကံဆ တုိက္ပြဲ၀င္ဖို႕။

ဒီသံုးခုကို တညီတညာတည္း အဖြဲ႕ခ်ဳပ္က လုပ္ၾကည့္ပါ။ ျပည္သူနဲ႕ တသားတည္းေနပါဆိုတာ ျပည္သူေတြလမ္းေပၚထြက္ရင္ လုိက္ထြက္ေပးႏိုင္ဖို႕ နဲ႕ ျပည္သူေတြ လုိက္ပါႏုိင္ေအာင္လဲ ကိုယ္က အရင္ေရွ႕ထြက္ဦးေဆာင္ျပႏုိင္ဖို႕ပဲ မဟုတ္ပါလား။

…….
...........
လူထုတုိက္ပြဲေကာ္မတီ ၂၀၁၀ ရဲ႕ ျပည္သူ႕အစိုးရေပၚထြန္းေရးနဲ႕ ဘူး လႈပ္ရွားမႈကို အျပည့္အ၀ ေထာက္ခံပါတယ္။

ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

ေက်ာခိုင္းလွည့္ထြက္သူမ်ားသို႕

၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ က်မသေဘာထားေတြ တင္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒေတြ ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီမွာ ပိုၿပီး ေကာက္က်စ္ယုတ္မာမႈေတြ အထင္းသားေတြ႕ရပါတယ္။
ေရြးေကာက္ပြဲ အႏုိင္ရ ပါတီ ျဖစ္တဲ့ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္အပါအ၀င္ ၊ တစည နဲ႕ တုိင္းရင္းသားပါတီ ၁၀ ဖြဲ႕ လက္ရွိတရား၀င္ တည္ရွိေနပါတယ္။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို က်င္းပေပးခဲ့တဲ့ စစ္အစိုးရက ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ကို အသိအမွတ္မျပဳ၊ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႕ ပတ္သတ္တဲ့ အေကာင္အထည္ေဖၚေဆာင္မႈ ဘာမွမရွိပဲ သူတုိ႕ဖာသာ ေရးတဲ့ အေျခခံဥပေဒနဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲ အသစ္ထပ္လုပ္မွာမို႕ ခုန ပါတီ ၁၀ဖြဲ႕က ျပန္ၿပီးမွတ္ပုံတင္ရမတဲ့။ ရက္ေပါင္း ၆၀အတြင္း မွတ္ပံုမတင္ရင္ ပ်က္ျပယ္မတ့ဲ။

အံမယ္ သူတုိ႕က တိုင္းျပည္အတြက္ သိပ္ၿပီး အစိုးရိမ္ႀကီးေသးတယ္။ ပါတီက ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္မယ့္ ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္းကိုတင္ အရည္အခ်င္းကန္႕သတ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ဖာသာ ေထာင္မယ့္ ပါတီက ပါတီ၀င္ေတြကိုေတာင္ လုိက္ၿပီး အရည္အခ်င္း သတ္မွတ္ေပးေသးတယ္။ သိပ္ၿပီး ေစတနာႀကီးတာကိုး။ ေထာင္က်ေနတဲ့ လူေတြပါတီထဲပါရင္ ပါတီသိကၡာက်မွာမို႕ ပါ၀င္ခြင့္ မျပဳဘူးတဲ့။ ထူးေထြတည့္ အ့ံရာေသာ္ ပါပဲေလ။

၂၀၀၉ ကို ႏႈတ္ဆက္ျခင္း

၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ မွာ ပို႕စ္ ၆၀ အတိျဖစ္ေအာင္ ဒီပို႕စ္ကိုေရးပါတယ္။
၂၀၀၈ ခုႏွစ္တုန္းက ထက္ ေရးႏုိင္အားပိုနည္းသြားပါတယ္။ ၂၀၀၇ မွာ ပို႕စ္ ၉၉ ၊ ၂၀၀၈ မွာ ပို႕စ္ ၇၉ ၊ ၂၀၀၉ မွာ ပို႕စ္ ၅၉ ဆုိရင္ တႏွစ္ကို ပို႕စ္ေပါင္း ၂၀ တိတိ ေလ်ာ့နည္းလာတာမို႕ ဒီႏွစ္ အဲလို မျဖစ္ရေလေအာင္ ဒီပို႕စ္တခုကို အျမန္ဆံုး ႏွစ္မကူးမီ တင္တာေလ။

တကယ္က က်မ ဘေလာ့စလုပ္တုန္းက ၀တၴဳေလးေတြ ေရးတင္ထားမယ္ စိတ္ကူးဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လဲ တကယ္တမ္းေရးျဖစ္ေတာ့ ဘေလာ့မဖြင့္ခင္ကေလာက္ေတာင္ မေရးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ျပန္ၾကည့္ေတာ့လဲ ညႊန္းဆိုေလာက္ဖြယ္ လူေတြ ႏွစ္သက္တဲ့ ပို႕စ္မ်ိဳး မေရးႏုိင္တာကို အေသအခ်ာ ျမင္မိလိုက္ျပန္ပါတယ္။ အိုးးး ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္......... စကတည္းက ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ ကိုယ္ေရးခ်င္တာ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေတြ ေရးခ်င္လို႕ ဘေလာ့လုပ္တာပဲေလ လို႕ ေတြးၿပီး ဆက္လက္ခ်ီတက္ေနဦးမွာပါပဲ။ ဘေလာ့ေလာကကို ႏႈတ္ဆက္ဖို႕ ဆိုတာ တခါမွကို စိတ္မကူးမိေပါင္။ ခုေနာက္ပိုင္း ဘေလာ့အသစ္ေတြထဲမွာ ဖတ္လို႕ေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ေတြဆိုတာ မ်ားလြန္းလို႕ ဖတ္ရသူေတာင္ လက္မလည္ႏုိင္ မ်က္စိမႏိုင္ ျဖစ္ေနရတာပဲ ။ ကိုယ္မေရးျဖစ္လဲ ဘယ္သူမွေတာ့ ေျပာမယ္ မထင္ေလ ။

မီဒီယာမွာ လုပ္တဲ့လူျဖစ္တာမို႕လဲ သတင္းေတြ ဘယ္ေလာက္ႀကိဳသိသိ၊ အခ်က္အလက္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ရရ ဘေလာ့မွာ သတင္းမတင္ပါဘူး။ ႏုိ႕မို႕ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႕ ဘေလာ့ေရးတာႀကီး ျငိေနမွာ စိုးလြန္းလို႕ပါ။ ဒီေတာ့ ဟုိသတင္းတင္ပါလား ဒီသတင္းတင္ပါလား လာေျပာလဲ ကိုယ္ကေတာ့ မတင္ေပါင္။

ဘေလာ့တခုတည္း ရွိေနတုန္းက စာေတြ လည္ဖတ္ ကိုယ္လဲ စာေတြေရးနဲ႕ ညနက္ထိ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ ရွိေနတတ္တဲ့ က်မက ေဖ့ဘြတ္လဲ အေကာင့္ဖြင့္ၿပီးေရာ ဂိမ္းမ်ိဳးစံုနဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ရျပန္တာမို႕ ည ၁ နာရီဆိုတာ အေစာဆံုး အိပ္ခ်ိန္ပါ။ ေအာ္.. ဟစ္တလာ တုိ႕ ေတာင္ တည ၄ နာရီပဲ အိပ္တာ ။ ကိုယ္က ၆ နာရီေလာက္ အိပ္ႏုိင္တာပဲ ေအးေဆးလို႕ အားေပးရင္း လယ္စိုက္၊ ေကာ္ဖီဆုိင္ဖြင့္ ၊ ငါးေမြး၊ ရိုလာကိုစတာကြင္းဖြင့္၊ ေဆးခန္းဖြင့္ ၊ ခ်စ္စရာ အေကာင္ေလးေမြးနဲ႕ လက္မလည္ႏုိင္ေအာင္ ကြန္ပ်ဴတာ နဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေနမိပါတယ္။ (ေဖ့ဘြတ္ထဲမွာ နာမည္အတုနဲ႕ ဓါတ္ပံုလဲ မတင္ ၊ ဘယ္သူပါလို႕လဲ မေျပာလာပဲ အတ္တဲ့ အတြက္ လက္မခံလို႕ ေစာ္ေစာ္ကားကား မုိက္မိုက္ရိုင္းရိုင္း ေျပာခဲ့သူ တခ်ိဳ႕က လြဲရင္ ေပ်ာ္စရာအေတာ္ေကာင္းတာပဲေနာ္)

အဲဒီဂိမ္းေတြ ေဆာ့ရင္း ဘ၀ဆိုတာ ဂိမ္းကစားသလိုပါပဲလို႕ ဘေလာ္ဂါ ကိုၿဖိဳးက ေျပာလာတာကိုလဲ စိတ္ပါလက္ပါ ေထာက္ခံထားပါတယ္။ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႕ ဇြဲသန္သန္ ခ်ီတက္ေနတဲ့ သူေတြ အတြက္ ပန္းတုိင္ဆိုတာ ေရာက္ကို ေရာက္လာတယ္ ဆိုတာ ဂိမ္းက ေပးတဲ့ သင္ခန္းစာပါ။

ဒါ့ေၾကာင့္လဲ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာကို စိတ္ရွည္ရွည္ ဇြဲသန္သန္နဲ႕ မဆုတ္မနစ္ ႀကိဳးူစားဖို႕ သံဓိဌာန္ကို ၂၀၁၀ အတြက္လဲ မေျပာင္းမလဲ ခ်မွတ္ထားဆဲပါ။ ၂၀၀၉အတြင္းမွာ ၂၀၀၈ ထက္စာရင္ ပိုစိတ္ရွည္လာတာ၊ ပိုၿပီး ယဥ္ေက်းလာတာ၊ နည္းနည္း၀ိတ္က်သြားတာေတြကို တုိးတက္မႈမွတ္တမ္းအျဖစ္ သိမ္းဆည္း ထားလိုက္ပါေတာ့မယ္။ ေတာ္ရံုတုိက္ခိုက္မႈမ်ိဳးကို ဘယ္လိုမွ မခံစားတတ္တဲ့ က်မကို ေခါင္းမာသူလို႕ သတ္မွတ္တာမ်ိဳးကိုလဲ ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံတတ္ေနၿပီ။ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ လုပ္မယ္လို႕ ရည္မွန္းထားခ်က္ အမ်ားစုကို အေကာ္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့သလို ရည္မွန္းထားၿပီး အေျခအေန အခ်ိန္အခါအရ သည္းခံေစာင့္ဆိုင္းထားရတဲ့ အလုပ္ေတြကိုလဲ ၂၀၁၀ မွာ အေလွ်ာ့မေပးပဲ ဆက္လုပ္ဦးမွာပဲ ဆုိတာ ၂၀၁၀ ကို ႀကိဳတင္ အသိေပးထားလိုက္ပါတယ္။

ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္မဆုတ္ဘူး ႏွစ္ေထာင့္တဆယ္…
ဖြင့္လာမယ့္ ႏွစ္သစ္တံခါး၀မွာ တုိ႕ေစာင့္ေနတယ္…
အားမာန္ျပင္းျပင္း ယံုၾကည္ျခင္းနဲ႕ ရင္ဆုိင္ဖို႕ အသင့္ ….

ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

တုိ႕တူတူ လက္ခ်င္းတြဲလို႕ေလ....

က်မတို႕ စံုတြဲ မနက္ေစာေစာ မုန္႕စားထြက္ျဖစ္ရင္ အၿမဲ လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီအခါက် စကားက အဆက္မျပတ္ေျပာျဖစ္ၾကတာ ပံုမွန္ပဲ။ ေန႕စဥ္ ညဘယ္ေလာက္နက္နက္ မနက္ သားကိုေက်ာင္းပို႕ဖုိ႕ ေစာေစာထရၿမဲ။ က်မက စားဖို႕ေသာက္ဖုိ႕ ျပင္ဆင္ေပးတာကို သားက စားၿပီး မနက္ ၇ နာရီခြဲတာနဲ႕ သူ႕အေဖက ေက်ာင္းလိုက္ပို႕ရတာကိုး။

ေက်ာင္းပို႕ၿပီး ျပန္လာရင္ မုန္႕ဟင္းခါးစားမယ္ဆို မုန္႕ဟင္းခါးဆုိင္၊ နန္းႀကီးသုတ္စားမယ္ဆို နန္းႀကီးသုတ္ဆိုင္၊ တုိ႕ဟူးေႏြးဆို တုိ႕ဟူးေႏြး၊ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ ကိုေတာ့ ထုိင္ျဖစ္တာ မ်ားတာေပါ့။ က်မတုိ႕ ၂ေယာက္လံုးက မုန္႕ဟင္းခါးကို လဘက္ရည္ နဲ႕ ပဲျပဳတ္နံျပား၊ အီၾကာေကြး ေလာက္ မႏွစ္သက္တာခ်င္းတူတာကိုး။ အဲဒီလို သြားတဲ့အေခါက္တုိင္း စကားတေျပာေျပာနဲ႕ ဟုိလူက ဘယ္လို ဒီသတင္းဖတ္ၿပီးပလား၊ ၾကားၿပီးပလား စသျဖင့္ ရယ္စရာ ေမာစရာေတြေရာ သတင္းစကားေတြေရာ ေျပာျဖစ္ေနတာပဲ။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း စကားမေျပာပဲ ဒီတုိင္းသြားေနရတာလဲ အလုပ္မွမဟုတ္တာေနာ္။ အဲဒီအခါတုိင္း လမ္းတေလွ်ာက္ေတြ႕တဲ့ လူတုိင္းက ဒီလင္မယား အိမ္မွာ စကားမေျပာျဖစ္ၾကလို႕ လမ္းထြက္စကားေျပာတာလားတဲ့။ ေျပာစရာ မကုန္ႏုိင္ဘူးလားတဲ့။ အဲဒီလို ေျပာတုိင္း က်မတို႕ ၂ေယာက္က ရယ္မိၾကတယ္။

တကယ္က က်မတို႕ အိမ္မွာဆုိရင္ ကိုယ့္ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ ကိုယ္ထိုင္ၿပီး ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္ေနတာမ်ားတာပါပဲ။ က်မက အျပင္မ်ားမ်ားထြက္ရသလို က်မ အိမ္မွာ ရွိေနျပန္ေတာ့လဲ သူကလဲ သူ႕အလုပ္နဲ႕ အျပင္ထြက္ရတာေတြ ရွိေနျပန္ေရာ။ တအိမ္ထဲမွာ မနက္စာ ထမင္းတူတူ မစားျဖစ္ၾကသလို ညစာကိုလဲ ႀကံဳရာစားတာမ်ားလာလို႕ ညစာေတာ့ တူတူစားရေအာင္လို႕ မနည္းစုစည္းထားရတာေလ။

တရက္ေတာ့ အိမ္ကိုလာတဲ့ မိတ္ေဆြတေယာက္က က်မေရာ သူေရာ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ထုိင္ေနၾကေတာ့ သူ႕နားတခါရပ္ က်မနားတခါရပ္ၿပီး ေအာ္ရယ္လိုက္တာ တဟားဟားပဲ။
ဘာလို႕လဲ သိလား။

သူ က်မပီေအနားသြားရပ္တုန္းက တုန္ကနဲ ဆိုၿပီး တက္လာတဲ့ ခ်က္ေဘာက္မွာ လဘက္ရည္သြားေသာက္ဦးမလား လို႕ ေမးတဲ့စာတန္း ထြက္လာတာေတြ႕လို႕ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်မရဲ႕ ခင္မင္းေဇာ္ နာမည္နဲ႕။
ေနာက္ က်မေနာက္နား လာရပ္ၿပီး ၾကည့္ေတာ့ ဗြီဒီယို အက္ဒစ္ လုပ္ေနတာကိုးလို႕ ေတြးမိတုန္း တုန္ကနဲ တက္လာတဲ့ ခ်က္ေဘာက္က ကိုမင္းေဇာ္တဲ့။ ေနာက္နာရီ၀က္ေလာက္က် သြားမယ္ေလ ဆုိတဲ့ စာတန္းကို ဖတ္ၿပီး သူမေအာင့္ႏုိင္ပဲ တဟားဟား ရယ္ေတာ့တာပဲ။ ဒီေတာ့မွ က်မက သူ က်မေနာက္နားလာရပ္တာကို သိေတာ့တာ။
ဘာရယ္တာလဲ ေပါ့ ေမးေတာ့မွ
ခင္ဗ်ားတုိ႕ ၂ေယာက္ကလဲ ပါးစပ္ကေျပာေတာင္ ၾကားေနတာကို စာရိုက္ေျပာေနတာ က်ေနာ္ျဖင့္ တကယ္ရယ္ခ်င္တာတဲ့။
ပါးစပ္က အသံထြက္ေျပာရမွာ ပ်င္းသြားလို႕ ... စာပဲ ရုိက္လိုက္ေတာ့တာ လို႕ က်မက ျပန္ေျဖေတာ့
ဒါ ေခတ္မွီ အိမ္ေထာင္သည္ေတြရဲ႕ ဆက္ဆံေရး ျဖစ္သြားၿပီထင္ပါတယ္တဲ့။
ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ကိုယ့္ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာထုိင္ၿပီး တကမၻာလံုးက မိတ္ေဆြေတြနဲ႕ စကားေျပာေနရင္းက တအိမ္တည္းအတူေနသူခ်င္းက တျဖည္းျဖည္း ေ၀းသြားဦးမယ္တဲ့။

သူက ေတြးေတြးဆဆ ေျပာျပတာမို႕ က်မတို႕လဲ ေသခ်ာစဥ္းစားမိၿပီး ဟုတ္တယ္။ အဲလိုျဖစ္ေနၿပီဆုိၿပီး ေနမႈပံုစံသစ္ေျပာင္းဖုိ႕ ျပင္ဆင္ၾကတာေပါ့။
အဲဒါနဲ႕ အစပိုင္းမွာ ေရးထားသလို က်မတို႕ အလုပ္မရွိတဲ့ ေန႕ေတြမွာ မနက္ပိုင္းေတြကို တူတူလမ္းေလွ်ာက္အျပင္ထြက္ၾကတယ္။ စကားေတြေျပာၾကတယ္။
ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္း ....
အိမ္နီးခ်င္းေတြအေၾကာင္း.....
သူ႕ေဆြမ်ိဳး ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳးအေၾကာင္း ......
သူ႕မိတ္ေဆြ ကိုယ့္မိတ္ေဆြအေၾကာင္း ...
သားနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့အေၾကာင္း.....
အလုပ္ထဲက မေျပလည္မႈေတြ ေျပလည္မႈေတြအေၾကာင္း......
တခါတေလ အတိတ္အေၾကာင္း...
တခါတေလ အနာဂတ္အေၾကာင္း.....
ၿပီးေတာ့ တေယာက္လက္ကို တေယာက္ဆြဲၿပီး ရယ္စရာေတြကို တူတူရယ္ေမာခဲ့ၾကေတာ့တယ္။
မိုးတြင္းကုန္ရင္ေတာ့ ညေနပိုင္းေတြမွာပါ အခ်ိန္ယူလမ္းေလွ်ာက္ဦးမယ္လို႕လဲ စိတ္ကူးထဲမွာ စီစဥ္ထားပါၿပီ။
က်မတုိ႕နဲ႕ တူတူလမ္းေလွ်ာက္ၾကမယ္ေလ.... လိုက္မယ္မဟုတ္လားးး။

ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

ျမန္မာႏိုင္ငံ အမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႕

(အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရံုးတြင္ က်င္းပေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံအမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႕)

လာမည့္ ဇြန္လ ၁၉ ရက္ေန႕ဆိုရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ဒီမုိကေရစီေခါင္းေဆာင္၊ ျပည္သူလူထုတရပ္လံုးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအလင္းတန္း။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏုိဘယ္ဆုရွင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ၆၄ ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႕ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေန႕ကိုပဲ ျမန္မာႏုိင္ငံအမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႕အျဖစ္ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ကစလို႕ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ေမြးေန႕ကို ျမန္မာႏုိင္ငံအမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႕ အျဖစ္သတ္မွတ္ က်င္းပခဲ့ပါသလဲ ဆုိရရင္ေတာ့ အံ့ခ်ီးမကုန္ႏုိင္ဖြယ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႕လႊတ္အနစ္နာခံမႈေတြကို တန္းစီခ်ေရးျပရမွာပါပဲ။

လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေမြးေန႕ကို ျမန္မာႏုိင္ငံအမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႕အျဖစ္ က်င္းပတဲ့အခါမွာ နအဖအေနနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလး အထိနာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန႕ အတည္ျဖစ္သြားမွာ စိုးရိမ္တဲ့အတြက္ သူတုိ႕ကလဲ အားက်မခံ ရက္တရက္ကို သတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္၊ ( အဲဒီရက္ကို သိေပမယ့္ ေပထက္အကၡရာ မတင္ခ်င္လို႕ ထည့္မေရးပါဘူး) ဘယ္သူ႕ေမြးေန႕ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိတယ္လို႕ေတာ့ သတင္းစာထဲ ေရးထားတာ မေတြ႕မိပါဘူး။ ဒီလိုပါပဲ။ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္(အမ်ိဳးသမီးလုပ္ငန္းအဖြဲ႕) ရွိေတာ့ သူတုိ႕ကလဲ အားက်မခံ အမ်ိဳးသမီးေရးရာတဲ့။ သူတို႕ကမွ ေနာက္လိုက္အစစ္၊ သူမ်ားလုပ္မွ လိုက္လိုက္လုပ္၊ ၿပီးေတာ့ အစိုးရတဲ့။ သူတို႕မို႕မရွက္။(ဒါေတြက ႀကံဳလို႕ ထည့္ေရးလိုက္တာပါ။ )

က်မေျပာခ်င္တဲ့ အဓိကအခ်က္ကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေမြးေန႕ကို ျပည္ပမွာ တခမ္းတနား က်င္းပေပးေနသူေတြအေနနဲ႕ ေဒၚေအာင္္ဆန္းစုၾကည္ကို တကယ္ေလးစားခ်စ္ခင္လို႕ သူမရွိပဲ သူ႕အတြက္ ေမြးေန႕က်င္းပတာမုိ႕ ဒီ့ထက္ ပိုၿပီးအဆင့္ျမွင့္လို႕ သူ႕ေမြးေန႕ကို ျမန္မာႏုိင္ငံအမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႕အျဖစ္လဲ အသိအမွတ္ျပဳေပးေစခ်င္တာပါ။ ႀကီးျမတ္တဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ေတြကို အစြဲျပဳၿပီး သူတုိ႕လုိစိတ္ဓါတ္၊ သူတို႕လို စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာေစဖို႕၊ သူတုိ႕ရဲ႕ ၀ိဉာဥ္ေတြ ပူးကပ္ေစလိုမႈေတြနဲ႕ ေန႕ထူးေန႕ျမတ္ သတ္မွတ္ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။

က်မတို႕ငယ္ငယ္တုန္းက စာက်က္ခဲ့ၾကသလိုေပါ့။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကဲ့သုိ႕ တုိင္းျပည္အက်ိဳးသယ္ပိုးမယ့္ ႏိုင္ငံသားေကာင္းမ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ ေပၚထြက္္လာေစရန္ ရည္ရြယ္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႕ကို ျမန္မာႏုိင္ငံကေလးမ်ားေန႕အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ……ဆုိခဲ့သလို ေဒၚေအာင္္ဆန္းစုၾကည္ကဲ့သုိ႕ ဥာဏ္ပညာ ထက္ျမက္ေသာ၊ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာတည္ၾကည္ေသာ၊ စြန္႕လႊတ္စြန္႕စား၀ံ့ေသာ၊ ရဲရင့္ေသာ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေကာင္းမ်ားေပၚထြက္လာေစရန္ ရည္သန္၍ေသာ္၄င္း။ လူကို မတရား ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားႏုိင္ေပမယ့္ စိတ္ဓါတ္လြတ္လပ္ရွင္သန္ေနေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အားက်အတုယူၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေလးမ်ား ေပၚထြက္လာေစရန္ ရည္သန္၍ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေမြးေန႕အား ျမန္မာႏိုင္ငံအမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႕အျဖစ္ သတ္မွတ္က်င္းပသည္မွာ ပထမအႀကိမ္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္မွ လြတ္ေျမာက္ခ်ိန္ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္မွ စတင္ခဲ့ပါသည္၊ … လို႕ တခ်ိန္က်ရင္ က်မတို႕ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ရဲ႕ စာသင္ခန္းေတြထဲမွာ မလြဲမေသြစာအံသံေတြ ေပၚလာေစခ်င္ပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဆိုတာ
ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္…..
လူထုေခါင္းေဆာင္….
အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္….
ဒီလို၀ိေသသေတြက လုပ္ယူလို႕မရ။ ကိုယ္တုိင္လုပ္မွ ရရွိပါသည္။
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကေတာ့ သူတုိ႕ရဲ႕ ရုပ္သြင္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းျပသေနခဲ့သည္မွာ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားခဲ့ၿပီ။သူတို႕မွာ ေဆြးေႏြးရန္ စကားလံုးမရွိ၊ ဖိႏွိပ္ရန္ လက္နက္သာ ရွိသည္။ ဒုတိယ လြတ္ေျမာက္ေရး တုိက္ပြဲကား ျပည္သူတဦးခ်င္းစီရဲ႕ ေရွ႕ကိုေရာက္ရွိေနေလၿပီ။ လူတဦးခ်င္းစီအား စမ္းသပ္ေနေလၿပီ။ အာဇာနည္အစစ္ေတြကို ေမြးဖြားေပးရန္ အမိျမန္မာျပည္ႀကီးက ေတာင္းဆိုေနၿပီ။ မည္သုိ႕ျဖတ္သန္းၾကမည္နည္း။ ဒီမုိကေရစီရရွိရန္ ႀကိဳးပမ္းမႈမ်ားတြင္ လူတိုင္း ပါ၀င္ရန္မေသခ်ာ၊ သုိ႕ေသာ္ ဒီမုိကေရစီ ရရွိခဲ့လွ်င္ျဖင့္ လူတုိင္းခံစားႏုိင္မွာ အေသအခ်ာပင္ မဟုတ္ပါေလာ……။
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

ဖုန္မႈန္႕မ်ား တုိက္ပြဲမ်ား စိန္မႈန္ပြင့္မ်ားရဲ႕ ပိုင္ရွင္

တေန႕က မဲေဆာက္နဲ႕ ေန႕ခ်င္းျပန္ခရီးတခု နယ္စပ္မ်ဥ္းေၾကာင္းတေနရာကို သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ လူပုဂၢိဳလ္တေယာက္ကို ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ အသက္ခပ္ႀကီးႀကီးလို႕ ေျပာလို႕ရမယ္။ လူစိမ္းမုိ႕ ၿပံဳးျပ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္ၿပီး ျပန္လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလူရဲ႕ ဥပဓိရုပ္က ၾကည္လင္ၿပီး ေလးစားဖြယ္ ရွိတာမို႕ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေျပာျပျဖစ္တယ္။ ဘယ္လုိပံုသ႑ာန္နဲ႕ ဦးေလး တေယာက္ကို ေတြ႕ခဲ့တယ္။ သူနဲ႕တြဲေတြ႕တာ ဘယ္သူေပါ့။ စသျဖင့္ေပါ့။ ေနာက္ေန႕မွာ သူနဲ႕တြဲေတြ႕သူရဲ႕ အိမ္ကို ေရာက္သြားတယ္။ စကားေတြ ဆက္ေျပာၾကရင္း အဲဒါ ဘယ္သူေလ ဆိုေတာ့ အံ့ၾသမိသြားတယ္။ ဘာလို႕ဆို သူက က်မႏွစ္သက္လြန္းလို႕ က်မဘေလာ့မွာ သူ႕ရဲ႕ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ကို ယူၿပီး ခပ္ေစာေစာပိုင္းက တင္ခဲ့ဖူးတာကိုး။ အဲဒီေဆာင္းပါးကလဲ ေခတ္ၿပိဳင္မွာ တင္တဲ့ ေဆာင္းပါး။

ဒီေဆာင္းပါးကို ဖတ္လိုက္ရကတည္းက သူေရးထားတဲ့ စိန္မႈန္ပြင့္ေလးေတြကို က်မက ရွာေဖြေနခဲ့ဘူးတယ္။
ဖုန္မႈန္႕လိုလူမျဖစ္ဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ဒါ့အတူ ေဆာင္းပါးထဲက အတိုင္း အတၱကိုေအာင္ႏုိင္သူျဖစ္ဖို႕ က်မက အတတ္ႏုိင္ဆံုး ႀကိဳးစားခ်င္မိတယ္။ သူဟာ သူေရးတဲ့ေဆာင္းပါးထဲက လူမ်ိဳးပါပဲ။ အဲလိုမွန္းသိရင္ သူ႕ကို ေသခ်ာ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္လို႕။ ခုေတာ့ ေနာက္ဘယ္အခ်ိ္န္မွာ ျပန္ေတြ႕ေတာ့မယ္ မသိတဲ့ ေဆာင္းပါးရွင္ကို စိတ္ထဲကပဲ ႏႈတ္ဆက္လုိက္ပါတယ္။ က်မတုိ႕ ေအာင္ပြဲေတြနဲ႕ ျပန္ေတြ႕ခြင့္ရပါေစလို႕ေလ။

အဲဒီေဆာင္းပါးရွင္ ျမတ္ႏိုးရဲ႕ ေခတ္ၿပိဳင္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ဘူးတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးကို က်မဘေလာ့ ဒီေနရာေလးမွာ တင္ေပးခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဖတ္ရႈၾကည့္ပါဦးရွင္။

ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

ကၽြန္းျပန္တေယာက္နဲ႕ စကားလက္ဆံု…

မေန႕ညေနက မိတ္ေဆြတဦးက အမ မုန္႕ဟင္းခါးခ်က္တယ္ လာစားပါ ဆိုလို႕ သြားရင္း ကၽြန္းျပန္တဦးနဲ႕ အမွတ္မထင္ေတြ႕တယ္။ အဲဒါ ဆရာဦးတင့္ေဇာ္ေလ ဆိုၿပီး ကဗ်ာဆရာ ေမာင္လြမ္းဏီက ေျပာေတာ့ စားလက္စ မုန္႕ပန္းကန္ကို ေဘးနားခ်ရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို မိတ္ဆက္လို႕ သိခ်င္တာေတြ တရစပ္ေမးမိတယ္။ သူကလဲ စကားကို ေရပက္မ၀င္ကို ေျပာတာပဲ။ က်မျဖင့္ အားရလိုက္တာ စိတ္ထဲမွာ သိခ်င္တာေတြကို ေသခ်ာေမးလိုက္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေက်နပ္မိတယ္။

ဆရာဦးတင့္ေဇာ္နဲ႕ ေတြ႕ေတာ့ သူ႕လက္ေရးစာမူ စာအုပ္ကို ၁၉၉၇ ေလာက္က ဖတ္ရတာ မွတ္မိေနတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ဖတ္မိၿပီး သိခ်င္တာတခ်ိဳ႕ကို ေမးမိတာပါ။

ေမးမိတဲ့အထဲမွာ ကၽြန္းက ထြက္ေျပးမယ့္လူေတြကို သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္ လုပ္ေပးခဲ့တဲ့အေၾကာင္း၊ ေလွကို တြန္းထုတ္ေပးမယ့္ လူအျဖစ္ လုိက္ေပးေတာ့ လုိက္သြားခ်င္စိတ္ မျဖစ္မိဘူးလား ဆုိတာေရာ ေမးတာအစံု။ သူ ျပန္ေျဖတာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့။

အဲလိုေျပာၾကရင္းနဲ႕ ကၽြန္းဖ်က္သိမ္းတဲ့ စာမထြက္ခင္ က်ဆံုးခဲ့တဲ့ အစာငတ္ခံဆႏၵျပတဲ့ လူေတြအေၾကာင္း ေရာက္သြားေရာ။ ဘယ္လိုအစာငတ္ခံၾကတာလဲ ဆရာေရာ အဲဒီအစာငတ္ခံတဲ့အထဲ ပါေသးလား ဆုိေတာ့ သူက ပထမ တခါ ရက္ ၄၀ တုိက္ပြဲမွာ ပထမသုတ္ကတည္းက ပါထားလို႕ ခုအပတ္မွာ မပါရပဲ ေဘးက ကူညီတဲ့အဖြဲ႕မွာ ပါတယ္တဲ့။
သူတို႕ အရက္၄၀ တုိက္ပြဲတုန္းက အေသအေပ်ာက္မရွိပဲ သူတုိ႕လိုခ်င္တဲ့ အခ်က္ေတြ ရခဲ့တယ္တဲ့။ ခု သမီးေမးတဲ့ ္တိုက္ပြဲမွာေတာ့ ကၽြန္းစနစ္ကို ဖ်က္သိမ္းလိုက္တဲ့ ထိ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ တို႕ဖက္က ၈ ေယာက္ က်ဆံုးခဲ့တာတဲ့။

ဦးတင့္ေဇာ္(ခ) ဦးလွေဖ(တကသ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း)

တခါတုိက္ပြဲမွာ ပထမသုတ္ ဒုတိယ သုတ္ ဘယ္လိုခဲြလဲ ဆိုေတာ့ ပထမ တသုတ္ အစာငတ္ခံၿပီး တပတ္အၾကာမွာ ဒုတိယသုတ္၊ ဒုတိယသုတ္ ၀င္ၿပီးေနာက္တပတ္အၾကာ တတိယသုတ္ ၊ ပထမသုတ္နဲ႕ ဆိုရင္ ၂ ပတ္အကြာေပါ့။ အဲလို၀င္တာတဲ့
က်ဆံုးတဲ့ ၈ ေယာက္လံုးက ပထမသုတ္ကခ်ည္းပဲလား ဆုိေတာ့ မဟုတ္ဘူးတဲ့ ပထမသုတ္ကလဲ ပါတယ္ ဒုတိယသုတ္ကလဲ ပါတယ္ တတိယ သုတ္ကလဲ ပါတယ္တဲ့။ ေနာက္ဆံုး တုိက္ပြဲ ဘယ္ႏွစ္ရက္ၾကာခဲ့လဲ ဆုိေတာ့ ၅၃ ရက္တဲ့။

ဆရာေရ အဲဒီမွာ အစာငတ္ခံတုိက္ပြဲ၀င္ေနရင္း ႏႈတ္ထြက္တာေရာ ရွိသလားေပါ့။ ေသတဲ့လူရွိလာတဲ့အခါမွာ ႏႈတ္ထြက္မယ့္လူေရာ မရွိဘူးလားေပါ့။ ဒီေတာ့ ဆရာဦးတင့္ေဇာ္က ဒီတိုက္ပြဲကို စတိုက္မယ္ ဆုိကတည္းက အသက္ေသတဲ့အထိ အဆံုးတုိင္ တုိက္မယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ထားတာပဲတဲ့ ။ ဒီေတာ့ လူေတြက ႀကံ႕ခိုင္ၿပီးသားတဲ့။ ေသေတာ့မယ္ဆုိရင္ လူက ေျခဖ်ားေတြက စၿပီးေအးလာတာတဲ့။ ေအးလာတဲ့ လူကို က်န္တဲ့လူေတြက ျပဳစု ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားေလးေတြကုိ ဆုပ္ကိုင္ၿပီး စကားေလး ေျပာေပးေနရင္း က်ဆံုးၾကတာပဲတဲ့။ တခ်ိဳ႕က် သတိလစ္သြားတာကေန က်ဆံုးတာတဲ့။ တေယာက္ဆိုရင္ လက္ေျမွာက္ေတာ့ တခုခု လိုခ်င္တယ္မွတ္လို႕ ဘာလိုခ်င္လဲလို႕ ေမးေနရင္း က အေလးျပဳလိုက္ရင္း က်ဆံုးသြားတာတဲ့။ ၅၃ ရက္တိုက္ပြဲမွာေတာ့ တေယာက္ ႏႈတ္ထြက္တာ ရွိခဲ့တယ္တဲ့။ က်န္တဲ့လူေတြကေတာ့ တိုက္ပြဲ ၿပီးတဲ့ထိ တုိက္မယ္ဆိုၿပီး ႀကံ႕ႀကံ႕ခံေနခဲ့တာတဲ့။(အဲဒီႏႈတ္ထြက္တဲ့ လူနဲ႕ ႏွစ္အတန္ၾကာ ေထာင္ကလြတ္ေတာ့ သူနဲ႕ ဆံုခဲ့ေသးတယ္တဲ့။ ႏွစ္ေတြ အဲေလာက္ၾကာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ အဲဒီလူက အဲဒီတုန္းက သူႏႈတ္ထြက္ခဲ့တာ မွားပါတယ္လို႕ ေတာင္းပန္တယ္တဲ့ ဆရာကေျပာသြားေသးတယ္။)

သူတုိ႕လက္ထက္က စာေရးဆရာ ျမသန္းတင့္တို႕ ၊ေလထီးဦးအုန္းေမာင္တို႕ေတြက ဒီတုိက္ပြဲေတြကို ဦးေဆာင္ပါ၀င္ခဲ့ၾကတယ္။ အသက္ေသခ်င္ ေသပါေစ အာဏာရွင္ကို တုိက္မယ္။ မတရားတဲ့ အမိန္႕ကို တုိက္မယ္ဆိုၿပီး တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတယ္။ သူတုိ႕ တုိက္ပြဲေၾကာင့္ ဒီေန႕ထိ အဲဒီကၽြန္းစနစ္က မရွိေတာ့တာေပါ့။ သူတုိ႕သာ ခုလိုအေသခ ံမတုိက္ခဲ့ၾကရင္ ခုခ်ိန္ဆို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႕ မင္းကိုႏုိင္တို႕ အဲဒီကိုကိုးကၽြန္းကို ေရာက္ေနေလာက္ၿပီ။

သူေျပာတာကို နားေထာင္ရင္း က်မက ဒီေန႕အေျခအေနနဲ႕ ဆက္စပ္ေတြးမိေနတာပါ။
အဲဒီကၽြန္းလို ေနရာမဟုတ္ပဲနဲ႕ ဒီေန႕ နယ္စပ္ေဒသက လူေတြ အေနနဲ႕ သူတို႕လို ဆက္သြယ္မႈဘယ္လိုမွ လုပ္မရတဲ့ေနရာလဲ မဟုတ္၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႕ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေနႏိုင္တဲ့ ဘ၀မွာ ဘာလို႕ တုိက္ပြဲေတြကို စြန္႕ခြာေျပးၾကသလဲ။ လူ႕ဘ၀မွာ လူတုိင္းေတြ႕ႏုိင္တဲ့ အခက္အခဲ အခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ဘ၀ေရာ အသက္ေရာ ေပးၿပီးလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးနဲ႕ ေ၀းရာကို ဘာလို႕ ေျပးၾကသလဲ။ အဲဒီေခတ္က ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ ၊ မ်ိဳးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ေတြေလာက္ အနစ္နာခံ အေသခံ ၿပီး တုိင္းျပည္အတြက္ လုပ္ေပးဖို႕ စိတ္ဓါတ္ေတြကို မရွိေတာ့တာလား။ လုပ္ဖို႕ အလုပ္မရွိတာလား။

သားသမီးေတြ ေရွ႕ေရးေၾကာင့္ဆိုတဲ့ လူေတြ။ ဘယ္သူ႕ေၾကာင့္ ဘယ္၀ါ့ေၾကာင့္ ဒီနယ္က ထြက္ရတာလို႕ သူမ်ားအျပစ္လႊဲခ်ၿပီး ထြက္သြားၾကသူေတြ။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ နအဖ ထံမွာ လက္နက္မခ်ခဲ့ၾကေပမယ့္ တတိယႏုိင္ငံမွာ လက္နက္ခ်သြားသူေတြ။ ေအာ္ …. တုိက္ပြဲကို သူတို႕ ဘယ္လိုနားလည္သလဲ။ အႏွစ္ ၂၀ ရွိၿပီ ဘာမွမျဖစ္ေသးဘူး လို႕ ေျပာေနသူေတြ။ သူတုိ႕ေရာ အာဏာရွင္ကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႕ ဆန္႕က်င္ခဲ့ဘူးသလဲ …

ခုေနာက္ပိုင္းေတြ႕ရတဲ့ အာဏာရွင္တုိက္ေနတဲ့ ဘက္က လူေတြ မေကာင္းေၾကာင္းေတြခ်ည္း လုိက္ေျပာၿပီး ကိုယ္တုိင္က နာမည္ေတာင္မေဖာ္ရဲတဲ့ လူေတြ။ ဒါေတြကို ျမင္ရ ဖတ္ရတဲ့အခါ ဆရာဦးတင့္ေဇာ္တုိ႕ရဲ႕ အသက္ေပးတုိက္တဲ့ ကၽြန္းတုိက္ပြဲကိုပဲ ျမင္ေယာင္ေနမိေတာ့တယ္။

အဲဒီမွာလဲ အဖြဲ႕ေတြပါတီေတြ အစံုရွိတာပါပဲ။ ေျမေပၚ ေျမေအာက္ ေက်ာင္းသား ပါတီ အစံုရွိေနခဲ့တာပဲ။ သူတုိ႕ေတြ သိခဲ့ၾကတယ္။ အဓိကရန္သူက ဘာလဲ။ ဒီတုိက္ပြဲကို ဘယ္လိုတုိက္မလဲ။ ဘယ္သူေတြက ပံ့ပိုးကူညီမလဲ။ ဘယ္ေလာက္ထိ စြန္႕ရမယ္ …။ သိရက္နဲ႕ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကသူေတြ… အဲဒီေခတ္က ႏုိင္ငံခ်စ္စိတ္က ဒီေန႕ေခတ္ထက္မ်ား ပုိေနၾကသလား။

ဆရာနဲ႕ စကားေျပာခန္းက ဆံုးသြားေပမယ့္ က်မအေတြးေတြက မဆံုးႏုိ္င္ေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေတာ့ ေျပာဖူးပါတယ္။ ေတာ္လွန္ေရး လုပ္မယ္ဆုိရင္ အဆံုးထိ လုပ္ရမယ္တဲ့။ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ ကာလထဲမွာပဲ အာဇာနည္တုိ႕၏ လုပ္ငန္းသည္ ဆံုးခန္းတုိင္ေအာင္ လုပ္ရမည္လို႕ သူ႕အိမ္မွာေတာင္ စာတန္းခ်ိတ္ခဲ့ဘူးတာပဲ။ သူက ခိုင္မာျပတ္သားစြာ ရပ္တည္ေနဆဲ။ ေတာ္လွန္ေရးအေပၚ ယံုၾကည္စိတ္က ခုလို ခိုင္မာျပတ္သားမႈကို ျဖစ္ေစတာထင္ပါရဲ႕။

ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ ဘယ္ေန႕ၿပီးမယ္ေတာ့ မေျပာႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ရဲ႕ယံုၾကည္စိတ္ကပဲ အနားသတ္ေပးတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ သူရဲေကာင္းေတြ ရွိေနဆဲပါ။
(ကိုယ္ေတြးမိရာကို ေတြးတဲ့အတုိင္း ေရးထားတာပါ။)
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

ႏိုင္ငံတကာအမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႕

အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ႀကီးျမတ္မႈကို ဒီလိုသရုပ္ေဖာ္ထားပါတယ္။
ဒီရုပ္တုကို ေနာ္ေ၀းက ရံုးတရံုးေရွ႕မွာ ရိုက္ယူလာခဲ့တာပါ။ ဘာရံုးလဲ ဆုိတာ ေမ့ေနၿပီ သိတဲ့လူ ေကာမန္႕ေပးခဲ့ပါေနာ္။

ဘယ္သူက ျငင္းႏိုင္လို႕လဲ၊ ဒီအမွန္တရားကို။ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ အမ်ိဳးသမီးေတြအေနနဲ႕ ကိုယ့္ရဲ႕ ျမင့္ျမတ္မႈေတြကို ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္မွ ေခ်ဖ်က္ျပစ္တာ မခံရေစခ်င္ဘူး။ ကိုယ္အစြမ္းအစ ရွိသေလာက္ ႀကိဳးစားၿပီး ကိုယ္ပိုင္အရည္အခ်င္းေတြကို ေဖာ္ထုတ္ျပသရမယ္။ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္လို႕ ဆိုတဲ့ အခ်က္တခုနဲ႕ေတာ့ ေနရာယူခ်င္စိတ္ မရွိဖုိ႕လိုတယ္။ ကိုယ္ပိုင္အရည္အခ်င္းသည္သာ အဓိကပါပဲ။ အဲဒီအခါက်ရင္ အားလံုးထက္ သာလြန္တဲ့ေလးစားဖြယ္ရာေတြကို အမ်ိဳးသမီးဆုိတဲ့ပညတ္ခ်က္ကေန သယ္ေဆာင္လာလိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါလား။
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

Rest of your post

အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ၿပီ။

ေအာ္စလိုကေန ဘန္ေကာက္။
ဘန္ေကာက္ကေန ခ်င္းမုိင္။
ခ်င္းမုိင္ကေန ကိုယ့္ေနအိမ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညေန ၆ နာရီ။
ကုိယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာျပန္ေရာက္ ေရာက္ခ်င္း ပထမဆံုး ဘာမွမလုပ္ႏုိင္ေသးခင္
သားသား မားမားကို သတိမရဘူးလား ေမးလိုက္ေတာ့ ရေတာ့ ရတယ္ ဒါေပမယ့္ သားေပ်ာ္တယ္ဟ တဲ့။
ဒင္းက အေမမရွိေတာ့ အေမ့ကြန္ပ်ဴတာကို ဂိမ္းေဆာ့ရင္း ေကာင္းေကာင္းသမထားတာကိုး။ လြမ္းရက်ိဳးနပ္ပါရဲ႕။ ၀တုတ္ပါးေဖာင္း ေနတာပဲ သားက အေမကို လြမ္းေနပံု။

ဒါနဲ႕ ကိုယ့္ပီေအကို ေမးရတယ္ အိမ္မွာ ဘာဟင္းခ်က္ထားသလဲ လို႕။ ေမးလ္ထဲမွာ ျပန္လာရင္ သီးစံုပဲကုလားဟင္း စားခ်င္လိုက္တာ လို႕ ေျပာထားဘူးတာကိုး။ ခ်က္မ်ားထားမလား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ ေမးလိုက္ေတာ့ ဘာမွမခ်က္ထားဘူးတဲ့။ ညေစ်းမွာ သြားစားမယ္ေလ ႀကိဳက္တာစား ၊ ဖတ္ထုိင္း( ထုိင္းကြတ္တီယိုေခါက္ဆြဲေၾကာ္) စားမယ္ဆို သြားမယ္ေလတဲ့။ (ကဗ်ာမဆန္လိုက္ပံုမ်ား) ။ ဒါေပမယ့္ သီးစံုပဲကုလားဟင္းခ်က္ဖုိ႕ ဒန္႕သလြန္သီး၊ ပဲသီး၊ ခရမး္သီး၊ ရံုးပတီသီး အစံုအလင္၀ယ္ေပးထားတယ္ တဲ့။( ေအာ္ အလိုက္သိတယ္ေပါ့ေလ…)

ဒါနဲ႕ အဲဒီညကို မဲေဆာက္ညေစ်းမွာ စားေသာက္ရင္း ၿပီးလိုက္ရတယ္။
ေနာက္ေန႕မနက္ အိမ္ကို ေသခ်ာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေၾကာင္မရွိ ၾကြက္ထ ဆိုသလို ၾကြက္ေတြ ေတြ႕ေနရတယ္။ အိမ္ကလဲ ရႈပ္ေနတာပဲ။ ဒါေတာင္ ျပန္လာေတာ့မယ္ ဆုိလို႕ အိမ္ကို ေခၚရွင္းထားေသးသတဲ့။ အိမ္ရွင္းဖုိ႕ မလုပ္ေသးခင္ ကိုယ့္အလုပ္က ဖုန္း၀င္လာတယ္။ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံအမ်ိဳးသားေကာင္စီက အလုပ္အမႈေဆာင္အစည္းအေ၀းေလး အင္တာဗ်ဴး ရိုက္ေပးပါဦးတဲ့။ အင္း သူ႕ဆန္စားရဲရမွာကိုး။ သြားရိုက္ေပးဖို႕ ဖုန္းခ်ိန္းေတာ့ ေမးခြန္းေတြ ေပးထားဦးဟ ၊ အဖြဲ႕အစည္းနဲ႕ ဆုိေတာ့ သူတို႕နဲ႕ ဘယ္လုိေျဖရမယ္ တုိင္ပင္ရဦးမယ္တဲ့။ ဟုတ္ၿပီ ဒါဆို ဒီလိုဒီလိုေတြေမးမယ္ ၊ ဘယ္အခ်ိန္လာရမလဲ ေနာက္တနာရီမွာ လာတဲ့။

အိုေက.. ၾကားခ်ိန္ေလးမွာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားလူမႈေစာင့္ေရွာက္ေရးအဖြဲ႕(SAW) ရဲ႕ လူကုန္ကူးျခင္းခံရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႕ ကေလးေတြအတြက္ ေဂဟာအသစ္ဖြင့္ပြဲသတင္း သြားရိုက္၊ ေနာက္ အဲဒီကေန တဆက္တည္း NCUB ရံုးကို သြားရိုက္ ၿပီး အက္ဒစ္လုပ္ ေအာ္စလို တုိက္ရုိက္ေမးပံုစံ ေမးခြန္းေတြ ေရးေပး၊ ဆာဗာေပၚတင္ေပး၊ SAW သတင္း တပုဒ္အၿပီးလုပ္ ဆာဗာေပၚတင္ေပး။ ညေနျဖစ္သြားေရာ။ အိမ္ကို ျပန္လာၿပီး အိမ္ရွင္း။ အခု ၾကြက္ေတြမလာေတာ့ ပီေအက က်မကို နင္က ေၾကာင္ဓါတ္ရွိတယ္ ထင္တယ္ နင္လဲ ျပန္လာေရာ ၾကြက္လဲ မလာေတာ့ဘူးတဲ့ ေျပာပံုက။ အိမ္မွာ ရႈပ္ေနလို႕ ၾကြက္လာတာကို ၀န္မခံခ်င္ဘူး။

အမ္မေလး အိမ္ရွင္းေနရတာနဲ႕ ၊ လူႀကံဳေတြကို ပစၥည္းလာယူဖို႕ စာရင္းစာရြက္တရြက္နဲ႕ ဖုန္းေခၚလိုက္ ေပးလိုက္ လုပ္ေနရတာနဲ႕။ တေန႕က ဘယ္လိုကုန္သြားတယ္မသိ။ သီးစံုပဲကုလားဟင္းလဲ ဘယ္လိုမွ မစားရေသး။ ေရခဲေသတၱာထဲ ရွိေနတဲ့ ပုဇြန္ခ်ဥ္ထုပ္ကို သုတ္ၿပီး ပန္းေဂၚဖီေၾကာ္နဲ႕ ႏွစ္ပါးသြားလိုက္ရျပန္တယ္ ။

ေနာက္တရက္..
စားခ်င္တာေတြ စားရမယ္ မထင္နဲ႕ဦး။ ရံုးခ်ဳပ္က အမိန္႕ေတာ္လာတယ္။
ဂ်ာမဏီမွာ ရိုက္ခဲ့တဲ့ အင္တာဗ်ဴးေတြ အၿပီးလုပ္ပို႕ပါတဲ့။
အက္ဒစ္လုပ္ရပါေတာ့တယ္။ ဟူးးးးးးးး

ဒါေပမယ့္ သီးစံုပဲကုလားဟင္းနဲ႕ ငါးခူေၾကာ္ တရက္။
၀က္သား ၊မွ်စ္၊ခ်ဥ္ေပါင္ အရည္ေသာက္ နဲ႕၀က္သားကို အေၾကာ္မႈန္႕လူးၿပီးေၾကာ္တာေလးနဲ႕ တရက္…. ကိုအေသအခ်ာ ခ်က္စားၿပီးပါေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးရင္းးးးး
ခရီးသြားအေတြ႕အႀကံဳေလးေတြကို ေ၀မွ်ပါဦးမယ္လို႕။
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

၂၀၀၈ ကို ျဖတ္သန္းျခင္း

က်မရဲ႕ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ေလးမွာ

ဒီႏွစ္ ၂၀၀၈ အတြက္ ႏွစ္ခ်ဳပ္စာရင္းေလး လုပ္ၾကည့္ရရင္...
ဒီႏွစ္ထဲမွာပဲ ဒီဘေလာ့ေလးက ရတဲ့ ဘေလာ့မိတ္ေဆြေတြနဲ႕ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေန႕ရက္ေတြ ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ စကား၀ုိင္းေတြ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ခရီးစဥ္ေလးေတြ ရရွိခံစားခဲ့ရပါတယ္။
ဒီႏွစ္ထဲမွာပဲ ကိုယ္မမွားပါပဲ ကိုယ့္ကိုပုဂၢိဳလ္ေရး တုိက္ခိုက္မႈေတြကိုလဲ ခံစားရပါေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က က်မေဘးမွာ ၀ိုင္းရံေပးခဲ့တဲ့ ဘေလာ့မိတ္ေဆြေတြ နဲ႕အတူ က်မရဲ႕ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ ၊ က်မရဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုး ရဲေဘာ္ေတြ ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးလဲတင္ပါတယ္။ ဒီလိုမိတ္ေဆြစစ္ေတြ ရရွိတာေၾကာင့္ ဘ၀မွာ ခုလိုႀကံ႕ႀကံ႕ခံေနႏဳိင္တာပဲလို႕လဲ တန္ဖိုးထားတတ္ခဲ့ၿပီ။
ဒီႏွစ္ထဲမွာပဲ ကိုယ့္ခင္မင္ရတဲ့ ရဲေဘာ္ဂူရု ၊ကိုယ္ေလးစားရတဲ့ ေဒါက္တာမ်ိဳး၀င္း တုိ႕ကြယ္လြန္ဆံုးပါးခဲ့ရတယ္။ ၂ ေယာက္စလံုးရဲ႕ စ်ာပနမွာ က်မ မေရာက္ရွိခဲ့ရဘူး။
ဒီႏွစ္ထဲမွာပဲ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ခရီးေတြ ဆက္တုိက္ထြက္ေနရတယ္။ အေတြ႕အႀကံဳသစ္ေတြ ရရွိတယ္။
ဒီႏွစ္ထဲမွာပဲ အလုပ္အကိုင္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္တတ္ေစတဲ့ စိတ္ခံစားမႈကို သိရွိခဲ့ရတယ္။
ဒီႏွစ္ထဲမွာပဲ တခါမွမၾကားဖူးတဲ့ သတင္းဆိုးေတြကို ကိုယ္တုိင္ ဖတ္ေပးေနရတယ္။
ဒီႏွစ္ထဲမွာပဲ ေဒါသကို ဘယ္လိုထိန္းခ်ဳပ္ရတယ္ဆုိတာ ကိုယ့္ထက္ငယ္တဲ့ သူေတြက ေရွ႕ေဆာင္ျပတာ လက္ခံလုိက္ရၿပီ။
ဒီႏွစ္ထဲမွာပဲ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္နဲ႕ တခါမွ မရဘူးတဲ့နားလည္မႈေတြကို ေ၀းကြာေနရမႈကေနတဆင့္ လက္ခံရရွိ လိုက္ရတယ္။
ဒီႏွစ္ထဲမွာပဲ ဘေလာ့ထဲကတဆင့္ ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္ အဆက္အသြယ္ျပတ္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲေဘာ္တခ်ိဳ႕နဲ႕ ဆက္သြယ္မႈေတြ ျပန္ရခဲ့တယ္။
ဒီႏွစ္ထဲမွာပဲ ခင္မင္းေဇာ္ဆိုတဲ့ ဘ၀မွာ ကိုယ္ပိုင္အရည္အခ်င္းေတြနဲ႕ မွတ္တိုင္တခ်ိဳ႕လဲ စိုက္ထူႏုိင္ခဲ့ၿပီ။
ဒီႏွစ္ထဲမွာပဲ ဘယ္လိုအခက္အခဲမဆုိ ရင္ဆုိင္ႏုိင္တယ္ ဆုိတဲ့ ယံုၾကည္မႈေတြကိုလဲ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။

ဒီႏွစ္ ၂၀၀၈ ကိုေတာ့ အျမတ္ရာႏႈန္းမ်ားမ်ားနဲ႕ ေက်ာ္ျဖတ္ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္လို႕ စာရင္းခ်ဳပ္ရလိမ့္မယ္။
အားလံုးကို ေက်နပ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ....
ေရွ႕လာမယ့္ ၂၀၀၉ မွာလဲ ႀကံဳလာမယ့္ ေလာကဓံအားလံုးကို ခိုင္မာတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြနဲ႕ ေက်ာ္ျဖတ္မယ္လို႕ စိတ္ကူးထားလိုက္ပါၿပီ။

ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

အလြမ္း ဒီဇင္ဘာ ေနာက္ဆက္တြဲ

တေန႕က အလုပ္ထဲမွာ ရွိေနခ်ိန္
က်မပီေအက ဂ်ီေတာ့ကေန လွမ္းေမးတယ္။
တကယ္လားတဲ့။ ဘာလဲ ဆိုေတာ့ လြမ္းတယ္ ဆိုတာေလတဲ့....
အခ်င္းခ်င္းစကားကို မယံုတာလား...
ရင္ဘတ္ထဲထိ နားလည္တယ္ဆုိ... ဘာညာကြိကြေပါ့ေလ... ျပန္ေျပာရတာေပါ့...
သူက ဘေလာ့ကို ၀င္လည္တာ အလြမ္းဒီဇင္ဘာပို႕စ္ကို ဖတ္ရလို႕ေမးတာတဲ့... ၾကည့္ ေမးပံုက...
အင္းးးးး သူေမးလဲ ေမးေလာက္ရဲ႕...
က်မက ပို႕ေပးလိုက္တဲ့ ဓါတ္ပံုေလးလဲ ၾကည့္ပါဦးးးးး။




တကယ့္ကို ႏွင္းေတြမျမင္ဖူးလို႕ ေတြ႕စေလးပဲ အဲလိုေနတာပါ။
ခုေတာ့ အခ်ိန္တုိင္း စကၠန္႕တုိင္း ခ်မ္းခ်မ္းေအးေအးထဲ လြမ္းလို႕သာ ေနပါေတာ့တယ္ လို႕....
တကမၻာလံုးးးးးးးးးးးးးၾကားေအာင္ ေအာ္ေျပာလို႕ရရင္ ေအာ္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္..... လို႕
အဲလိုေျပာလုိက္ေတာ့.......
အင္းးးးးးးးတဲ့.....
(အခ်စ္ဆုိတာ အသက္အရြယ္နဲ႕ ဆုိင္ပါသလား)

ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္