က်မရဲ႕ ပီေအ

ဒီေန႕…
သီရိေဂဟာလို႕ လူေတြကတင္စားတတ္တဲ့ မိဘရင္ခြင္
ဇာတိေျမက အိမ္ကေလးကို မျပန္ျဖစ္တာ ၂၁ ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္တဲ့….နင့္အတြက္….
အိမ္မျပန္ျဖစ္တဲ့…… နင့္အတြက္ …..
ခ်စ္သူေရ…
အိမ္ပီသတဲ့ အိမ္တလံုးျဖစ္ေအာင္
တတ္ႏိုင္တဲ့အင္အားနဲ႕
ငါဖန္တီးေပးခ်င္တယ္။
ဒါဟာ သက္ေသျပစရာမလုိတဲ့ ငါ့ရဲ႕အခ်စ္ပဲ ျဖစ္ရဲ႕။
ဒီအိမ္မွာ ေႏြးေထြးျခင္းရွိမယ္။
လံုၿခံဳျခင္းရွိမယ္။
တီတီတာတာ ပီယာ၀ါစ စကားလွေတြေခၽြမေနေပမယ့္
လိုအပ္ရင္ အသက္ပါေပးမယ့္ လက္တြဲေဖာ္မေဟသီက
အဆင္သင့္ရွိေနတယ္။
နင့္ဆီက ေပးႏုိင္တဲ့ အရာအားလံုးထဲက
ေအးျမတဲ့ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႕ မွန္ကန္ခိုင္မာတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ကလြဲလို႕
ဘာဆိုဘာမွ မေတာင္းဆိုခ်င္ပါဘူး။
မေတာင္းဆိုခဲ့ဘူး။
ဘ၀မွာ လိုအပ္တာနဲ႕ လိုခ်င္တာကို
ခြဲျခားသိတတ္ဖို႕ သင္စရာမလိုပဲ ေနတတ္ခဲ့ပါၿပီ။
ေနတတ္ခဲ့ေလၿပီ။
ေကာင္းကင္တခုတည္းေအာက္မွာ ရွိေနေပမယ့္
တန္ဖိုးထားတာခ်င္းမတူညီတတ္တဲ့ လူေတြရဲ႕ စိတ္ထားေတြ
ကမၻာေျမႀကီးေပၚမွာ ေျခစံုရပ္ေနတာခ်င္းတူေပမယ့္
ေလွ်ာက္ရတဲ့ လမ္းေတြ မတူညီတတ္တဲ့ ဘ၀ေတြ..
ဒါေတြအားလံုးကို… အေတြ႕အႀကံဳေတြဆီက က်က္မွတ္ခဲ့ရတာပဲ မဟုတ္လား။
ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ…
၄၃ ႏွစ္ျပည့္ ဒီေန႕မွာေတာ့..
နင့္ကိုအေလးထားျမတ္ႏုိးတဲ့
ခ်စ္ဇနီးနဲ႕ သားေလးတေယာက္က
ထမင္း၀ုိင္းျပင္ၿပီး ေစာင့္ေနမယ္။
ကဲ.. ဘာလိုေသးလဲကြယ္..
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

Rest of your post

ဘုန္းေမာ္မေသ ရွင္သန္ေန

၁၉၈၈ ရဲ႕ မတ္ ၁၃ မွာ ဘုန္းေမာ္ က်ဆံုးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္က မူလတန္းေတာင္မတက္ရေသးတဲ့
ကေလးငယ္ဘ၀ပဲ ရွိေနခဲ့ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားငယ္တစုက

၂၀၀၀ ခုႏွစ္မွာ သူတို႕ခ်စ္တဲ့ စက္မႈတကၠသိုလ္ကို ၀င္ခြင့္ရၿပီး ေရာက္လာခဲ့ၾကတယ္။
ဘုန္းေမာ္ဆုိတာ သူတို႕မသိဘူး၊မျမင္ဖူးဘူး၊
ဒါေပမယ့္ ဒီစက္မႈတကၠသိုလ္ရဲ႕ ေသြးစြန္းခဲ့တဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းနဲ႕
၈၈ လူထုလႈပ္ရွားမႈႀကီးကို ရင္ထဲမွာ စြဲနစ္ေနေအာင္ ၾကားဖူးခဲ့ၾကတယ္၊ တခ်ိဳ႕ပံုရိပ္ေတြကို သူတုိ႕ ျမင္ဖူးခဲ့ၾကတယ္။
ဗမာျပည္ တနံတလ်ား အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က ဒီစက္မႈတကၠသိုလ္ႀကီးကို ေရာက္ခဲ့ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေလး တစုက ဒီလိုစာတမ္းေလးကို မ်က္ႏွာဖံုးမွာ ေရးလို႕ ကဗ်ာစာအုပ္ေလး တအုပ္ ထုတ္ေ၀ခဲ့ၾကတယ္။

မ်က္ရည္က်ခြင့္ စကားေျပာခြင့္ေတြ မရိွေပမယ့္
က်ေနာ္တုိ ့ကေတာ့
အပူရုပ္ကို ဟန္လုပ္ျပီး
မေနတတ္ခဲ့ၾကဘူး။

အလြမ္းေျပ
ပန္းေခြပို ့ခြင့္ေတာင္ မရနုိင္ၾကေပမယ့္
မတ္ ဆယ့္သုံးကို ဒီကဗ်ာေတြနဲ ့
ဂါရ၀ျပဳလုိက္ပါရဲ ့။

အဲဒီေနာက္ေတာ့ ဒီကဗ်ာစာအုပ္ ထုတ္ေ၀မႈနဲ႕ စက္မႈတကၠသိုလ္ရဲ႕
၂၀၀၀ ခုႏွစ္စာသင္ႏွစ္မွာ....
စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္တိတိ ေထာင္ခုႏွစ္ႏွစ္စီ က်ခဲ့ၾကတယ္။
လက္ေရးကဗ်ာစာအုပ္ ထုတ္ေ၀မႈနဲ႕ ေထာင္ခုႏွစ္ႏွစ္က်ခဲ့ၾကတယ္။
ေက်ာင္းသားေလးေတြ ကေလာင္တံေၾကာင့္ ေထာင္ ခုႏွစ္ႏွစ္က်ခဲ့ၾကတယ္။
ဒါဟာ ပံုျပင္မဟုတ္ဘူး။ တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္ျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၉၆ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈအၿပီး ေက်ာင္းသားေတြ ၿငိမ္သြားတာပဲ လို႕ ေျပာခဲ့တဲ့ လူေတြသိဖို႕ သက္သက္ပါ။
ေက်ာင္းသားတုိက္ပြဲေတြထဲမွာ လူမသိခဲ့တဲ့ တုိက္ပြဲေတြလဲ အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ပါတယ္။
ေစာေဇာ္မင္းထုိက္ေက်ာ္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ထံုကူး ေရးသားပါသည္။
(ကုိဘုန္းေမာ္နဲ႕တကြ က်ဆံုးသြားေသာ အညတရ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္အားလံုးကို ဦးညႊတ္ဂုဏ္ျပဳပါသည္။)
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

ႏိုင္ငံတကာအမ်ိဳးသမီးမ်ားေန႕

အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ႀကီးျမတ္မႈကို ဒီလိုသရုပ္ေဖာ္ထားပါတယ္။
ဒီရုပ္တုကို ေနာ္ေ၀းက ရံုးတရံုးေရွ႕မွာ ရိုက္ယူလာခဲ့တာပါ။ ဘာရံုးလဲ ဆုိတာ ေမ့ေနၿပီ သိတဲ့လူ ေကာမန္႕ေပးခဲ့ပါေနာ္။

ဘယ္သူက ျငင္းႏိုင္လို႕လဲ၊ ဒီအမွန္တရားကို။ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ အမ်ိဳးသမီးေတြအေနနဲ႕ ကိုယ့္ရဲ႕ ျမင့္ျမတ္မႈေတြကို ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္မွ ေခ်ဖ်က္ျပစ္တာ မခံရေစခ်င္ဘူး။ ကိုယ္အစြမ္းအစ ရွိသေလာက္ ႀကိဳးစားၿပီး ကိုယ္ပိုင္အရည္အခ်င္းေတြကို ေဖာ္ထုတ္ျပသရမယ္။ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္လို႕ ဆိုတဲ့ အခ်က္တခုနဲ႕ေတာ့ ေနရာယူခ်င္စိတ္ မရွိဖုိ႕လိုတယ္။ ကိုယ္ပိုင္အရည္အခ်င္းသည္သာ အဓိကပါပဲ။ အဲဒီအခါက်ရင္ အားလံုးထက္ သာလြန္တဲ့ေလးစားဖြယ္ရာေတြကို အမ်ိဳးသမီးဆုိတဲ့ပညတ္ခ်က္ကေန သယ္ေဆာင္လာလိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါလား။
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

Rest of your post

ေနာ္ေ၀းရဲ႕အတိတ္

ၿပီးခဲ့တဲ့ ပို႕စ္အရ သူတို႕အရံႈးေပးလိုက္တာမ်ိဳးကို ပရိသတ္က မႀကိဳက္ၾကေလဘူး။ ဒါ့ထက္ဆိုးတာ ရွိပါေသးတယ္။ သူတုိ႕ႏုိင္ငံကို မအုပ္ခ်ဳပ္တတ္လို႕ လာအုပ္ခ်ဴပ္ပါဆိုၿပီး ဒိန္းမတ္ကေန ဘုရင္ကို ကန္ထရိုက္စနစ္နဲ႕ ငွားေသးသတဲ့။ တႏွစ္ေလာက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေပးၿပီး ျပန္သြားတယ္ ၾကားပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေနာ္ေ၀းႏုိင္ငံဟာ ၁၉၇၀ ခုလြန္ေရနံေတြ႕ရွိခ်ိန္မွ ခ်မ္းသာလာတဲ့ ႏုိင္ငံျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေခတ္မတုိင္ခင္ကေတာ့ ပင္လယ္ဓါးျပ လုပ္စားတယ္လို႕နာမည္ဆိုးနဲ႕ ေက်ာ္ၾကားပါတယ္။ ေက်ာက္ေတာင္ခ်ည္းသာ ရွိတဲ့ ႏုိင္ငံ၊ ပင္လယ္ထဲ ေရာက္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံမို႕ ဘာမွစိုက္ပ်ိဳးမရပဲ တံငါလုပ္စားၾကရတာပါ။ အဲဒါေၾကာင့္လဲ ေရနံေတြ႕ၿပီး ခ်မ္းသာလာမွ ငွက္ေပ်ာသီးကို စားဖူးသတဲ့။ ခုခ်ိန္ထိ ငွက္ေပ်ာသီးဆိုတာ သူတုိ႕အတြက္ တကယ့္ေတာ္၀င္သီး။ ဒါေတာင္ ခြံစိမ္းတမ်ိဳးပဲ ေတြ႕ဖူးၾကတယ္။ ေရသီ၊ ဖီးၾကမ္း၊ ေထာပတ္ ၊ ငွက္ေပ်ာခ်ဥ္ ဒီလို ငွက္ေပ်ာအမ်ိဳးေပါင္းမ်ားစြာ ရွိတယ္ ဆုိတာ သူတို႕မသိၾကတာလဲ အမွန္ပါ။

ေနာ္ေ၀းႏိုင္ငံမွာ ေရာဂါတမ်ိဳးက်ေရာက္တုန္းကဆို (ကပ္ဆိုးႀကီးျဖစ္တယ္ေခၚမွာေပါ့) ေနာ္ေ၀ႏုိင္ငံသားေတြ ေလွေတြ သေဘာၤေတြနဲ႕ အေမရိကတိုက္ဘက္ကို ေျပးၾကသတဲ့။ သမုဒၵရာထဲမွာ ေသသူေသ။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ေရာက္သူေရာက္ေပါ့။ အင္မတန္ ရိုးသားတဲ့ လူမ်ိဴးျဖစ္ပါတယ္။ ခုခ်ိန္ထိလဲ ေနာ္ေ၀းႏုိင္ငံသားေတြထဲမွာ ႏုိင္ငံျခားမေရာက္ဖူးသူက ၈၀ ရာႏႈန္းရွိပါတယ္။ အဲဒီေလာက္ဆင္းရဲခဲ့တဲ့ ေက်ာက္ေတာင္ေတြနဲ႕ႏုိင္ငံကို ဟုိေခတ္က ဘယ္သူမွ မ်က္စိက်ခဲ့ပံုမေပၚပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတုိ႕ကို လာနယ္ခ်ဲ႕တဲ့ ဂ်ာမန္ေတြ သူတို႕က အုပ္ခ်ဳပ္ခိုင္းလို႕ အုပ္ခ်ဳပ္ရတ့ဲ ဒိန္းမတ္ေတြက ေနာ္ေ၀ႏုိင္ငံကို မလိုလား မႏွစ္သက္ဘူးျဖစ္မွာပါ။ ဘာမွမမက္ေမာဘူး ျဖစ္မွာပါ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ပို႕စ္တင္ၿပီး က်မ ေကာမန္႕ေတြေစာင့္ေနရင္း ဒီပို႕စ္ကို ဆက္ေရးပါတယ္။ အားလံုးက အရံႈးေပးလိုက္တာ အေပၚမွာ သိပ္သေဘာမေတြ႕တာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေရးေနရင္းေကာမန္႕ထဲမွာ ေအာင္ က လဲ ၀င္ေျပာသြားပါတယ္။ သူေျပာတဲ့ အခ်က္ေတြကလဲ ဟုတ္ပါတယ္။

ေနာ္ေ၀းတႏုိင္ငံလံုးရဲ႕ လူဦးေရဟာ ေလးသန္းခြဲပဲ ရွိပါတယ္။အခုေခတ္မွာေတာ့ သူတို႕ ေရနံနဲ႕ သဘာ၀ ဓါတ္ေငြ႕ေရာင္းခ်ေငြဟာ ႏွစ္စဥ္ပိုလြန္းလို႕ သူ႕ႏုိင္ငံသားေတြကို ဘယ္လို သံုးခိုင္းရမလဲ ျဖစ္ေနရတဲ့ ႏုိင္ငံပါ။ လူတဦးရဲ႕ အလုပ္က၀င္ေငြ ၂၅ ရာႏႈန္းကို အခြန္အျဖစ္ေကာက္ပါတယ္။ ေနာက္အလုပ္တခုရွိရင္ ဒုတိယအလုပ္က ၀င္ေငြကို ၃၅ ရာႏႈန္းေကာက္ခံပါတယ္။ ဒီေငြေတြအကုန္ ပလံုသြားတယ္ ထင္သလား။ ႏွစ္ကုန္တုိင္း အခြန္ေကာက္ထားတဲ့ ေငြေတြကို ေဘာနပ္အျဖစ္ ႏုိင္ငံေတာ္က ျပန္ထုတ္ေပးပါေသးတယ္။ ကေလးေမြးဖို႕ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ခ်ိန္က စလို႕ ေနာက္ဆံုးေသဆံုးခ်ိန္ထိ ကိုယ့္ႏုိင္ငံသားကို လံုး၀ တာ၀န္ယူေပးႏုိင္တဲ့ ၀န္ေဆာင္မႈအျပည့္ရွိတဲ့ ကမၻာ့ထိပ္ဆံုးက ႏုိင္ငံတခုပါ။

ဒီလို အစိုးရမ်ိဳး ဒီလိုျပည္သူမ်ိဳးျဖစ္ဖို႕ အဓိက လိုအပ္တာကေတာ့ စနစ္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီစနစ္ကို ျပဳလုပ္တဲ့ လူေတြရဲ႕ ဥာဏ္ပညာႀကီးမားမႈကေတာ့ ေျပာမကုန္ႏုိင္ပါပဲ။ ဒ့ါေၾကာင့္ မူနဲ႕ လူက ဆက္စပ္ေနတယ္လို႕ ေျပာရမွာပါပဲ။ က်မတို႕ ႏုိင္ငံက ျပည္သူေတြကို သူတုိ႕လို လူမႈေထာက္ပံ့မႈေတြ ျပည့္စံုေအာင္ ထားေပးႏုိင္ခဲ့ရင္ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူေတြ ခိုးဆိုး လုယက္မႈေတြ က အတန္အသင့္ေလ်ာ့ပါးသြားမယ္ ထင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြဟာ ဒီမုိကေရစီနဲ႕ မထိုက္တန္ဘူး ဆိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ဖ်က္ဆီးခံထားလိုက္ရတဲ့အတြက္ စိတ္ဓါတ္ေတြ ပ်က္စီးသြားတာပါ။ ဒီလူေတြကို ျပဳျပင္ယူႏုိင္ဖုိ႕ဆိုတာမွာ ျပည္ပေရာက္မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာေတြရဲ႕ အခန္းက႑က အေရးႀကီးလာမွာပါ။ ဒါက ေနာ္ေ၀းကိုေလ့လာရင္း ျမန္မာႏုိင္ငံအတြက္ စဥ္းစားမိတာပါ။

ကိုယ့္ခရီးကို ျပန္ဆက္ရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေနာက္ထပ္သြားမိတဲ့ေနရာေလးတခုက ေဆာက္လုပ္ၿပီးစီးစ ေအာ္ပရာကဇာတ္ရံုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႕က ျပဇာတ္ရံုပိတ္တဲ့ ေန႕ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီေတာ့ ျပဇာတ္ျပတဲ့ အထဲထိ ၀င္မရပဲ ေအာက္ထပ္မွာ ပဲ လွည့္ပတ္ ဓါတ္ပံုရိုက္ျပန္လာခဲ့ရတယ္။

ဒီဇာတ္ရံုကို ၂၀၀၈ ႏွစ္ကုန္ခါနီးမွ ဖြင့္တာ

အဲဒါ အိမ္သာကို အျပင္က ရိုက္လာတာ။ ကဇာတ္ရံုအထဲက အိမ္သာကလဲ မိုက္သလား မေမးနဲ႕ေနာ္။

ကဲ ေနာက္တပတ္ေတာ့ ေနာက္တေနရာ သြားတာေလး တင္ေပးမယ္ေနာ္။
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

ေနာ္ေ၀းေတြရဲ႕ စိတ္ကို ဖတ္ခဲ့ရာ၀ယ္

ေအာ္စလိုကို လည္တဲ့အထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရ ေရာက္ခဲ့တာကေတာ့
ေအာ္စလိုရဲ႕ ခံတပ္ေဟာင္းတေနရာပါ။ အဲဒီကိုေရာက္ၿပီး သူတုိ႕ႏုိင္ငံသားေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ကို နည္းနည္းဖတ္လို႕ရခဲ့တယ္လို႕ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ခံတပ္ေဟာင္းေပၚက ျမင္ရတဲ့ ေအာ္စလို

ေအာ္စလိုက ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕ျဖစ္ေလေတာ့ အဲဒီကိုပဲ ဂ်ာမန္ ေရေၾကာင္းက လာတုိက္ခဲ့တာတဲ့။ သူတုိ႕ ခံစစ္အျဖစ္ တုိက္ခဲ့တဲ့ ေရွးေဟာင္းအေျမွာက္ေတြ တင့္ကားေတြ ၿမိဳ႕ေတာ္ အုတ္ရုိးေတြနဲ႕ အခုေခတ္မွာေတာ့ ျပတုိက္အျဖစ္ ျပသထားတာေပါ့။ အရင္ေရာက္ႏွင့္သူေတြ ေျပာျပတဲ့ ေနာ္ေ၀း သမိုင္းအရေတာ့ ဂ်ာမန္ေတြ လာတုိက္ေတာ့ အင္အားမမွ်တာလဲ သိေရာ ပါလီမာန္ထဲမွာ အျမန္ဆံုးျဖတ္ၾကၿပီး လက္နက္ခ်အညံ့ခံလိုက္သတဲ့။ သူတုိ႕က ေနာ္ေ၀းလူမ်ိဳးေတြ ထိခိုက္မွာနဲ႕ တုိင္းျပည္ ပ်က္စီးမွာကို လံုး၀မလိုလားတဲ့အတြက္ အာဏာလိုခ်င္သလား လာအုပ္ခ်ဳပ္ပါဆိုၿပီး ေပးလိုက္တာတဲ့။

အဲဒါ ေနာ္ေ၀းလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္တဲ့။ သူတုိ႕က သူတုိ႕ရဲ႕ လူမ်ိဳးေတြ အဓိက လူကိုပဲ ၾကည့္တာေလ။ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ လူ႕အခြင့္အေရး အရဆံုးတုိင္းျပည္၊ ကမၻာမွာ ကိုယ့္ႏုိင္ငံသားကိုယ့္ျပည္သူကို အၾကည့္ဆံုး တိုင္းျပည္အျဖစ္ ခုခ်ိန္ထိရွိေနတာပါ။

ခံတပ္ေပၚက ျမင္ရတဲ့ ေအာ္စလို ဆိပ္ကမ္းတစိတ္တပိုင္း

အဲဒီေခတ္ကတည္းက ရွိတဲ့ သံခ်ပ္ကာ ကားနဲ႕ အေ၀းပစ္အေျမွာက္

သူတုိ႕ဆီက ေဆးသမားေတြကို ၾကည့္ရႈေစာင့္ေရွာက္ပံုေလးကို ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။ က်မတို႕ အမ်ားစုက ေဆးသမား ဘိန္းသမား အရက္သမားေတြကို လံုး၀ လူလို မဆက္ဆံခ်င္ဘူးမဟုတ္လား။ မေကာင္းမွန္းသိရက္နဲ႕ မိုက္တဲ့လူေတြ လံုး၀ အေရးေပးစရာ ဂရုစိုက္စရာ မလိုဘူးလို႕ ေတြးထား ခဲ့သလို အဲလိုပဲ ဆက္ဆံတတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ က်မဆိုလဲ အဲလိုပဲ ဆက္ဆံတတ္ခဲ့တာပါ။ ေအာ္စလိုမွာ ေနစဥ္မွာေတာ့ အရက္သမား ေဆးသမားေတြကို ေသခ်ာေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ တခါတေလဆို သူတုိ႕ ေဆးခ်ေနတာကို ေျမေအာက္ဘူတာကိုဆင္းတဲ့ ဓါတ္ေလွကားေတြနားမွာ ေတြ႕ရတယ္။ မနက္ေစာေစာ ရံုးတက္လာတဲ့ေန႕ေတြဆို ေျမေအာက္ဘူတာ တခ်ိဳ႕ေနရာေလးေတြမွာ အိပ္ေနဆဲ ေဆးသမားေတြေတာင္ ေတြ႕ဖူးတယ္။ သူတုိ႕ကို ေနာ္ေ၀းမွာ ဘယ္လို ေစာင့္ေရွာက္သလဲ အေရးမယူဘူးလားလို႕ က်မေမးဖူးတယ္။ က်မသူငယ္ခ်င္းက က်မလိုပဲ ေဆးသမားအရက္သမား မုန္းသူ။ သူကအဲဒီေဆးသမား အရက္သမားေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ကူညီတဲ့အဖြဲ႕မွာ ေမးဖူးတယ္တဲ့။ သူတုိ႕က ဘာျပန္ေျပာလဲ ဆုိေတာ့…. နင္တုိ႕ကိုလဲ ေငြအမ်ားႀကီးလုိသေလာက္ေပးမယ္ ေဆးသမားလုပ္မလား လို႕ ျပန္ေမးတယ္တဲ့။ ဟာ ဒါ ေကာင္းမွမေကာင္းတာ မလုပ္ဘူး ဆိုေတာ့ အဲဒါပဲတဲ့ ၊ဒီလူေတြလဲ ေဆးသမားျဖစ္ခ်င္လြန္းလို႕ ျဖစ္တာ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မယ္တဲ့။ အေၾကာင္းေၾကာင္း ေတြေၾကာင့္ ေဆးစြဲသြားခဲ့ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႕ကို ဒီဘ၀မွာ ပစ္ထားလို႕မရဘူး။ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီရမယ္။ သူတုိ႕ ၀င္ေငြရွိေအာင္ အလုပ္ေပးရမယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတုိ႕ကို စာအုပ္ေရာင္းတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးေတြ ရေအာင္ လုပ္ေပးထားတယ္။ ဒီအခါမွာ သူတုိ႕ကို ပစ္ပယ္ထားတာထက္ ေကာင္းတဲ့တုန္႕ျပန္မႈကို ရမယ္။ သူတုိ႕ လုိအပ္တာ ကူညီတဲ့အတြက္ ခိုးဆိုးလုယက္တာ မရွိေတာ့ဘူး။ စာအုပ္ေရာင္းေနတဲ့ ေဆးသမားေတြဆီက စာအုပ္ကို အာေပးရမယ္။ ဒါသူတုိ႕ ၀င္ေငြပဲ။ သူတုိ႕ကို အတတ္ႏုိင္ဆံုး အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ကူညီတာကမွ သူတုိ႕ဘ၀ကို ေကာင္းေစခ်င္တာလို႕ ေခၚတယ္တဲ့။

အင္း သူတို႕ အယူအဆအရေတာ့လဲ ဟုတ္ေနတာပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ အဲဒီတိုင္းျပည္မွာ ခုိးဆိုးလုယက္မႈက မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ဒါေတာင္ က်မရွိေနတုန္းက ရံုးက ေနာ္ေ၀းမေလးရဲ႕ အိမ္မွာ သူခိုး၀င္ခိုးသြားလို႕တဲ့။ သူတုိ႕အတြက္ သိပ္ထူးဆန္းစရာပဲ။ ဒီလိုခိုးမႈျဖစ္လာတာေတြမွာ သူတုိ႕ ေခၚထားတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြေၾကာင့္ ဆိုၿပီးလဲ ပင္စင္စားေတြက ဒုကၡသည္လက္ခံတဲ့ မူကို ကန္႕ကြတ္ေၾကာင္း တင္ထားေသးတယ္တဲ့။
သူတုိ႕လက္ခံတာ ျမန္မာေတြတင္မကဘူးေလ။ တျခားႏုိင္ငံေတြကလဲ ပါေသးတာကိုး။ ကိုးရီးယားေတြ ပါကစၥတန္ေတြနဲ႕အတူ လူမည္းေတြလဲ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ အားလံုးက ဆံပင္အေရာင္မွာ သူတုိ႕ေတြလို ေရႊ၀ါမဟုတ္တဲ့ အမည္းေရာင္ဆုိေတာ့ ၿခံဳၿပီးေခါင္းမည္းေတြလို႕ ေခၚၾကတယ္။တခ်ိဳ႕ေနာ္ေ၀းေတြက အဲလိုအမႈအခင္းေတြျဖစ္လာတာ ေခါင္းမည္းေတြေၾကာင့္ဆိုၿပီး ေခါင္းမည္းေတြကို စက္ဆုပ္ၾကတယ္။ က်မတို႕ ျမန္မာေတြကလဲ ေခါင္းမည္းေနေတာ့ တခါတေလ အဲလိုဆက္ဆံခံရတယ္တဲ့။

က်မေတြ႕ခဲ့တာလဲ အဲဒီအတုိင္းပဲ။ အမူးသမားေတြက မူးလြန္းလို႕ အိမ္မျပန္ႏုိင္ေတာ့ရင္ ဖုန္းဆက္ၿပီးရဲစခန္းကို ဘယ္ေနရမွာ မူးလဲေနပါတယ္ေျပာယံုပဲ။ ရဲကားေရာက္လာၿပီး ေခၚသြားၿပီး အိမ္ေျပာနုိင္ရင္ အိမ္တိုင္ယာေရာက္ မေျပာနုိင္ရင္လဲ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္တဲ့ ေနရာေတြကိုေခၚသြားထာတယ္တဲ့။ သူတုိ႕ဆီမွာကလဲ အရမ္းေအးေတာ့ အျပင္မွာ ေနရင္ေသမယ္ေလ။ ဒီေတာ့ရဲကားေတြကလဲ ညဖက္ေတြဆို ၿမိဳ႕ေတြပတ္ၿပီး ေနရတာပဲ။ လူေတြက မီးပြိဳင့္ေတြမွာပဲ မီးနီမီးစိမ္းေစာင့္စရာလိုၿပီး တျခားလမ္းေတြေပၚက လူကူးမ်ဥ္းက်ားမွာ ျဖတ္ရင္ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ျဖတ္ျဖတ္ လမ္းေပၚေျခခ်တာနဲ႕ ကားေတြက ရပ္ၿပီးသားပဲ။ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ လူကို ဦးစားေပးရေတာ့ ကားေတြလမ္းေပၚမွာ ေမာင္းေနလဲ အျမန္ႀကီးေမာင္းတာ မေတြ႕ခဲ့ရဘူး။ တိတ္ဆိတ္ၿပီေအးခ်မ္းလြန္းေနတဲ့ ေအာ္စလိုဆိုတဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္ပါပဲ။ နယ္ၿမိဳ႕ေတြလဲ မထူးပါဘူး ဒီအတုိင္းပဲ။ ေအးခ်မ္းၿငိမ္သက္လို႕ေလ။

ဒါ့ေၾကာင့္လဲ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဘယ္လ္ဆု ခ်ီးျမွင့္တာလား။ ၿငိမး္ခ်မ္းေရး ႏုိဘယ္လ္ဆုခ်ီးျမွင့္တဲ့ တုိင္းျပည္မို႕လို ဒီလို ေအးခ်မ္းေနတာလား အေတြးပြားစရာပါ။ က်မေတြ႕ခဲ့တဲ့ ေနာ္ေ၀းလူမ်ိဳးေတြကေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏုိဘယ္ဆု ခ်ီးျမွင့္တဲ့ ႏုိင္ငံသား ျဖစ္တာကိုေတာ့ အေတာ္ဂုဏ္ယူေနတာ ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။
(ဆက္ရန္ေရးဦးမယ္။)
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

သားသား (၂)

အိမ္နားက ကေလးေတြ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးေတြရဲ႕ လူလည္က်တာေတြ ေတြ႕လာရေတာ့ သားငယ္ဘ၀ အေၾကာင္းေလး သတိတရ ေရးခ်င္လာျပန္တယ္။

သားသားအသက္ ၃..၄ ႏွစ္ေလာက္က စကားအရမ္းေျပာပါတယ္။ သူ႕ကို ကိုကိုႀကီးလို႕ ေခၚမွ ႀကိဳက္တယ္။ သူက သူ႕ထက္ငယ္သူေတြက သူ႕နာမည္ေခၚၿပီး ေျပာရင္ ကိုကိုႀကီးလို႕ေခၚေလ ငရဲႀကီးလိမ့္မယ္ ဆုိၿပီး ေျပာတတ္တယ္။ တေန႕ သူ႕အေဖဘက္က အဖြားအိမ္ကို သြားလည္ေတာ့ အဲဒီအိမ္ကို အရင္လာလည္ေနတဲ့ သားသားနဲ႕ ႏွစ္၀မ္းကြဲညီအကို ေတာ္တဲ့ ကေလးေလးကလဲ ေရာက္ေနတယ္။ ကေလးက သားသားထက္ ၁ ႏွစ္ေလာက္ႀကီးၿပီး ခပ္ေအးေအးေလးပဲ။ သူတုိ႕ ၂ေယာက္ ကေလးခ်င္း ညီအကိုေတာ္တယ္ မိတ္ဆက္ေပးၿပီး အတူေဆာ့ၾကလို႕ ေျပာၿပီး လူႀကီးေတြက စကားေျပာေနၾကတာေပါ့။ တေအာင့္ေလာက္ၾကာေတာ့ ကိုကိုႀကီးကေလ ကိုကိုႀကီးကေလနဲ႕ သားက ေျပာေနလို႕ ဟဲ့ သားက ငယ္တယ္ ။ သူ႕ကို ကိုကိုႀကီးလို႕ ေခၚရမယ္ဆုိလဲမရဘူး။ သူက ကုိကုိႀကီးပဲ ဆိုလို႕ ဟိုကအေမက ရပါတယ္ ကေလးပဲ ထားလိုက္ပါ ဆိုေတာ့ ရတယ္တဲ့ ေတြ႕လား သားက ကိုကိုႀကီးပဲေနာ္လို႕ ျပန္ေျပာလို႕ ရယ္လိုက္ၾကရတာေလ အဲဒီတုန္းက။

သူ႕ကို ဓါတ္ပံုရုိက္လို႕ စိတ္ဆိုးေနတဲ့ သားသား

ေနာက္ သူငယ္ငယ္က ရက္သားေလးတုန္းက ကေလးေလးေတြ ၀တ္တဲ့ ဇီးကြက္အက်ီ ၤေလး ၀တ္ေပးထားေတာ့ သူ႕အေဖက မခ်ီတတ္ခ်ီတတ္နဲ႕ ခ်ီၿပီး ေယာက္်ားေလးလား မိန္းမေလးလား အဲလိုေျပာတဲ့အေၾကာင္းကို က်မအေမသူ႕အဖြားက ျပန္ေျပာတာၾကားထားၿပီး သူ႕အေဖဘက္က အဖြားကို တခါတေလ စိတ္လိုလက္ရ သားသားငယ္ငယ္တုန္းကေလ ပါပါးက ေယာက္်ားေလးလား မိန္းမေလးလား ဆိုၿပီး ဒီလိုလုပ္တယ္ လို႕လဲ ကေလးေလး ခ်ီသလို လုပ္ျပၿပီး ျပန္ေျပာတတ္တယ္။

သူ႕အသက္ ၅ ႏွစ္ေလာက္ကဆို ဘာျပန္ေျပာေျပာ သားသားငယ္ငယ္တုန္းကေလ နဲ႕ အစခ်ီလို႕ ေစ်းထဲက လူေတြက ေဟ့ေကာင္မင္းက ခုလူႀကီးျဖစ္ေနလို႕လား ငယ္ငယ္တုန္းကလို႕ ေျပာရေအာင္လို႕ ျပန္ေမးၾကရတယ္။

ေနာက္သူ႕ဦးေလးတေယာက္ ေငြလႊဲမယ္ဆုိ ေငြေတြကို ပီနန္အိတ္ထဲထည့္ၿပီး သယ္တာ ျမင္ျမင္ေနေတာ့ တေန႕သူက ထူးထူးျခားျခားေျပာလာတယ္။ မာမားတဲ့ ပါပါး ႏုိင္ငံျခားက ျပန္လာရင္ ပိုက္ဆံေတြကိုေလ ဒီလိုအမ်ားႀကီး သယ္လာမွာေနာ္တဲ့။ ပီနန္အိတ္ကို ထမ္းထားတဲ့ ပံုစံနဲ႕ ခါးေလးကုန္းၿပီး သယ္လာပံု လုပ္ျပတယ္။ ေနာက္ ဆယ္ထပ္တုိက္ေဆာက္ၿပီး တည္းခိုခန္း လုပ္စားမယ္တဲ့။ သားစီးဖို႕ ဓါတ္ေလွကား တပ္ဦးမယ္တဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္က ပုသိမ္မွာ တည္းခိုခန္းေတြကို အထပ္အျမင့္ေတြနဲ႕ အၿပိဳင္အဆိုင္ေဆာက္ေနခ်ိန္ေပါ့။ သူ႕အေဖကို ႏုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္သြားလုပ္တယ္ပဲ ေျပာထားေတာ့ သူကလဲ အဲလုိပဲ စိတ္ကူးယဥ္တယ္ ထင္ပါရဲ႕။ က်မမွာ အဲဒီတုန္းက ရယ္ရခက္ ငိုရခက္ပါပဲ။

ေနာက္ သူ႕အေဖဖက္က အေဒၚေတြက ေက်ာင္းဆရာမေတြ လုပ္ၾကေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ဆုိ သြားလည္ျဖစ္တယ္။ သူတုိ႕ကလဲ ေလွ်ာ္ဖြတ္ ခ်က္ျပဳတ္ၿပီး ေန႕ခင္းဘက္ တေရးတေမာ အိပ္ရင္ သူက မအိပ္ရဘူးေလ အလုပ္ လုပ္တဲ့။ လုပ္စရာမရွိဘူးေလ သားသားရဲ႕ ဆုိေတာ့ လုပ္စရာမရွိရင္ ဆိုင္ထြက္တဲ့။ ျမန္မာထမင္းဟင္းေရာင္းတဲ့။ အိမ္မွာ ဧည့္သည္တခ်ိဳ႕လာလုိ႕ ဆုိင္မွာ လိုက္ေကၽြးရင္ က်မက အစားအေသာက္ေရာင္းတာ အရမ္းျမတ္တယ္။ ဘာညာ အၿမဲေျပာတတ္တာကို သူမွတ္ထားတာျဖစ္မယ္။ သူ႕အေဒၚေတြဆိုတာ ရယ္လိုက္ၾကတာ။ အံမယ္ ငါတုိ႕ တူေလးက စီးပြားေရးကို ငယ္ငယ္ေလးနဲ႕ နားလည္ေနပါလားေပါ့။

သူအေဒၚသူငယ္ခ်င္းေတြကလဲ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ တခါတေလ လာလည္လို႕ အေၾကာ္ေတြ လဘက္ရည္ေတြ ၀ယ္ေကၽြးတယ္ဆုိရင္လဲ သူနဲ႕ တုိးရင္ ဘာလို႕ သူမ်ားေတြကို ၀ယ္ေကၽြးတာလဲ ပို္က္ဆံကုန္တာေပါ့ လုပ္ေနလို႕ ဟိုက ဧည့္သည္က ဆက္ပဲ စားရမလို မစား ရမလိုနဲ႕ဟဲ့ နင္တူက လူလည္ပဲ သားရယ္ အန္တီတို႕၀ယ္ေကၽြးတာပါ ဘာညာ လုပ္ရတယ္။ အဲဒါ အသက္ ၅ ႏွစ္ေလာက္က ျဖစ္ေနတာေလ။

ခု အသက္ ၁၀ ႏွစ္မွာေတာ့ သူက အြန္လိုင္းဂိမ္းကစားတာျမန္ဖို႕ ထပ္ထည့္ရမယ့္ ဘာကဒ္ဆိုလဲ အဲဒီကဒ္ကိုလဲ ပူဆာတတ္ေနၿပီ။ ဟိုတေလာက ဘတ္တေထာင္တန္ အတုေပၚေနတယ္ အစစ္အတုဘယ္လိုခြဲရမလဲ မသိဘူးလို႕ သူ႕အေဖနဲ႕အေမ အခ်ီအခ်ေျပာေနေတာ့ သားသိတာ ၾကာၿပီ။ သားခြဲတတ္တယ္တဲ့။ ဘယ္လိုခြဲရလဲ သားဘယ္လုိသိလဲ ဆိုေတာ့ အင္တာနက္ထဲမွာ ပါတယ္ေလတဲ့ သူကပဲ လင့္တခုကေန ရွာၿပီး ဘယ္ေနရာက ဘာ ရွင္းျပေနေတာ့တယ္။

ခုတေလာေတာ့ ဘာပဲ ေျပာေျပာ သားသိတာ ၾကာၿပီ ဆိုတဲ့ လက္သံုးစကားနဲ႕ ေျပာေနျပန္ပါတယ္။
(သားသားပို႕စ္ေတြကေတာ့ ေရးမကုန္ႏုိင္ေပါ့ လာဦးမယ္ေနာ္)
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

Vigeland Park ရဲ႕ဓါတ္ပံုပို႕စ္

သတိ....ျဖည့္စြက္ၾကည့္ရန္ မလုိ

ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ ေအာ္စလို ရုပ္တုပန္းၿခံ(Vigeland Park ) မွ ပံုအခ်ိဳ႕ကို ထပ္မံ တင္ေပးလိုက္ပါေၾကာင္းးးးးးးး။

ဒီေလာက္ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးမွာ..

သံသရာစက္၀ိုင္းႀကီးထဲက မလြတ္ႏုိင္ေသးပါ

သားသားတို႕ ဘာကိုၾကည့္ပါလိမ့္

ကိုင္ေပါက္ပစ္လိုက္ရ..ဟမ္း

ေျပာမေနပါနဲ႕ေတာ့ရွင္.. ရိုးေနၿပီ

ဒီေလာက္ကဲတဲ့ ေမ်ာက္ေလာင္းေတြ.. ကဲ

အေပြးျမင္ အပင္သိ ... ဟိ
Read More ကိုေတာ့ ကလစ္ပါရွင္။
(ဆက္ရန္ လာဦးမည္ ေမွ်ာ္)
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

ေအာ္စလို မွာ (၂)

ေအာ္စလိုက အေက်ာ္ၾကားဆံုးေနရာ တေနရာ

ေနာ္ေ၀းက ဓါတ္ပံုတခ်ိဳ႕တင္ေတာ့ လူမေတြ႕ရဘူးေျပာတယ္။ တကယ္ပဲ ေနာ္ေ၀းမွာ လူကေတာ့ ရွားတယ္ ။ သူတုိ႕ရာသီဥတုကေအးေတာ့ ရထားခ်ိန္ ကားခ်ိန္ ကြက္တိေရာက္ေအာင္ထြက္ ၿပီး လိုရာသြားဆုိေတာ့ လမ္းေပၚမွာ သိပ္မေတြ႕ရဘူး။ ေနာက္ၿပီးတႏိုင္ငံလံုးမွ လူဦးေရက ေလးသန္းခြဲပဲ ရွိတာဆိုေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေလာက္ေတာင္ လူမရွိဘူးျဖစ္ေနတယ္ မဟုတ္လား။ အိမ္ေတြ တုိက္ေတြကလဲ ေခတ္ေဟာင္းပံုစံပါပဲ။ အထပ္အျမင့္ႀကီးေတြ သိပ္မေတြ႕ရဘူး။ လမ္းကလဲ အေ၀းေျပးလမ္းေလာက္ပဲ ေျခာက္လမ္းသြားရွိတာ။ ၿမိဳ႕ထဲမွာေတာ့ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းပါပဲ။ သူတုိ႕ကို အမ်ားဆံုးေတြ႕ရတာက စေနေန႕ပဲ။ စေနေန႕ဆိုရင္ ၿမိဳ႕လည္လို႕ေခၚရမယ့္ ေစ်းေတြ ေမာလ္ေတြ ရွိတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ က်မတို႕ဆီက ပြဲေတာ္တခုခုရွိေနသလိုပဲ။ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြ လူျပည့္၊ လမ္းေပၚအားလံုးလူျပည့္ ေနတာပါပဲ။ ေနာက္ေန႕ တနဂၤေႏြက်ျပန္ေတာ့ ေျခာက္ကပ္လုိ႕။ ရထားေတာင္မွ လူမရွိဘူး ။

ေနာက္ က်မေရာက္ခ်ိန္က တကယ့္အေမွာင္ဆံုး ကာလျဖစ္ေနေတာ့ အလင္းေရာင္ေကာင္းေကာင္းရတာ မနက္ ၉ နာရီေလာက္ကေန ညေန ၃နာရီခြဲ ေလာက္ဆုိေတာ့ ေန႕အခ်ိန္က ေတာ္ေတာ္နည္းတယ္။ တေန႔ က်မ ေအာ္စလိုရဲ႕ အထင္ကရ ရုပ္တုေတြ ခ်ည္း ရွိတဲ့ ပန္းၿခံသြားဖုိ႕ ညေန ၃ နာရီမွာ အိမ္ကထြက္လိုက္တာ အဲဒီေနရာေရာက္ေတာ့ ေမွာင္ေနလို႕ ျပန္လာရတယ္။ ေရာက္သြားတာ အမ်ားဆံုးရွိ ၃ နာရီခြဲေပါ့။ ပန္းၿခံက အက်ယ္ႀကီးေလ။ ဒါနဲ႕ တေယာက္တည္းသြားရတာ အဆင္မေျပေၾကာင္းကို မိတ္ေဆြ စံုတြဲကို ေျပာျပေတာ့ သူတုိ႕က ေနာက္တပတ္ တနဂၤေႏြမွာ ေန႕လည္ ၁၁ နာရီေလာက္ လိုက္ပို႕ၾကတယ္။

ဒီေလာက္နာမည္ႀကီးတဲ့ ပန္းၿခံထဲမွာ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အက်ယ္ႀကီးပဲ ဆိုတာေတြ႕ရၿပီး ဘယ္အထိက်ယ္သလဲ ဆိုတာကို မသိေတာ့ အ၀င္၀ကေန လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ေခါင္းတုိင္ႀကီးထိလားလို႕ လုိက္ပို႕တဲ့ မိတ္ေဆြ စံုတြဲကို ေမးေတာ့ သူတို႕ဆိုတာ ရယ္လိုက္တာ။ အဲဒီနားထိ ေရာက္မွ သိလိမ့္မယ္ အဲဒီနားထိသြားမယ္ တဲ့။ ပန္းၿခံအက်ယ္ႀကီးမွာ တျဖည္းျဖည္းသြားရင္း ဓါတ္ပံုရိုက္လိုက္ ၾကည့္လိုက္နဲ႕ အဲဒီနားကို ေရာက္သြားေတာ့ တကယ့္ကို အံ့မခန္းနဲ႕ ေအာ္စလိုမွာ က်မသေဘာအက်ဆံုးေနရာ ျဖစ္ေနတာေတြ႕ရတယ္။ အဲဒီပန္းၿခံကို သြားခဲ့မိတဲ့အတြက္လဲ ေအာ္စလိုေရာက္ရတာ တန္တယ္လို႕ ေတြးမိတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ နာမည္ႀကီးတယ္၊ ကမၻာေက်ာ္တယ္ ဆိုတာ လဲ သိသြားခဲ့တယ္။ ဘာေတြ ရွိသလဲ ဆုိေတာ့ ရိုးရိုးေလးပါပဲ။ ေက်ာက္တံုးေတြကို ရုပ္တုေတြ ထုထားတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ေၾကးသြန္းရုပ္တုေတြ ကလဲ သိပ္ကို လက္ရာေျမာက္ေနတယ္။ က်မေျပာတာကို လက္ခံမခံနဲ႕ က်မကို ဘာကဆြဲေဆာင္သလဲ ဆိုတာ ဓါတ္ပံုေတြ ၾကည့္လုိက္ရင္ သိရပါလိမ့္မယ္။ (ဓါတ္ပံုမ်ားမ်ားတင္ပါတဲ့။ စာဖတ္ရတာ စိတ္ရွည္ပံုမရဘူးထင္ပါရဲ႕။ ဒါနဲ႕ ဒီပို႕စ္မွာေတာ့ ဓါတ္ပံုတင္ေပးလိုက္တယ္)

အေ၀းကၾကည့္ေတာ့ေခါင္းတုိင္ႀကီးလားလို႕ေလ ဟိ

အနီးကပ္ မွာေတာ့ ခုလို ရုပ္တုေတြနဲ႕ ျပည့္ေနတဲ့ ေက်ာက္တုိင္ႀကီးေပါ့

ကေလးေတြကို ေက်ာက္တံုးႀကီးတတံုးထဲမွာ ထြင္းထုထားတာ

မိခင္ေမတၱာ ဆိုတာ ဒါပဲေပါ့

သားကို အေမျဖစ္သူက ဘယ္လိုေျပာေျပာ နားမ၀င္ေပါင္

ေက်ာက္တုိင္ပတ္လည္မွာ အဲလုိရုပ္တုေတြခ်ည္းပဲ ၊ ရုပ္တုတုိင္းမွာလဲ အဓိပၸါယ္ အျပည့္နဲ႕
ခုိးသြားခံရဖူးတဲ့ေဒါသထြက္ေနတဲ့ ကေလးေလးေၾကးရုပ္တုအေဖနဲ႕သား ေဆာ့ကစားေနပံု ေၾကးရုပ္တု

ေနာ္ေ၀း လူမ်ိဳးဆိုတာ ေရနဂါးကေန ေပါက္ဖြားလာသတဲ့အဲဒီေန႕က အႏႈတ္ ၁၅ တဲ့။ ၾကည့္ပါလား ပန္းၿခံထဲက ေရကန္မွာ ေရခဲေနၿပီ
အဲဒီပန္းၿခံကို ေနာ္ေ၀းလိုနာမည္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်မတို႕ ဗမာေတြေပးထားတဲ့ နာမည္ကေတာ့ ခုထိမွတ္မိေနတယ္။ ဘာလဲ သိလား။
ကို္ယ္တုံးလံုးပန္းၿခံတဲ့။
ကြက္တိပဲမဟုတ္လား။
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္

ဒီေန႕မနက္ခင္းစာ

အားမနာနဲ႕ စားသြားလို႕ရတယ္

မနက္ေစာေစာ ထမင္းၾကမ္းနဲ႕ အေၾကာ္စားခ်င္တယ္ေျပာလို႕ေလ။ ကိုယ့္ပီေအကို ရွိတာေလးနဲ႕ ေၾကာ္ေပးထားတာေလး ဘေလာ့ေပၚတင္ ၾကြားလိုက္တယ္။ အာလူးရယ္ ၾကက္သြန္နီ ရယ္ပဲ အိမ္မွာက အဆင္သင့္ရွိတာပါ။ ေရေႏြးၾကမ္းတခြက္တည္းကို ႏွစ္ေယာက္ေသာက္တယ္ သိလား။ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဥတလံုးေလးကို ေလးစိတ္ခြဲၿပီး ထည့္ထားတယ္။ အခ်ဥ္ကေလ ထုိင္း ကထုတ္တဲ့ ငရုတ္သီးေဆာ့ က ေကာင္းတယ္ ။ အဲဒါနဲ႕ အခ်ဥ္ရည္ သီးသန္႕မေဖ်ာ္ျဖစ္ေတာ့တာ။ ထမင္းၾကမ္း ထည့္ၿပီး ဓါတ္ပံုမရိုက္မိလို႕ပါ။ တကယ့္ကို ထမင္းၾကမ္းနဲ႕ စားခဲ့တာ သိလား။(သားဖုိ႕မပါဘူးေနာ္။ သားသားက အိပ္ယာေတာင္မႏိုးေသးဘူး)
(တီဇက္ေအတို႕ ဘြိဳင္းဇ္ တို႕က သူတုိ႕ ခ်က္တာေတြ မဟုတ္ပဲလဲ အစားအေသာက္ေတြ တင္တင္ေနလို႕ အားက်မခံ တင္ၾကည့္ရင္း ဆားခ်က္လိုက္ပါတယ္၊)
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္
Rest of your post

ေအာ္စလိုမွာ ေနစဥ္၀ယ္..

ေအာ္စလိုမွာ ေနစဥ္၀ယ္ ေတြ႕ျမင္ခဲ့တာ ေရးပါ့မယ္

ေနာက္ေန႕အိပ္ယာႏိုးေတာ့ မိုးကမလင္းေသးဘူး။ ပထမဆံုး ေနာ္ေ၀းေရာက္ေၾကာင္း ေရးထားဖူးတဲ့ ပို႕စ္ထဲမွာလိုပဲ အရင္ေရာက္ေနသူေတြကို ဘယ္ႏွစ္နာရီ မိုးလင္းမလဲ ေမးရေတာ့တယ္။ သူက မနက္ ၇ နာရီထုိးလဲ အလင္းေရာင္မျမင္ဘူးကုိး။ အိပ္ယာက ထၿပီးေတာ့ ေရေသာက္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ ေသာက္ေရ ဘယ္မွာ ထားသလဲ လုိက္ရွာတယ္ မေတြ႕ဘူး။ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ ေရဘူးရွာတယ္။ မေတြ႕ဘူး။ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ဆိုၿပီး နႏၵာ့ကို ေမးေတာ့ ေရပိုက္ကပဲ ဖြင့္ေသာက္တယ္ အမရဲ႕ တဲ့။ ဟမ္ ဆိုေတာ့ သူတို႕က ေရကို PH 7 လုပ္ၿပီးမွ ေပးတာတဲ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒါပဲ ေသာက္တာတဲ့။ ေရပူေရေအး ၂ ခုမွာ ေရပူက ပန္ကန္ေဆးဖို႕ လက္ေဆးဖို႕ ျဖစ္ႏုိင္တယ္လို႕ ကိုယ့္ဖာသာ စဥ္းစားရတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ဆုိ ေရေသာက္ဖုိ႕ ေရေအးပိုက္ကို ဖြင့္ေတာ့ ေရခဲေရအလားပဲ ။ ဒီေရနဲ႕ ဘယ္လိုလက္ေဆး ပန္ကန္ေဆးမလဲေလ။

ဒါေပမယ့္ ၾကားဖူးထားတာက ေနာ္ေ၀းႏုိင္ငံက ေရဟာ ကမၻာမွာ အသန္႕ဆံုး အေကာင္းဆံုးတဲ့။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိ။ ေသာက္ၾကည့္တာမွာေတာ့ ထုိင္းက ေရသန္႕ေတြထက္ အရသာ ကပိုေကာင္းေနသလိုပဲ။ ထုိင္းက ေသာက္ေရသန္႕ေတြ ေသာက္ရတာ စိတ္ထဲမွာ ေရအရသာ မေတြ႕သလိုပဲ။ ေနာ္ေ၀းမွာ ေနခဲ့တဲ့ ေတာက္ေလွ်ာက္ေတာ့ ေရကို အဲလိုပဲ ေသာက္လာခဲ့သလို စားေသာက္ဆုိင္ေတြမွာလဲ ေရေတာင္းလိုက္ရင္ ရိုးရိုးေရပဲ လာခ်ေတာ့ အခက္အခဲမရွိဘူး။ (ဆြီဒင္မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေရအခက္အခဲကို သက္ဆုိင္ရာ ပို႕စ္မွာ ဖတ္ရပါဦးမယ္)

မနက္ပိုင္း ဘူတာေလးမွာ ေစာင့္ေနက်ေနရာေလးပါ။ အခုရိုက္ထားတာ မနက္ ၇ နာရီခြဲ

မနက္ေစာေစာဆုိေပမယ့္ တကယ္နာရီနဲ႕ဆို မနက္ ၈ နာရီခြဲ ေ၀လီေ၀လင္းအခ်ိန္ေလးမွာ အိမ္နားက ဘူတာေလးကေန ရံုးကို ရထားစီးသြားၾကတယ္။ (အဲဒီဓါတ္ပံုလဲ တင္ေပးၿပီးသားေနာ္) ေျမေအာက္ ၿမိဳ႕ပတ္ရထား ဆုိေပမယ့္ ၿမိဳ႕လည္မွာပဲ ေျမေအာက္။ ၿမိဳ႕ ဆင္ေျခဖံုးမွာေတာ့ ေျမေပၚပါပဲ။ ရထားက ထုိင္းက ေျမေအာက္ရထားေလာက္ေတာ့ မသစ္ေတာ့့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သန္႕တယ္။ ဘာအမိႈက္တစမွကို မေတြ႕ရဘူး။ ထိုင္းက ေဘးတုိက္ထုိင္ရတယ္။ ေနာ္ေ၀းမွေတာ့ ဗမာျပည္ကလိုပဲ ေရွ႕လွည့္ ေနာက္လွည့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ စီးရသလို ခံုေတြနဲ႕။ (ဓါတ္ပံုရိုက္ထားတာမွာ သတင္းေထာက္မမအေနနဲ႕ လူပံုမပါပဲ ရိုက္ခဲ့ဖို႕ေမ့သြားေလတယ္ကြယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္)

ညက ၀ယ္ေပးထားတဲ့ ရထားလက္မွတ္က တလစာ ခေရာင္း ၅၅၀ နဲ႕ ၀ယ္ေပးထားတယ္။ ေအာ္စလိုၿမိဳ႕ထဲက ၿမိဳ႕ပတ္ရထား၊ ၿမိဳ႕ပတ္လိုင္းကား၊ ၿမိဳ႕ပတ္ စက္ေလွ သေဘာၤ ဘာစီးစီး ဒီလက္မွတ္ျပယံုပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေရာက္တဲ့ေန႕က ကိုသက္က အမ မွတ္ပံုတင္လုိပဲ ဒီကဒ္ကေလး ဘယ္ေနရာ သြားသြားယူသြား မေပ်ာက္ေစနဲ႕။ ေမ့မက်န္ရစ္ေစနဲ႕တဲ့။ လက္မွတ္စစ္အဖြဲ႕ တက္လာလို႕ လက္မွတ္မျပႏုိင္ရင္ ေနာ္ေ၀းခရိုနာ ၉၀၀ ခေရာင္းပဲ။ ဒဏ္ေၾကးကေလ။ ဒါ့အျပင္ နာမည္ဆုိးစာရင္းကလဲ ၀င္သြားဦးမယ္။ လက္မွတ္ကို ညက ျပန္လာကတည္းက လက္္မွတ္ကဒ္ကို စသံုးတဲ့အခ်ိန္မွတ္တဲ့စက္ထဲ ထုိးထားခဲ့တာမို႕ အဲဒီအခ်ိန္က စၿပီး အသက္၀င္သြားၿပီေပါ့။

ရထားစီးလာရင္ ဘယ္ႏွစ္ဘူတာ စီးရမယ္၊ ေရွ႕ဆိုက္မယ့္ ဘူတာကို ဘယ္ေနရာမွာ စာတမ္းထိုးထားတယ္။ ဘယ္လိုအသံထြက္နဲ႕ ေက်ညာမယ္။ ကိုယ္ဆင္းရမယ့္ ဘူတာ နာမည္ေတြ အကုန္မွတ္ရေတာ့တယ္။ ေနာက္ေန႕ တေယာက္တည္းလာရေတာ့မွာကိုး။ စီးရမွာက ကိုးဘူတာ။ ျမန္သလားမေမးနဲ႕ ကိုးဘူတာကို ၁၂ မိနစ္ပဲ ၾကာတယ္။ ရထားေပၚမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ေနာ္ေ၀းအဖိုးႀကီး အဖြားႀကီးနဲ႕ လူငယ္ လူလြတ္ေတြ။ ေက်ာင္းလိုက္ပို႕ခံရတဲ့ အရြယ္ ကေလးေတြကို ေသခ်ာ လုိက္ၾကည့္မိေနတယ္။ ရထားက ၁၅ မိနစ္ကို တစီးလာတာမို႕ ခရီးသည္ က်ပ္သိပ္ေနတာမ်ိဳးမေတြ႕ရဘူး။ ခပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္ျဖစ္ေနတဲ့အျပင္ သူတုိ႕ လူမ်ိဳးေတြက ဆူညံညံလဲ သိပ္မရွိေတာ့ ရထားစီးရတာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ ေနတာပါပဲ။ လူငယ္အမ်ားစုက အမ္ပီသရီး နားက်ပ္ကေလးေတြ ကိုယ္စီ ေက်ာပိုးအိတ္ေတြ ကိုယ္စီနဲ႕ပါပဲ။ ေကာင္မေလးေတြကေတာ့ ေဘးအိတ္လြယ္ရင္လဲ အႀကီးႀကီးေတြ လြယ္ၾကတယ္။

ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ ေကာင္မေလးတိုင္းရဲ႕ မ်က္ေတာင္ေလးေတြကို မက္ကာရာနဲ႕ ေသခ်ာဆုိးထားၿပီး ေကာ့ေနေအာင္ လုပ္ထားတာပဲ။ ေကာင္မေလး ၁၀ ေယာက္ဆို ၉.၅ ေလာက္နီးပါး အဲလိုလုပ္ထားတယ္။ မ်က္ႏွာမွာ ဘာျခယ္သမႈမွ မပါပဲ မ်က္ေတာင္တမ်ိဳးတည္း လွပေနေအာင္ လုပ္ထားၾကတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းနီဆုိးတာ သိပ္မေတြ႕ရပဲ ႏႈတ္ခမ္းအဆီကိုေတာ့ မၾကာခဏထုတ္ဆိုးတတ္ၾကတယ္။ အဘြားႀကီးေတြက ႏႈတ္ခမ္းနီ လက္သည္းနီ ေတြနဲ႕ ေသခ်ာလွလွပပျပင္ဆင္ၾကတယ္။ လူငယ္ေတြထက္ သူတုိ႕က ပိုၿပီးစမတ္က်က်လဲ ၀တ္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းအေနၾကာလာေတာ့ အဲဒီထူးျခားခ်က္ကို ဒီကလူခံေတြ ေမးၾကည့္မိေတာ့ ပင္စင္စားေတြက ဘာမွ အလုပ္မရွိေတာ့ သူတုိ႕ကိုယ္ သူတုိ႕ျပင္ဆင္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အဲလုိပဲေလွ်ာက္လည္ၾကတာပဲတဲ့။ သူတုိ႕ဆီက အသက္ ၆၅ ႏွစ္မွာ ပင္စင္ယူတာနဲ႕ အကုန္အစုိးရက တာ၀န္ယူလိုက္တာပဲေလ။ ဘ၀ရဲ႕ ဆည္းဆာကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနာက္ဆံတင္းစရာမလုိပဲ ေနၾကရတာမို႕ သူတုိ႕ရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြက ၾကည္ရႊင္ေနတာပဲေတြ႕ရတယ္။

ကေလးေက်ာင္းေတြကိုလဲ ၈ နာရီေလာက္မွာ ဖြင့္ေတာ့ က်မ ရံုးေစာေစာထြက္တဲ့ေန႕ေတြဆို ရထားေပၚမွာ ေက်ာင္းပို႕ရင္း ရံုးဆက္သြားမယ့္ အေမေတြ အေဖေတြကို ေတြ႕ရတတ္တယ္။ အရမ္းေအးတဲ့ ႏိုင္ငံဆုိေတာ့ ကေလးေတြ ၀တ္ထားတာ အ၀တ္ထပ္မ်ားေနၿပီး လုံးလံုးေလးေတြ ျဖစ္ေနတယ္ လက္ကားကားေလးေတြေလ။ လက္အိတ္ ကေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႕ ကေလးေတြက ေက်ာင္း၀တ္စံု၀တ္တာ မေတြ႕လို႕ ေမးၾကည့္မိေတာ့ ဒီက ကေလးေတြက ေက်ာင္း၀တ္စံုမရွိဘူးတဲ့။ ကေလးေတြက ေမြးကတည္းက ကေလးအခြင့္အေရးက အျပည့္နဲ႕။ အိမ္ထဲမွာ ဟီတာ ဖြင့္ထားရတဲ့ ေဒသဆိုေပမယ့္ ေမြးစကတည္းက တေန႕ ၁နာရီ ကေလးတြနး္လွည္းေလးနဲ႕ အျပင္ကို ထြက္ေပးရတယ္။ ကေလး ၁ လေက်ာ္ ၂ လေလာက္ျဖစ္သြားရင္ တေန႕ ၂ နာရီသူတုိ႕ကို ျပင္ပေလရႈေစဖုိ႕ အျပင္ထြက္ေပးရသတဲ့။ ကေလးက ဆံပင္ညွပ္ေပးတာ မႀကိဳက္လို႕ မညွပ္ခ်င္ရင္ ကေလး ၇ ႏွစ္ကစၿပီး ညွပ္ေပးခြင့္မရွိေတာ့ဘူး။ သူ႕အက်ီ ၤကို သူ႕ဖာသာ ႀကိဳက္ရာ ၀တ္ေစရမယ္။ ေဆာင္းတြင္းမွာေတာ့ ေမွာင္ေမွာင္ထဲ မျမင္ရမွာစိုးလို႕ အႏုျမဴေရာင္ ေ၀့စကုဒ္ေလးေတါ ထပ္၀တ္ေပးထားတာ ကေလးတိုင္းပဲ။ ကေလးက သူ႕နာမည္ကို မႀကိဳက္ရင္ အသက္ ၁၂ ႏွစ္မွာ ေျပာင္းခြင့္ေပးတယ္။ နာမည္မႀကိဳက္လို႕ကေတာ့ ႀကိဳက္ရာေျပာင္းပဲ။

ေက်ာင္းတက္ၾကတဲ့ကေလးေတြ

အသက္ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ၿပီးတာနဲ႕ သူ႕ကိုဘာမွ ၀င္ေရာက္ စြက္ဖက္ခြင့္မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီလို ျဖစ္ဖုိ႕ကိုလဲ သူတုိ႕က အသက္အလုိက္ ပညာေပးမႈေတြ အကုန္လုပ္ေပးတယ္။ က်မ မိတ္ေဆြတေယာက္ရဲ႕ သမီးက အဲဒီႏုိင္ငံကို ၁၆ႏွစ္မွာေရာက္ေတာ့ သူ႕ကို က်န္းမာေရး ပညာေပးအစီအစဥ္ အရ ပညာေပးေတာ့ အေမကိုလဲ ေခၚထားတယ္တဲ့။ အေမေရွ႕မွာပဲ သမီးကို ေယာက္်ားမိန္းမေတြအေၾကာင္း၊ လိင္ဆက္ဆံတဲ့ အေၾကာင္းေတြအျပင္ ကြန္ဒံုးကို ဘယ္လိုသံုးရမယ္ ဘာ့ေၾကာင့္သံုးသင့္တယ္ ဆုိတာေတြကိုပါ ေသခ်ာ သင္သတဲ့။ အေမကေတာ့ သမီးကို ေရွ႕မွာထားၿပီး မ်က္ႏွာပူေနတယ္ ဆုိပဲ။ အဲဒီအမ ျပန္ေျပာျပတာ။ ခုသူ႕သမီးက ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ၿပီးေတာ့ အေဆာင္မွာ သြားေနၿပီ။ ေနာက္မိတ္ေဆြတေယာက္ရဲ႕ သမီးကေတာ့ သမီး၁၈ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္၊ သမီး၁၈ ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္ ေျပာေျပာေနေတာ့ အေဖလုပ္သူက ရိုက္လိုက္ေတာ့ အေဖေနာ္ သမီးတုိင္လိုက္ရင္ အေဖအခ်ဳပ္ခံရမယ္ ေျပာသတဲ့။ (ေရးတာကေတာ့ လမ္းေခ်ာ္သြားျပန္ၿပီ)

ကိုယ္ဆင္းရမယ့္ ဘူတာေရာက္ေတာ့ ဆင္းၿပီး လမ္းျပေနာက္ကိုလိုက္ရသေပါ့။ အမညာဖက္ကိုေကြ႕ၿပီး အေပၚကိုတက္ ေနာက္ ဘက္ဖက္ကိုဆက္သြား။ သူေျပာတာေတြ မွတ္။ ကားစီးမယ္ဆုိ ဒီမွတ္တုိင္က ေစာင့္ရမယ္။ ေဆးေဆးကေတာ့ ေန႕တုိင္း တမွတ္တုိင္ လမ္းေလွ်ာက္တယ္တဲ့။ ကားကေတာ့ အခ်ိန္အမ်ိဳးမ်ိဳးပဲ ။ တခ်ိဳ႕ကားက ၁၅မိနစ္တစီး တခ်ိဳ႕က၁၀မိနစ္တစီး ။ ကားမစီးပဲ လမ္းပဲေလွ်ာက္ၾကတယ္။ လမ္းမွာ ရထားခ်ိန္မွီေအာင္ ေျပးလႊားေနၾကတဲ့ ေနာ္ေ၀းသူေနာ္ေ၀သားေတြ ၾကည့္မိၿပီး ရယ္ခ်င္တယ္။ သူတုိ႕လမ္းေလွ်ာက္တာ တကယ္ျမန္တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာဆို က်မလမ္းေလွ်ာက္တာ ျမန္တယ္လုိ႕အေျပာခံရသူေတာင္ သူတို႕နဲ႕ ယွဥ္ရင္မျမန္ဘူး။ တရက္ဆို ေနာ္ေ၀းမ ေခ်ာေခ်ာတေယာက္ စကပ္ရွည္ရွည္မွာ ေနာက္ခြဲက ဒူးေခါင္းအထက္ေလာက္ရွိတဲ့ စကပ္နဲ႕ ေျပးလႊားေနတာမ်ား ေရေရလည္လည္ လွတယ္။ က်မေတာင္ လမ္းဆက္မေလွ်ာက္ပဲ သူ႕ကိုေနာက္ျပန္လွည့္ေငးေနရတဲ့ ထိေအာင္ပဲ။ အမ်ားစုက စကပ္မ၀တ္ၾကဘူး။ တိုရင္လဲ တဆက္တည္းအက်ီ ၤရွည္ရွည္ေလးကို ေအာက္က ေဘာင္းဘီအသားကပ္နဲ႕ အေပၚကမွ ကုတ္အရွည္ေတြ ၀တ္ၾကတာပဲ။ ေနာက္သူတို႕အားလံုး လည္ပင္းမွာ ပု၀ါပတ္ၾကတယ္။ မာဖလာ ပတ္ၾကတယ္။ လက္အိတ္ ေခါင္းစြပ္အကုန္၀တ္တယ္။ က်မက လက္အိတ္၀တ္ရတာ စိတ္ရႈပ္လြန္းလို႕ အရမ္းေအးၿပီးမခံႏုိင္လြန္းမွ ၀တ္တယ္။

သတင္းစာတုိက္ ေရွ႕မွာ ထိုင္ၿပီး စာဖတ္ေနတဲ့ေၾကးရုပ္ရယ္ မတ္တပ္ဖတ္တဲ့လူေတြရယ္

က်မရဲ႕ ရံုးကို ဘူတာကေန သြားတိုင္း သတင္းစာတိုက္ႀကီးတခုကို ျဖတ္ရတယ္။ အဲဒီသတင္းစာက ႏုိင္ငံျခားသားေတြအတြက္ အဓိကထား ထုတ္ေ၀တဲ့ သတင္းစာျဖစ္တယ္။ သတင္းစာတုိက္ေရွ႕မွာ လမ္းသြားလမ္းလာေတြ ဖတ္ဖို႕ သတင္းစာေတြ ဘုတ္ျပားမွာ ကပ္ထားေပးတယ္။ ေနာက္ ပလက္ေဖာင္းေဘးက သတင္းစာတုိက္ေရွ႕မွာ လူတေယာက္သတင္းစာ ထိုင္ဖတ္ေနပံု ေၾကးသြန္းရုပ္တခု လဲ ရွိတယ္။ အဲဒီသတင္းစာတုိက္ တည့္တည့္မွာ ကားမွတ္တုိင္ရွိၿပီး ကားမွတ္တုိင္ရဲ႕ ေနာက္ဖက္မွာေတာ့ ၀န္ႀကီးမ်ားရံုးရွိေနတယ္။ ေန႕တုိင္း ၊အဲဒီသတင္းစာတုိက္ေရွ႕က ျဖတ္သြားတုိင္း မတ္တပ္ရပ္ၿပီး သတင္းစာ၀င္ဖတ္ေနသူေတြ ရွိတယ္။ သူတုိ႕ဆီမွာေတာ့ အင္တာနက္ ဘယ္ေလာက္ေခတ္စားစား ပံုႏွိပ္သတင္းစာကို ဖတ္ေနတဲ့ ဦးေရက ေလ်ာ့က်မသြားဘူးတဲ့။
(ဆက္ရန္)
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္