
ဒီလို ေအးခ်မ္းတဲ့ ဒီဇင္ဘာလေတြကို
ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းေပါင္းစံုလမ္းေလွ်ာက္ထြက္တဲ့အခါမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးတယ္။
တၿမိဳ႕လံုးပတ္ၿပီး ကာယေလ့က်င့္ခန္းသရုပ္ျပ ခဲ့ရတုန္းကလဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးတယ္။
အသက္ ၁၆ႏွစ္ေက်ာ္ခါစ...
ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး ပုသိမ္ေကာလိပ္တက္ေတာ့ ကားနဲ႕ မသြားပဲ မနက္ေစာေစာ ကန္သံုးဆင့္လမ္းကို စက္ဘီးစီးရတာလဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးတယ္။
ျမဴေတြဆိုင္းေနတဲ့ ႏွစ္တႏွစ္မွာတုန္းက စက္ဘီးစီးရင္း ေရွ႕ တလံေလာက္ကို မျမင္ရေတာ့တာ။ စက္ဘီးတူတူစီးဘက္ေတြနဲ႕ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ၾကရင္း မ်က္ေတာ္ေတြေပၚက ႏွင္းေတြကို သေဘာတက် ရယ္ေမာခဲ့ရတာ ဘယ္လိုမွမေမ့ႏုိင္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြေပါ့။
အသက္ ၂၀ ၀န္းက်င္
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တက္ေတာ့ ဒီဇင္ဘာခ်မ္းခ်မ္းေအးေအးထဲ မနက္ေစာေစာ အေဆာင္ေရွ႕က ၿခံတံခါး၀မွာ လာထားတတ္တဲ့ ကိုယ့္နာမည္တပ္သစ္ခြျဖဴျဖဴေတြကို ဘယ္သူေပးလဲ မသိတတ္ပဲ ေန႕တုိင္းဆင္းယူၿပီး ဘုရားပန္းကပ္ခဲ့တာ။(အဲဒါ ဘယ္သူလဲ ခုထိမသိခဲ့ရဘူး)
အသက္ ၃၀ မွာ...
ခ်စ္တဲ့သူ ရွိရာ လြိဳင္ေကာ္ကို လိုက္သြားေတာ့လဲ ခုလိုဒီဇင္ဘာေအးေအးေတြ ႀကံဳရျပန္ေရာ။ အေႏြးထည္ေတြ တထပ္ႀကီး ၀တ္ၿပီး မနက္ေစာေစာ လမ္းထေလွ်ာက္ၾကရတာ၊ တျဖည္းျဖည္းတထည္ၿပီး တထည္ခၽြတ္ကိုင္ေတာ့ လက္ထဲမွာ အေႏြးထည္ခ်ည္းပံုေနတာ။ မီးပံုေတြ ဖိုၿပီး ရဲေဘာ္ေတြနဲ႕ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြေျပာရင္း ေခါင္ရည္ ရယ္ အသားကင္ရယ္နဲ႕ ႏွစ္သစ္ႀကိဳဆိုခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ေတြ ျပန္မဆံုႏုိင္ေသးတဲ့ အဲဒီရဲေဘာ္ေတြကိုလဲ အမွတ္ရမိေနေသးတယ္၊ ေတာင္ေတြ ၾကားထဲက လြိဳင္ေကာ္ဒီဇင္ဘာရဲ႕ ေအးျမမႈ လန္းဆန္းမႈေတြေၾကာင့္ ဒီေန႕ထိမေမ့ႏုိင္ပဲ ျမန္မာျပည္ျပန္ျဖစ္ရင္ လြိဳင္ေကာ္မွာ သြားေနခ်င္တယ္လို႕ ခဏခဏေျပာျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။
အသက္ ၄၀ ေက်ာ္...
ေနာ္ေ၀းေအာ္စလိုေဆာင္းရဲ႕ အႏႈတ္ ၇ ခ်မ္းေအးမႈမွာ တုိက္ရိုက္တင္ဆက္တခုအျဖစ္ ၂၀၀၈ ႏုိဘယ္ဆုရွင္ ပိုလန္သမတေဟာင္းကို ႏႈတ္ဆက္တဲ့ သတင္းသြားရုိက္တုန္းက ကင္မရာမန္းကလဲ လက္ေတြေအးခဲ၊ တင္ဆက္သူက်မကလဲ တုန္တုန္ခိုက္ခိုက္.. အဲဒါကလဲ အမွတ္တရတခု။
ခုေရာက္ေနတဲ့ မဲေဆာက္ကေတာ့ ေဆာင္းဆိုတာ သိသာယံုေလးေအးေနတာပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လဲ ဒီဇင္ဘာအေငြ႕အသက္ ခရစ္စမတ္သီခ်င္းဆုိသံေတြကေတာ့ ၾကားေနရၿပီေလ။ ၿခံတံခါး၀ကေန ဟက္ပီးခရစ္စမတ္ တူးယူ ဆုိတဲ့အသံသာသာေလးနဲ႕ လႈပ္ႏိႈးလာရင္ေတာ့ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားတဲ့ လိေမၼာ္သီးေတြ သၾကားလံုးေတြနဲ႕ ႀကိဳဆိုရဦးမွာေပါ့။
ဒီလိုနဲ႕ပဲ တႏွစ္ၿပီး တႏွစ္ျဖတ္သန္းခဲ့ရ..
ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို အမွတ္တရေပြ႕ဖက္လို႕..
နာက်င္မႈေတြကို ေမ့ပစ္ႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားလို႕..
က်ရံႈးခ့ဲရမႈေတြကို သင္ခန္းစာယူလို႕...
ေအာင္ျမင္မႈေတြက ေလွခါးထစ္အသြင္ေျပာင္းလို႕...
ဘ၀ႀကီး မဆံုးသေရြ႕... ဆက္ေလွ်ာက္ေနၾကရဦးမွာပဲ မဟုတ္လားးးး
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္





