ဒီေန႕ ေမ ၂၇ တဲ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉ ႏွစ္ကို သတိရမိတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉ ႏွစ္ ဒီအခ်ိန္က တညလံုး မအိပ္ႏုိင္ေအာင္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတယ္။ အဲလို အေပ်ာ္ေတြ ရဖို႕ ၈၈ က ရင္းႏွီးထားခဲ့ရတာ မဟုတ္လား။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ခုေလာက္ ၾကာေအာင္ ဂတိမတည္ လိမ္လည္လိမ့္မယ္လို႕ လံုး၀မထင္ခဲ့ဘူး။ ႀကံဳလဲ မႀကံဳဖူးဘူးေလ။ ေနာက္တသက္လံုး ၾကားလာခဲ့တဲ့ ၆၂ တုိ႕ ၇၄ ၊ ၇၅၊ ၇၆ တုိ႕တုန္းက ခုေလာက္ထိ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူးမဟုတ္လား။ ငါတုိ႕ေတြ တုိက္ေတာ့ တယ္ဟုတ္ပါလားလို႕ေတာင္ အဲဒီအခ်ိန္က ဂုဏ္ယူခဲ့ေသးတယ္။
သိပ္မၾကာခင္ပဲ ေရြးေကာက္ခံအမတ္ေတြနဲ႕ လႊတ္ေတာ္ ေခၚေပးေတာ့မလိုလို ၊ ကိုယ့္ဖာသာပဲ ေခၚႏုိင္ေတာ့မလိုလို နဲ႕ ဒင္းတုိ႕ စစ္တန္းလ်ားအျပန္ကို ေစာင့္ေနခဲ့ရတာေလ။
အစပိုင္းမွာလဲ စစ္တပ္က ဘာလုပ္ရမယ္ေတာင္ မသိခဲ့ဘူးထင္ပါတယ္။ စစ္တပ္နယ္ေတြျဖစ္တဲ့ မဂၤလာဒံုတို႕ ေမွာ္ဘီတုိ႕မွာလဲ ခေမာက္က ႏုိင္ခဲ့တာ ဆိုေတာ့ သူတို႕လဲ ပ်ာေနတာ ျဖစ္မယ္။
အဲဒီအခ်ိ္န္တုန္းက က်မက လူထုရဲ႕ ပါ၀ါကို ယံုၾကည္ခဲ့တဲ့ အတြက္ ၊ ေရြးေကာက္ပြဲ ဂတိေတြကို ယံုၾကည္ခဲ့တဲ့အတြက္ တကယ့္ကို အားသြန္ခြန္စုိက္ လုပ္ခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ့္ႏုိင္ငံကို မင္းလုပ္အုပ္ခ်ဳပ္ခ်င္သူေတြက အာဏာရူးေတြ၊ လူလိမ္ေတြ ၊ဂတိဆိုတာ မသိတဲ့ တိရိစၦာန္ေတြ၊ တုိင္းျပည္ကို ဖ်က္ဆီးခ်င္သူေတြ ျဖစ္ေနတာကို ေနာက္က်မွသိေတာ့တယ္။
ဒါက ႀကိမ္ေခ်ာင္းေလး ဆိုတဲ့ ရြာကို အသြား၊
ဒါက ပုသိမ္ၿမိဳ႕ တဖက္ကမ္းမွာ
ေလွဆိပ္က တက္ေတာ့ အဲလို စည္းရံုးေရးဆင္းလာသူေတြကို ႀကိဳဆိုၾကတယ္၊
တရြာနဲ႕ တရြာသြားရင္း ထမင္းငတ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြလဲ ရွိခဲ့တယ္။
အဲဒီတုန္းက ဂ်င္းေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ေပါင္မုန္႕ တထုပ္ထည့္ၿပီး ေန႕မအား ညမအား( မာရွယ္ေလာ ၁၀ နာရီထိ) တရြာ၀င္ တရြာထြက္၊ တလမ္း၀င္ တလမ္းထြက္ ေဟာေျပာစည္းရံုးမဲဆြယ္ေပါ့၊ မဲကို ဘယ္လိုထည့္ရတယ္၊ ၾကက္ေျခခတ္တံဆိပ္တုန္းကို ဘယ္လိုႏွိပ္ရမယ္၊ မဲထည့္တဲ့ အခြင့္အေရး ရဖို႕ ဘယ္လို ႀကိဳးစားရင္းႏွီးခဲ့ရတယ္ ဆိုတာေတြကို ေျပာျပၾကရတာေလ၊
က်မက ပုသိမ္အေနာက္ၿမိဳ႕နယ္ မဲဆႏၵနယ္ေျမ (၂) ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္း ဦးတင္ေခ်ာ ရဲ႕ နယ္ေျမက စည္းရံုးေရးမႈး၊ ေနာက္ ပုသိမ္အေနာက္ၿမိဳ႕နယ္ မဲေအာင္ႏုိင္ေရးေကာ္မတီရဲ႕ ဘ႑ာေရးမႈး၊ (ဧရာ၀တီတုိင္း ေက်ာင္းသားသမဂၢ မွာလည္း ဘ႑ာေရးမႈးပဲေလ၊ ဗကသ မွာကေတာ့ ေက်ာင္းသားခ်ည္းပဲ ဆုိေတာ့ ၀င္ေငြမရွိေတာ့ ဘ႑ာေရးမႈးကပဲ အားလံုး စိုက္ထုတ္အကုန္က်ခံရတဲ့ အျဖစ္ပါ၊ ဗကသ ဗဟုိက ခု ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုကိုႀကီးတုိ႕ စည္းရံုးေရး ဆင္းလာရင္လဲ အိမ္မွာပဲ စားေသာက္ခဲ့ရတယ္၊ ၀ယ္မေကၽြးႏုိင္ဘူးေလ၊ မိဘအိမ္ကေတာ့ ေခၚေကၽြးလိုက္လို႕ ရတဲ့ေနရာကိုး)
စည္းရံုးေရးခရီးစဥ္ေတြက တလစာ ႀကိဳတင္ၿပီး ရက္စြဲ၊ လိုက္ပါမယ့္ လူအတိအက်နဲ႕ တိုင္းၿငိမ္၀ပ္ ပိျပားေရးအဖြဲ႕ကို တင္ရတာမို႕ ခေမာက္အဖြဲ႕သြားမယ့္ ခရီးစဥ္တုိင္းကို တစည ပါတီ စပါးႏွံကလဲ လိုက္လံေႏွာင့္ယွက္ အၿပိဳင္မဲဆြယ္ေပါ့။ သူတို႕က သေဘၤာစင္းလံုးနဲ႕ သြားခ်ိန္မွာ ကိုယ္တုိ႕က ေလွစီး၊ လမ္းေလွ်ာက္၊ သူတုိ႕က ကားနဲ႕ သြားခ်ိန္မွာ ကိုယ္တုိ႕က စက္ဘီးစီးလမ္းေလွ်ာက္၊ တခါတေလ စက္ဘီးက ကိုယ့္ကို ျပန္စီး၊ သူတုိ႕က ရြာေတြမွာ အလႈေပးၿပီး လူစု စည္းရံုးခ်ိန္မွာ ကိုယ္တုိ႕က ရြာခံေတြ ေကၽြးတဲ့ ထမင္းစားၿပီး စည္းရံုးေဟာေျပာ၊ ဒါေပမယ့္လဲ ေထာက္ခံမႈကေတာ့ အျပတ္အသတ္ပါ။(အဲဒီအေၾကာင္း ေဆာင္းပါးေလး တပုဒ္ေရးဖူးတယ္၊ ျပန္ရွာၿပီး တင္ေပးပါဦးမယ္)
ဒါေပမယ့္ ဘ၀မွာေတာ့ အဲလိုမဲႏိုင္ေအာင္ မဲဆြယ္တာ၀န္ယူစည္းရံုးခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြနဲ႕ အတူ ကိုယ္ပါ၀င္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရတဲ့ အတြက္ ျပန္ေတြးတုိင္းေတာ့ ၀မ္းသာ ပီတိျဖစ္ရပါတယ္။ လူတေယာက္ဟာ သူ႕ေခတ္ႀကီးက ေပးအပ္တဲ့ တာ၀န္ကို ႏိုင္သေလာက္ ထမ္းခဲ့တဲ့အေပၚမွာေတာ့ ပီတိျဖစ္ရတာ ဂုဏ္ယူရတာဟာ ဘာနဲ႕မွ ႏိႈင္းလို႕မရဘူး ထင္ပါတယ္ေနာ္။ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဘက္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္တခ်ိဳ႕ေတြလဲ ဒီလမ္းေပၚက လြင့္စင္က်ၾက၊ တခ်ိဳ႕လဲ ဖိတ္စင္ခဲ့ရ၊ သူတုိ႕ကိုလဲ သတိတရ ျဖစ္မိတယ္၊
ဒါေပမယ့္ ခု လို၁၉ ႏွစ္ၾကာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ …..သူတို႕လိမ္ဆင္ႀကီးေတြက ဆက္ရွိေနတုန္း။ အတင္းအဓမၼ ယူထားတဲ့ အာဏာနဲ႕ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေနတုနး္။ ခုလဲ ဘာမွ အျပစ္မရွိသူကို လုပ္ႀကံ အမႈဆင္၊ တကယ့္တာ၀န္ရွိတဲ့ လံုၿခံဳေရးေတြ ၊ ျပည္၀င္ခြင့္ ေပးလိုက္တဲ့ လူေတြကေတာ့ ဘာမွတရားစြဲမခံရ။
ေအာ္…. တသက္လံုး ဒီလိုေနရမယ္ေတာ့ မထင္ၾကပါနဲ႕။ ၀ဋ္ဆိုတာ လည္ကိုလည္ဦးမွာပါ။ အမွန္တရားကလဲ ႏုိင္ရဦးမွာပါ။ ကိုယ့္အလွည့္က်ရင္သာ……….
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္
လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉ ႏွစ္ ဒီအခ်ိန္က တညလံုး မအိပ္ႏုိင္ေအာင္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတယ္။ အဲလို အေပ်ာ္ေတြ ရဖို႕ ၈၈ က ရင္းႏွီးထားခဲ့ရတာ မဟုတ္လား။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ခုေလာက္ ၾကာေအာင္ ဂတိမတည္ လိမ္လည္လိမ့္မယ္လို႕ လံုး၀မထင္ခဲ့ဘူး။ ႀကံဳလဲ မႀကံဳဖူးဘူးေလ။ ေနာက္တသက္လံုး ၾကားလာခဲ့တဲ့ ၆၂ တုိ႕ ၇၄ ၊ ၇၅၊ ၇၆ တုိ႕တုန္းက ခုေလာက္ထိ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူးမဟုတ္လား။ ငါတုိ႕ေတြ တုိက္ေတာ့ တယ္ဟုတ္ပါလားလို႕ေတာင္ အဲဒီအခ်ိန္က ဂုဏ္ယူခဲ့ေသးတယ္။
သိပ္မၾကာခင္ပဲ ေရြးေကာက္ခံအမတ္ေတြနဲ႕ လႊတ္ေတာ္ ေခၚေပးေတာ့မလိုလို ၊ ကိုယ့္ဖာသာပဲ ေခၚႏုိင္ေတာ့မလိုလို နဲ႕ ဒင္းတုိ႕ စစ္တန္းလ်ားအျပန္ကို ေစာင့္ေနခဲ့ရတာေလ။
အစပိုင္းမွာလဲ စစ္တပ္က ဘာလုပ္ရမယ္ေတာင္ မသိခဲ့ဘူးထင္ပါတယ္။ စစ္တပ္နယ္ေတြျဖစ္တဲ့ မဂၤလာဒံုတို႕ ေမွာ္ဘီတုိ႕မွာလဲ ခေမာက္က ႏုိင္ခဲ့တာ ဆိုေတာ့ သူတို႕လဲ ပ်ာေနတာ ျဖစ္မယ္။
အဲဒီအခ်ိ္န္တုန္းက က်မက လူထုရဲ႕ ပါ၀ါကို ယံုၾကည္ခဲ့တဲ့ အတြက္ ၊ ေရြးေကာက္ပြဲ ဂတိေတြကို ယံုၾကည္ခဲ့တဲ့အတြက္ တကယ့္ကို အားသြန္ခြန္စုိက္ လုပ္ခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ့္ႏုိင္ငံကို မင္းလုပ္အုပ္ခ်ဳပ္ခ်င္သူေတြက အာဏာရူးေတြ၊ လူလိမ္ေတြ ၊ဂတိဆိုတာ မသိတဲ့ တိရိစၦာန္ေတြ၊ တုိင္းျပည္ကို ဖ်က္ဆီးခ်င္သူေတြ ျဖစ္ေနတာကို ေနာက္က်မွသိေတာ့တယ္။
ဒါက ႀကိမ္ေခ်ာင္းေလး ဆိုတဲ့ ရြာကို အသြား၊
ဒါက ပုသိမ္ၿမိဳ႕ တဖက္ကမ္းမွာ
ေလွဆိပ္က တက္ေတာ့ အဲလို စည္းရံုးေရးဆင္းလာသူေတြကို ႀကိဳဆိုၾကတယ္၊
တရြာနဲ႕ တရြာသြားရင္း ထမင္းငတ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြလဲ ရွိခဲ့တယ္။အဲဒီတုန္းက ဂ်င္းေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ေပါင္မုန္႕ တထုပ္ထည့္ၿပီး ေန႕မအား ညမအား( မာရွယ္ေလာ ၁၀ နာရီထိ) တရြာ၀င္ တရြာထြက္၊ တလမ္း၀င္ တလမ္းထြက္ ေဟာေျပာစည္းရံုးမဲဆြယ္ေပါ့၊ မဲကို ဘယ္လိုထည့္ရတယ္၊ ၾကက္ေျခခတ္တံဆိပ္တုန္းကို ဘယ္လိုႏွိပ္ရမယ္၊ မဲထည့္တဲ့ အခြင့္အေရး ရဖို႕ ဘယ္လို ႀကိဳးစားရင္းႏွီးခဲ့ရတယ္ ဆိုတာေတြကို ေျပာျပၾကရတာေလ၊
က်မက ပုသိမ္အေနာက္ၿမိဳ႕နယ္ မဲဆႏၵနယ္ေျမ (၂) ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္း ဦးတင္ေခ်ာ ရဲ႕ နယ္ေျမက စည္းရံုးေရးမႈး၊ ေနာက္ ပုသိမ္အေနာက္ၿမိဳ႕နယ္ မဲေအာင္ႏုိင္ေရးေကာ္မတီရဲ႕ ဘ႑ာေရးမႈး၊ (ဧရာ၀တီတုိင္း ေက်ာင္းသားသမဂၢ မွာလည္း ဘ႑ာေရးမႈးပဲေလ၊ ဗကသ မွာကေတာ့ ေက်ာင္းသားခ်ည္းပဲ ဆုိေတာ့ ၀င္ေငြမရွိေတာ့ ဘ႑ာေရးမႈးကပဲ အားလံုး စိုက္ထုတ္အကုန္က်ခံရတဲ့ အျဖစ္ပါ၊ ဗကသ ဗဟုိက ခု ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုကိုႀကီးတုိ႕ စည္းရံုးေရး ဆင္းလာရင္လဲ အိမ္မွာပဲ စားေသာက္ခဲ့ရတယ္၊ ၀ယ္မေကၽြးႏုိင္ဘူးေလ၊ မိဘအိမ္ကေတာ့ ေခၚေကၽြးလိုက္လို႕ ရတဲ့ေနရာကိုး)
စည္းရံုးေရးခရီးစဥ္ေတြက တလစာ ႀကိဳတင္ၿပီး ရက္စြဲ၊ လိုက္ပါမယ့္ လူအတိအက်နဲ႕ တိုင္းၿငိမ္၀ပ္ ပိျပားေရးအဖြဲ႕ကို တင္ရတာမို႕ ခေမာက္အဖြဲ႕သြားမယ့္ ခရီးစဥ္တုိင္းကို တစည ပါတီ စပါးႏွံကလဲ လိုက္လံေႏွာင့္ယွက္ အၿပိဳင္မဲဆြယ္ေပါ့။ သူတို႕က သေဘၤာစင္းလံုးနဲ႕ သြားခ်ိန္မွာ ကိုယ္တုိ႕က ေလွစီး၊ လမ္းေလွ်ာက္၊ သူတုိ႕က ကားနဲ႕ သြားခ်ိန္မွာ ကိုယ္တုိ႕က စက္ဘီးစီးလမ္းေလွ်ာက္၊ တခါတေလ စက္ဘီးက ကိုယ့္ကို ျပန္စီး၊ သူတုိ႕က ရြာေတြမွာ အလႈေပးၿပီး လူစု စည္းရံုးခ်ိန္မွာ ကိုယ္တုိ႕က ရြာခံေတြ ေကၽြးတဲ့ ထမင္းစားၿပီး စည္းရံုးေဟာေျပာ၊ ဒါေပမယ့္လဲ ေထာက္ခံမႈကေတာ့ အျပတ္အသတ္ပါ။(အဲဒီအေၾကာင္း ေဆာင္းပါးေလး တပုဒ္ေရးဖူးတယ္၊ ျပန္ရွာၿပီး တင္ေပးပါဦးမယ္)
ဒါေပမယ့္ ဘ၀မွာေတာ့ အဲလိုမဲႏိုင္ေအာင္ မဲဆြယ္တာ၀န္ယူစည္းရံုးခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြနဲ႕ အတူ ကိုယ္ပါ၀င္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရတဲ့ အတြက္ ျပန္ေတြးတုိင္းေတာ့ ၀မ္းသာ ပီတိျဖစ္ရပါတယ္။ လူတေယာက္ဟာ သူ႕ေခတ္ႀကီးက ေပးအပ္တဲ့ တာ၀န္ကို ႏိုင္သေလာက္ ထမ္းခဲ့တဲ့အေပၚမွာေတာ့ ပီတိျဖစ္ရတာ ဂုဏ္ယူရတာဟာ ဘာနဲ႕မွ ႏိႈင္းလို႕မရဘူး ထင္ပါတယ္ေနာ္။ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဘက္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္တခ်ိဳ႕ေတြလဲ ဒီလမ္းေပၚက လြင့္စင္က်ၾက၊ တခ်ိဳ႕လဲ ဖိတ္စင္ခဲ့ရ၊ သူတုိ႕ကိုလဲ သတိတရ ျဖစ္မိတယ္၊
ဒါေပမယ့္ ခု လို၁၉ ႏွစ္ၾကာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ …..သူတို႕လိမ္ဆင္ႀကီးေတြက ဆက္ရွိေနတုန္း။ အတင္းအဓမၼ ယူထားတဲ့ အာဏာနဲ႕ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေနတုနး္။ ခုလဲ ဘာမွ အျပစ္မရွိသူကို လုပ္ႀကံ အမႈဆင္၊ တကယ့္တာ၀န္ရွိတဲ့ လံုၿခံဳေရးေတြ ၊ ျပည္၀င္ခြင့္ ေပးလိုက္တဲ့ လူေတြကေတာ့ ဘာမွတရားစြဲမခံရ။
ေအာ္…. တသက္လံုး ဒီလိုေနရမယ္ေတာ့ မထင္ၾကပါနဲ႕။ ၀ဋ္ဆိုတာ လည္ကိုလည္ဦးမွာပါ။ အမွန္တရားကလဲ ႏုိင္ရဦးမွာပါ။ ကိုယ့္အလွည့္က်ရင္သာ……….
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ခင္မင္းေဇာ္
